IV SA/Wr 346/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprzeciwu Z. R. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 października 2018 r. o umorzeniu postępowania z wniosku z dnia 8 października 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 X 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu umorzył postępowanie z wniosku Z. R. (dalej: skarżący) z dnia 8 X 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia powołano się na treść art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "ppsa", zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jak wynika z postanowienia kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy była już rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 25 IX 2018 r. odmawiającym prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowenie adwokata i umarzającym postepowanie w zakresie dotyczącym zwolnienia kosztów sądowych (wniosek skarżącego z dnia 24 IX 2018 r.). Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez tutejszy Sąd postanowieniem z 15 X 2018 r. Wyjaśniono przy tym, że ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 X 2018 r. nie wskazuje, by zmieniły się jakiekolwiek okoliczności w stosunku do tych, które stanowiły podstawę poprzedniego rozstrzygnięcia w kwestii przyznania prawa pomocy. Tym samym postępowanie, jako zbędne, podlegało umorzeniu. W sprzeciwie od ww. postanowienia skarżący zażądał zmiany tego postanowienia oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że wnioski nie są tożsame ani podobne. Poprzedni wniosek był wniesiony w skardze i rozpoznany w toku postępowania, zaś obecny wniosek złożono na urzędowym formularzu po zakończeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakwestionowane sprzeciwem postanowienie nie narusza przepisów prawa. Wniosek skarżącego z dnia 8 X 2018 r. nie mógł podlegać rozpoznaniu przede wszystkim z tego powodu, że został złożony jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jest wniosku z 24 IX 2018 r. Prawomocne postanowienie Sądu w tej kwestii zostało bowiem wydane w dniu 15 X 2018 r. Słusznie też zauważono w kwestionowanym postanowieniu, że wniosek skarżącego z dnia 8 X 2018 r. nie wskazuje na jakąkolwiek zmianę okoliczności uznanych za istotne w sprawie przyznania prawa pomocy, które stanowiły podstawę poprzedniego orzeczenia. Sąd zwraca uwagę, że w świetle ustawowych warunków przyznania prawa pomocy bez znaczenia jest, czy wniosek o prawo pomocy złożony został w skardze czy w odrębnym piśmie. Nie ma też znaczenia, czy złożono go w toku postępowania, czy też po jego zakończeniu. Nie są to okoliczności istotne dla przyznania prawa pomocy. W konsekwencji słusznie stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 8 X 2018 r. jest zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa. W tym stanie rzeczy, Sąd podzielając stanowisko i argumentację referendarza sądowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie na zasadzie art. 260 § 1 ppsa.