III OSK 3461/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt III SAB/Gl 83/20 w sprawie ze skargi K. D. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania pkt 1 wniosku K. D. z dnia 12 lutego 2020 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że Prezydent Miasta [...] dopuścił się bezczynności w załatwieniu pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 12 lutego 2020 r. 3) bezczynność Prezydenta Miasta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) oddala skargę w pozostałym zakresie, 5) zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz K. D. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 83/20 oddalił skargę K. D. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie informacji publicznej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. K. D.wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jego wnioskiem z 12 lutego 2020 r. o udostępnienie mu m.in. kopii umów o pracę i aneksów do tych umów wraz z zakresem obowiązków Skarbnika Urzędu Miasta w [...] A. P. (dalej: Skarbnika). Organowi zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej: udip). Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do uwzględnienia wniosku i udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i o wymierzenie organowi grzywny. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarga na bezczynność organu dotyczy odmowy udostępnienia kopii umów o pracę i aneksów Skarbnika. Zdaniem skarżącego, umowa o pracę, jako dokument dotyczący sfery faktów, a zarazem stanowiący odzwierciedlenie pewnych kosztów, jakie ponosi w tym przypadku Urząd Miasta [...] działający poprzez swoje organy, dotyczy spraw publicznych, a także majątku, ergo - stanowi informację publiczną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt W SAB/Wr 66/16). Nadto skarżący przyznał, że nie każda informacja związana z zatrudnieniem w administracji samorządowej jest informacją publiczną. Musi bowiem dotyczyć osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto konieczne jest istnienie powiązania wnioskowanej informacji z pełnieniem owych funkcji publicznych. Brak takiego związku - co do zasady - powoduje, że dana informacja nie ma charakteru publicznej, a tym samym nie podlega udostępnieniu. Wnioskowana umowa związana jest z wykonywaniem przez funkcjonariusza publicznego obowiązków Skarbnika, a wobec funkcjonariusza publicznego, którego obowiązują inne, niż w przypadku innych pracowników rygory prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, akcentując, że żądanie udostępnienia kopii umów o pracę i aneksów do tych umów Skarbnika nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 udip, a tym samym dokumenty, o których udostępnienie wniósł skarżący nie podlegają udostępnieniu w trybie określonym w tej ustawie. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), uznał, że skarga jest bezzasadna. W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej dotyczącej konkretnego (wskazanego z imienia i nazwiska) urzędnika, w tym o udostępnienie wiążących obecnie kopii umów o pracę i aneksów do tych umów. W związku z takim żądaniem, w ocenie WSA w Gliwicach, istotna pozostaje regulacja art. 5 ust. 2 udip, zgodnie z którą "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". W rozpoznawanej sprawie niespornym pomiędzy stronami jest, że Skarbnik zajmuje stanowisko o charakterze kompetencyjno-decyzyjnym. Zatem skoro Skarbnik należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach organów samorządu terytorialnego - są informacją publiczną. Nie oznacza to jednak, że wszystkie informacje dotyczące Skarbnika podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Stosownie do powołanego już art. 5 ust. 2 u.d.i.p., dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest bowiem, by żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji. Zdaniem Sądu I instancji, musi zatem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. W konstatacji swoich rozważań Sąd I instancji stwierdził, że żądane przez skarżącego informacje w zakresie udostępnienia kopii umów o pracę i aneksów do tych umów Skarbnika Gminy nie stanowią informacji publicznej, bowiem dotyczą one indywidualnego stosunku pracy. Skoro zatem żądane przez skarżącego dane nie kwalifikowały się do uznania za informację publiczną, organ informując go o tym w terminie przewidzianym do załatwienia wniosku nie dopuścił się bezczynności. Na poparcie powyższego stanowiska Sąd I instancji przywołał art. 3 ust. 1 pkt 2 udip, zgodnie z którym - prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu, ale jedynie do dokumentów urzędowych, a nie prywatnych. W tym względzie - niezależnie od tego, czy wskazany przez skarżącego urzędnik należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną - zasadna była odmowa ich udostępnienia, jako nie spełniających kryterium informacji publicznej. Zdaniem WSA w Gliwicach, umowa o pracę pracownika Urzędu Miasta nie jest informacją publiczną, gdyż jej treść nie stanowi o sprawach publicznych, a dokument ten nie posiada cech aktu publicznoprawnego, który podejmowany jest w ramach administracyjnych działań władczych. Umowa o pracę, której celem jest nawiązanie indywidualnego stosunku pracy nie jest dokumentem urzędowym lub innym dokumentem odnoszącym się do ustawowych form działania organu władzy publicznej, lecz należy do kategorii aktów prywatnoprawnych sporządzanych na podstawie przepisów prawa pracy. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając ww. wyrok w całości, w oparciu o art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono: a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 zd. 2 udip w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f w zw. z art. 1 ust. 1 udip poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie z uwagi na uznanie, że treści umów o pracę, aneksów do tych umów nie stanowią informacji publicznej o osobie Skarbnika Urzędu Miejskiego w [...] A. P., która pełni funkcję publiczną, a powyższe informacje nie mają związku z pełnieniem przez nią funkcji w kontekście wydatkowania środków publicznych, podczas gdy poprzez zawieranie określonych umów o pracę Prezydent Miasta [...] dysponuje majątkiem publicznym a tym samym sposób dysponowania tym majątkiem jest informacją publiczną w rozumieniu ww. ustawy. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podnosząc, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Jak wskazano wyżej zarzut skargi kasacyjnej został sformułowany jako błędna wykładnia i niezastosowanie art. 1 ust. 1 udip w zw. z art. 5 ust. 2 zd. 2 udip oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f udip. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy Sąd I instancji prawidłowo zinterpretował pojęcie informacji publicznej art. 1 ust. 1 udip przyjmując, że "umowa o pracę pracownika Urzędu Miasta nie jest informacją publiczną, gdyż jej treść nie stanowi o sprawach publicznych, a dokument ten nie posiada cech aktu publicznoprawnego, który podejmowany jest w ramach administracyjnych działań władczych. Umowa o pracę, której celem jest nawiązanie indywidualnego stosunku pracy nie jest dokumentem urzędowym lub innym dokumentem odnoszącym się do ustawowych form działania organu władzy publicznej, lecz należy do kategorii aktów prywatnoprawnych sporządzanych na podstawie przepisów prawa pracy." W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są umowy zawierane przez organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. W wyroku z 2 kwietnia 2014 r., I OSK 1741/13 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż umowy o pracę lub innego rodzaju umowy zawierane z enumeratywnie wymienionymi osobami aktualnie zatrudnionymi stanowią informację publiczną, albowiem umowy te obrazują zasady funkcjonowania podmiotu objętego działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowią informacje o osobach sprawujących określone funkcje i ich kompetencje, zakres obowiązków, a także obrazują gospodarowanie środkami publicznymi, którymi dysponuje dany podmiot (tak NSA również w wyrokach: z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 2874/21, 23 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 2198/19, 4 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2701/18, 20 listopada 2019r, sygn. I OSK 4342/18, 13 marca 2019r., sygn. I OSK 666/17, z 2 kwietnia 2014 r., sygn. I OSK 1741/13, z 11 września 2012 r. sygn. I OSK 916/12, wyroki WSA: w Poznaniu z 8 lipca 2004 r., IV SA/Po 224/06, WSA w Warszawie z 16 listopada 2004r., II SAB/Wa 238/04). Stanowisko powyższe znajduje również oparcie w ustawowym rozumieniu "informacji publicznej" wynikającym z art. 1 ust. 1, gdzie wskazano, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W przepisach udip nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Oznacza to, że dysponentem informacji publicznej jest wspólnota publicznoprawna (państwo), która z woli ustawodawcy staje się adresatem roszczeń o udostępnienie takiej informacji. Wspólnota publicznoprawna ze swej istoty działa przez reprezentujące ją podmioty. Przyjąć należy, iż każdy "posiadacz" informacji publicznej jest podmiotem dysponującym informacją "należącą" do wspólnoty i jako taki w tym zakresie stanowi podmiotową emanację tej wspólnoty stając się swojego rodzaju organem tej wspólnoty w sensie funkcjonalnym. Takim organem jest zatem każdy, kto dysponuje informacją publiczną: zarówno inny członek określonej wspólnoty publicznoprawnej, jak i podmiot znajdujący się w sformalizowanych strukturach organizacyjnych wspólnoty publicznoprawnej. Relacja, jaka nawiązuje się pomiędzy podmiotem domagającym się informacji publicznej a dysponentem tej informacji jest relacją pomiędzy członkiem wspólnoty publicznoprawnej a nią samą niezależnie od tego, kto w danym przypadku jest organem tej wspólnoty w jego przyjętym wyżej rozumieniu. Adresatem oczekiwania udzielenia informacji publicznej, czy nawet roszczenia w tym zakresie, jest wspólnota publicznoprawna, w imieniu której występuje podmiot będący w posiadaniu informacji publicznej objętej roszczeniem o udostępnienie. W konsekwencji, zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 udip, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Podkreśla się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej. Jednocześnie akcentuje się powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (wyroki: NSA z dnia 31 maja 2004 r., OSK 205/04, WSA w Warszawie: z dnia 28 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1542/08, z dnia 12 października 2010 r., II SA/Wa 933/10, z dnia 10 listopada 2010 r., II SAB/Wa 117/09). Zatem błędne jest stanowisko a priori wyłączające ze zbioru informacji publicznej umowy o pracę zawarte z organem państwa, gdyż w istocie te umowy dotyczą wydatkowania środków publicznych i z tego względu mieszą się w pojęciu informacji publicznej. Niewątpliwie zatem umowa o pracę może zawierać informacje publiczne. Podkreślić należy, że jak stwierdził Sąd I instancji "w rozpoznawanej sprawie niespornym pomiędzy stronami jest, że Skarbnik zajmuje stanowisko o charakterze kompetencyjno-decyzyjnym. Zatem skoro Skarbnik należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach organów samorządu terytorialnego - są informacją publiczną." Powyższe prowadzi do wniosku, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 udip przez jego błędną wykładnię. Umowa o pracę z osobą pełniąca funkcje publiczną może zawierać informacje publiczne np. określając pełnione przez nią funkcje, kompetencje, czy zakres obowiązków. Pamiętać przy tym jednak należy, że prawo do informacji publicznej nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom. Niewątpliwie prawo do informacji publicznej jest prawem równorzędnym do prawa do prywatności. Kwestie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności były przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30) przyjął, że możliwość ingerencji w prawo do prywatności ma znacznie szerszy zakres w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, niż do pozostałych osób. Trybunał nie wyłącza jednak a priori ochrony prywatności osób pełniących funkcje publiczne, stojąc jednocześnie na stanowisku, że wkraczanie w sferę prywatności, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferę publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14 stwierdził, że w niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Umożliwienie przez ustawodawcę w stosunku do osób publicznych szerszej ingerencji w sferę prywatności nie powinno prowadzić jednak do jej zupełnego unicestwienia. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 udip jest częściowo uprawniony, gdyż przepis ten nie mógł być stosowany przez Sąd I instancji. Przedmiotem sprawy była bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, a nie odmowa jej udzielenia ze względu na ograniczenia wynikające z powołanego przepisu. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołał treść art. 5 ust. 2 udip. Okoliczność, że określona informacja (umowa o pracę) zawiera dane dotyczące prywatności, czy też inne prawem chronione tajemnice nie oznacza, że traci ona przez to charakter informacji publicznej. Jest to nadal informacja publiczna z tym, że zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 udip prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom. W takiej sytuacji organ może odmówić udostępnienia takiej informacji, ale w myśl art. 16 ust. 1 udip obligowany jest wydać stosową decyzję w tym przedmiocie. Odmienne będzie rozstrzyganie organu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej w przypadku umów pracowniczych zawartych ze zwykłymi pracownikami – zwłaszcza w kontekście art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 udip – a inne wobec umów o pracę z pracownikami decyzyjnymi czy pełniącymi funkcje publiczne (por. wyroki NSA z: 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14; 31 lipca 2013 r., I OSK 742/13; 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11). Ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ma znacznie węższy zakres w przypadku osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Kwestie te będą jednak podlegać ocenie i ważeniu dopiero w ramach wydawania ewentualnej decyzji o odmowie udzielenie informacji (np. w kontekście ochrony prywatności będą to dane osobowe, adresowe itp.) Powyższe oznacza, że organ, rozpoznając wniosek powinien rozważyć, czy udostępnienie treści umów i aneksów do tych umów zawartych ze Skarbnikiem nie narusza jego prawa do prywatności. W zależności od ustaleń poczynionych przez Prezydenta Miasta [...] - organ ten albo udzieli żądanej informacji albo wyda decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji oraz zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania pkt 1 wniosku K. D. z dnia 12 lutego 2020 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 12 lutego 2020 r. (pkt 2). Jednocześnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Prezydent udzielił pisemnej odpowiedzi na wniosek, jednakże nie udostępnił wnioskodawcy żądanych treści ze względu na błąd co do zastosowania przepisów prawa. Jego działanie nie było zatem nacechowane złą wolą ani arogancją wobec skarżącego (pkt 3). Z uwagi na stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, NSA nie znalazł podstaw do wymierzenia grzywny z art. 149 § 2 P.p.s.a. Zauważyć należy, że orzeczenie o wymierzeniu grzywny ma charakter fakultatywny. Ponadto wymierzenie grzywny, służy realizacji funkcji dyscyplinującej, jak też represyjnej oraz prewencyjnej i ma na celu zapobieganie ewentualnym przyszłym działaniom podmiotu zobowiązanego narażającym wnioskodawców na negatywne skutki bezczynności. Wniosek o wymierzenie podmiotowi zobowiązanemu grzywny byłby zatem uzasadniony w razie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Stąd też w powyższym zakresie wniesioną skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 4 wyroku, albowiem, w ocenie NSA, nie zachodzą przesłanki do wymierzenia organowi grzywny za nieudostępnienie żądanych informacji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Koszty te wynoszą 1037 złotych. Na koszty te składają się: wpis od skargi (100 zł), opłata kancelaryjna za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego kasacyjnie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (720 zł).