II OZ 639/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 577/21 o odrzuceniu skarg M. B., I. S., M. S., A. K., A. P. i R. P. w sprawie ze skarg R. M., M. B., M. B., I. S., M. S., A. K., A. P. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 12 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 577/21, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargi M. B., I. S., M. S., A. K., A. P. i R. P. w sprawie ze skarg R. M., M. B., M. B., I. S., M. S., A. K., A. P. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Powodem odrzucenia skarg wniesionych przez M. B., I. S., M. S., A. K., A. P. i R. P. było nie wykonanie w terminie do tego wyznaczonym wezwania Sądu dotyczącego uzupełnienia braku formalnego ich skarg poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu od skargi. Sąd przytoczył art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. oraz art. 57 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., z których wynikał obowiązek uzupełnienia ww. braków skargi. Pomimo pouczenia o konsekwencjach prawnych niewykonania obowiązków wskazanych w wezwaniu do uiszczenia braków formalnych i fiskalnych nie wykonali oni wezwań. Sąd wskazał, ze jedynie skargi R. M. oraz M. B., od której został uiszczony wpis oraz uzupełniono braki formalne będzie podlegała rozpoznaniu przez Sąd na rozprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. P. będący uczestnikiem postępowania w niniejszej sprawie. Zaskarżył je w części dotyczącej uzasadnienia. Zarzucił naruszenie art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłowe uzasadnienie odrzucenia skargi i pominięcie faktu, że nie ma podstaw do uznania za stronę m.in. M. B.. Skarżący domaga się stwierdzenia, że postanowienie jest uzasadnione ale również z innych przyczyn niż wskazano w uzasadnieniu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację, że organ I instancji wadliwie uznał M. B. za stronę postępowania, powołując się na "zwyczajną praktykę". Podniósł, że Kolegium uchylając decyzję organu I instancji zwróciło uwagę, że organ ten winien przeanalizować czy w sposób prawidłowy ustalił krąg stron postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a. W dalszej części zażalenia kwestionuje ustalenia organu dotyczące uznania M. B. za stronę postępowania. Uważa, że skargę należało odrzucić z powodu braku interesu prawnego po stronie skarżącej. Organ powinien mieć na uwadze, że o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu decyduje już sam fakt oddziaływania inwestycji na sąsiednie działki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą ogólną postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 P.p.s.a.). Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. pismem wszczynającym postępowanie przed sądem administracyjnym jest między innymi skarga. Wobec tego wnoszący skargę powinni uiścić stosowny wpis lub wystąpić o prawo pomocy w zakresie zwolnienia ich od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. Tylko uzyskanie zwolnienia od kosztów w ramach prawa pomocy lub uiszczenie wpisu pozwala przejść do merytorycznej oceny skargi przez Sąd. Skoro skarżący w osobach M. B., I. S., M. S., A. K., A. P. i R. P. pomimo wezwania Przewodniczącego Wydziału z 19 maja 2021 r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł nie wykonali tego obowiązku w terminie do tego przewidzianym, to Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając wniesione przez nich skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Słuszne było także odrzucenie ich skarg na innej podstawie tj. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z uwagi na brak uzupełnienia na wezwanie sądu z art. 49 § 1 P.p.s.a. braków formalnych skargi w postaci wskazania numeru PESEL przy pierwszym piśmie składanym w sprawie. Obowiązek wskazania nr PESEL jednoznacznie wynika z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i jest to brak związany z wymogami skargi jako pisma procesowego. Skoro skargi nie spełniały tego wymogu należało ów wymóg dopełnić na wezwanie Sądu. Skarżący zaniechali tego w terminie zatem zaistniała podstawa z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. aby ich skargi odrzucić. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu jakoby podstawą odrzucenia skargi powinno być wadliwe ustalenie przez organ I instancji przymiotu strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy M. B., nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia bowiem Sąd nie dopatrzył się w sprawie takiego uchybienia badając dopuszczalność skargi. Sąd dopatrzył się natomiast braków formalnych i fiskalnych skarg i to stanowiło podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu. Skoro żalący się nie kwestionuje tej argumentacji Sądu nie było podstaw by modyfikować uzasadnienia postanowienia. Jak wynika z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną (zażalenie patrz art. 197 § 2 P.p.s.a), jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W ocenie NSA, uzasadnienie było prawidłowe i oparte na właściwych podstawach prawnych. Tym samym niezasadne było domaganie się przez żalącego jakiejkolwiek modyfikacji w tym zakresie i zażalenie należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.