II SA/Kr 586/21

SENTENCJA Dnia 6 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Dróg Powiatu K. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; I. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz Zarządu Dróg Powiatu K. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów [...] postępowania UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia 7 września 2017 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] - ziemskiego w K., nałożył w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej u.p.b.) na zarządcę: Zarząd Dróg Powiatu K., obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce przepustu zlokalizowanego pod drogą powiatową nr [...] (dz. nr [...] - ul. [...]) w m. G., gm. M., na wysokości działki nr [...], w m. G.. Powodem rozstrzygnięcia było stwierdzenie zagrożenia bezpieczeństwa mienia oraz niewykonanie postanowienie z dnia 31 marca 2017r., nr [...], znak: [...], którym PINB zobowiązał Zarząd Dróg Powiatu K. do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dostarczenie do PINB w terminie do dnia 26 maja 2017r., ekspertyzy technicznej jednoznacznie rozstrzygającej, czy i w jaki sposób przepust pod drogą powiatową nr [...] (dz. nr [...] - ul. [...]) w m. G., gm. M. można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, (k: 85 akt PINB). W odwołaniu Zarząd Dróg Powiatu K. zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący co doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia w sprawie to jest pominięcie, iż z powodu nabycia w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. nr 133, poz. 872) z mocy prawa działek na których wylot spornego przepustu się znajduje. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12 marca 2021r. nr [...] znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 kpa, art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 u.p.b., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o nałożeniu na Zarząd Dróg Powiatu K., obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na zaczopowaniu/zalaniu betonem wodoszczelnym przepustu zlokalizowanego pod drogą powiatową nr [...] (dz. nr [...] - ul. [...]) w m. G., gm. M., na wysokości działki nr [...], w m. G.. Wg organu PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Miała miejsce budowa przepustu. Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez pojęcie budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne(...). Art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 21 marca 1985r., o drogach publicznych (Dz. U. z 2020r. poz.470) definiuje przepust jako budowlę o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczonym do przeprowadzania cieków wodnych, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp drogi. Ponadto, wg MWINB przedmiotowy przepust wypełnia przesłanki powyższych definicji i stanowi budowlę przeznaczoną do przeprowadzania cieków wodnych. W związku z powyższym słusznie należało wziąć pod uwagę kwestie jego legalności – wg art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog określony w art. 29 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem, aby stwierdzić, czy inwestor w dacie budowy danego obiektu budowlanego, powinien legitymować się pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem, istotną kwestią staje się ustalenie daty jego powstania. Została także ustalona przybliżona data budowy przedmiotowego przepustu. W protokole z oględzin z dnia 21 października 2016r., (k:80-81 akt PINB) zostało stwierdzone, że "wg oświadczeń P. K. F.: Przepust powstał ok. 22/25 lat temu podczas budowy drogi. Drogę wykonywał ówczesny zarządca czyli WDDM Wojewódzka Dyrekcja Dróg Miejskich w K.. Podczas budowy drogi, po stronie południowej powstał rów. Po stronie północnej rowu nie było i nie ma. ". Kolejno stwierdzono cyt: wg oświadczeń P. K. S.: "ZDPK jest zarządcą ul. [...] od reformy administracji mającej miejsce w 1999r. Zarządca WDDM przekazał zarząd nad drogą, ale nie przekazał dokumentacji związanej z siecią drogową. Od 1999r. ZDPK nie wykonywał żadnych robót budowlanych na działce drogowej wymagających zgłoszenia lub pozwolenia na budowę" Z akt PINB wynika, że organ I instancji kilkakrotnie wzywał Zarząd Dróg Powiatu K. zarówno do złożenia wyjaśnień, jak również do przedłożenia stosownych dokumentów (k:28, 51, 64), jednak nie otrzymano żadnej odpowiedzi od strony. Organ I instancji w uzasadnieniu stwierdził, że w trakcie postępowania kontrolno-wyjaśniającego, organowi nie udało się odszukać dokumentów jednoznacznie potwierdzających legalność przedmiotowego przepustu. W związku z czym w ocenie MWINB słusznie powołano się na stanowisko WSA we Wrocławiu z wyroku sygn. akt II SA/Wr 45/08, że z faktu, że nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu budowlanego nie można wyciągać wniosku, że obiekt ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Istnienia samowoli budowlanej nie dowodzi brak możliwości okazania przez właściciela dokumentów świadczących o legalności budynku, ani negatywny rezultat nawet szeroko zakrojonych poszukiwań, co wynika z braku obowiązku archiwizacji tych dokumentów. Organ nie może stwierdzić, że przedmiotowy obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej, jednak należy wziąć pod uwagę czy przedmiotowy przepust nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. MWINB podziela stanowisko organu I instancji, że roboty budowlane polegające na wybudowaniu przedmiotowego przepustu zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa mienia. Wody opadowe z drogi powiatowej poprzez spadki kierowane są do przydrożnego rowu chłonnego. Pod drogą wykonano przepust odprowadzający wody opadowe na teren prywatnej działki powodując podtopienie terenu. Z uwagi na niezgodność przedmiotowego obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany podjąć działania mające na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i jednocześnie wskazuje, że podstawę materialnoprawną niniejszej decyzji stanowi art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy obiekt może powodować niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla działki prywatnej, na którą odprowadzana jest woda. Wody opadowe spływające m.in. z działki drogowej do rowu, kierowane są za pomocą przedmiotowego przepustu na drugą stronę, gdzie prawdopodobnie z powodu braku właściwej infrastruktury odwadniającej powodują zalewanie zlokalizowanej tam działki. Z protokołu z oględzin z dnia 21 października 2016r., wynika, że woda z rowu od strony południowej, przepustem dostaje się na prywatną działkę [...], [...], [...] (k: 80-81 akt PINB) W ocenie organu rozbiórka przedmiotowego przepustu spowodowałaby powstanie w jego miejscu pustej przestrzeni, a ponadto mogłoby spowodować naruszenie konstrukcji drogi, co nie rozwiązałoby kwestii przepływającej wody i nadal stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa mienia i naruszenie przepisów techniczno-budowlanych. Woda, między innymi opadowa z jezdni powinna spływać do odpowiednio stworzonego systemu odwadniającego, którego w niniejszym stanie faktycznym jest brak. W związku z czym woda spływa do istniejącego przepustu, a następnie przepływa na stronę przeciwną zalewając prywatne działki. Taki stan faktyczny narusza zarówno bezpieczeństwo drogi jak i sąsiednich prywatnych działek, które są zalewane przez odprowadzaną wodę. Z uwagi na ten fakt organ dokonał reformacji skarżonej decyzji i nakazał jego zaczopowanie/zabetonowanie. W związku z czym nałożony obowiązek na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 doprowadza przedmiotowy przepust do zgodności z przepisami. MWINB biorąc pod uwagę definicję drogi, która zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym, a z kolei do kategorii drogowy obiekt inżynierski ustawodawca zgodnie z art. 4 pkt. 12 zaliczył: obiekt mostowy, tunel, przepust i konstrukcję oporową, stwierdza zatem, że przedmiotowy przepust jest elementem drogi służącym do jej odwodnienia. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999r (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 124). Organ podkreślił, że obowiązkiem zarządcy jest utrzymywanie drogi wraz z jej obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami w odpowiednim stanie technicznym, nienaruszającym przepisów prawa. Kwestie prawidłowego utrzymania dróg wraz z całą przynależną infrastrukturą uregulowane zostały m.in. w ustawie o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. póz. 470 z późn. zm.), dalej "u.d.p.", a także w aktach wykonawczych jak rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124) czy rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. z 2000 r. Nr 63, póz. 735). Takie obiekty jak przepusty regulowane są również w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310). Jednocześnie, MWINB podkreśla, iż na gruncie niniejszego postępowania kluczowe znaczenie będzie miała również kwestia naruszenia oraz uregulowania stosunków wodnych, która nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa: Niewątpliwie z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że podstawowym zarzutem skarżącego wobec inwestora i wobec organów nadzoru budowlanego, jest zagadnienie zaprojektowania i wykonania odwodnienia drogi, skutkującego m.in. zalewaniem działki skarżącego. Przepust służący odwodnieniu drogi, został wykonany w sposób naruszający przepisy techniczno-budowlane, co stwarza jednocześnie bezpośredni stan zagrożenia bezpieczeństwu mienia. Dlatego rut. Organ rozstrzygnął przedmiotową sprawę w zakresie przepustu pod drogą. Natomiast to na Zarządcy drogi ciąży obowiązek właściwego odwodnienia drogi. Ponadto MWINB wskazał, że organ I instancji prawidłowo uznał jako adresata orzeczonego nakazu Zarząd Dróg Powiatu K. jako zarządcę drogi [...] w miejscowości G.. Zgodnie z brzemieniem przepisu art. 52 u.p.b., Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Prawodawca w art. 52 wymienia następujące kategorie podmiotów: inwestora, właściciela, zarządcę obiektu budowlanego. W orzecznictwie wskazuje się, że wymienienie trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. Utarty jest pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy obiekt budowany jest na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego i inwestycja jest realizowana bez zgody właściciela nieruchomości, bądź gdy inwestor zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania, na rzecz innych osób (por. wyroki NSA: z 6.03.2008 r., sygn. II OSK 158/07; NSA: z 10.05.2013 r., sygn. II OSK 66/12; NSA z 15.05.2012 r., sygn. II OSK 338/11). Ponadto, tut. Organ wskazał, że kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji, (wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r., sygn. II OSK 158/07). Zatem, MWINB, podtrzymuje stanowisko PINB i stwierdza, że w niniejszej sprawie obowiązek wykonania określonych robót spoczywa na Zarządzie Dróg Powiatu K.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył Zarząd Dróg Powiatu K. zarzucając naruszenie: -art. 77 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący co doprowadziło do wydania błędnego rozstrzygnięcia w sprawie, - art. 107 §1 pkt 6 i §3 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji jej uzasadnienia prawnego, co niemożliwa skuteczną ocenę prawidłowości jej wydania. Wg skarżącego, wykonując nakaz organu II instancji, skarżący doprowadzi do sytuacji, w której opady deszczu (czy roztopy śniegu) nie będą miały możliwości jakiegokolwiek skutecznego odpływu z drogi powiatowej nr [...] co może doprowadzić do zalania drogi, pod którą znajduje się przedmiotowy przepust, a w efekcie spowoduje to jej zniszczenie. Przepust pod drogą powiatową jest istniejącym urządzeniem powstałym prawdopodobnie podczas budowy drogi. Przepust jest zlokalizowany w najniższym punkcie i służy jako odbiornik dla opadów drogowych a także wody opadowej oddziałującej z pobliskich terenów przylegających do drogi w tym także drogi gminnej. W bezpośrednim sąsiedztwie przepustu nastąpiła zmiana sposobu użytkowania wydzielonej działki nr [...]. Na wylocie przepustu pod drogą powiatową został nielegalnie zbudowany nowy zjazd przez właściciela nieruchomości przylegającej do drogi powiatowej. Zjazd został zlokalizowany bez uzgodnienia ze skarżącym i posadowiony na łuku drogi. Właściciel/użytkownik działki nr [...] już wcześniej dokonał samowolnego zaślepienia wylotu przepustu, co doprowadziło do zalania drogi i zagrożenia dla życia i zdrowia jej użytkowników, o czym została powiadomiona Policja. Co istotne, zaślepienie przepustu spowoduje paraliż istniejącego systemu odwodnieniowego, a zapewnienie ciągłości odwodnienia wymaga przygotowania dokumentacji projektowej wraz z wszelkimi uzgodnieniami oraz zapewnienia środków finansowych na ewentualna realizację robót. W budżecie Skarżącego, środki na ten cel nie zostały przewidziane w 2021 r. Nie sposób zgodzić się również ze stanowiskiem organów obu instancji (w szczególności z organem I instancji), iż nieprzedłożenie ekspertyzy technicznej jednoznacznie rozstrzygającej, czy i w jaki sposób przepust pod drogą powiatową numer [...] można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem może wywoływać dla skarżącego negatywne skutki w postaci nakazu wykonania określonych czynności. Organ I instancji (a w ślad za nim organ II instancji) uznając, że przedmiotowa ekspertyza ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy powinien, w przypadku nieprzedłużenia jej przez stronę, zlecić wykonanie odpowiedniego dokumentu z urzędu. Zaniechanie w tym zakresie należy uznać, za rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 k.p.a., co w efekcie doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Naruszenie to powoduje, że zaskarżona decyzja, i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona już chociażby z tego właśnie powodu. W niniejszej sprawie, organy obu instancji zaniechały przeprowadzenia dowodów pozwalających w sposób pełny i wyczerpujący ustalić stan faktyczny. Nawet w przypadku nieprzedstawienia wymaganych dokumentów/dowodów przez stronę postępowania, organ powinien był i przeprowadzić określony dowód z urzędu jeżeli w jego przekonaniu dowód ten miał mieć istotne znaczenie dla sprawy. Wydając zaskarżoną decyzję, organ powinien wskazać jakie są obowiązujące normy w zakresie przepustów pod drogą publiczną oraz dlaczego przepust zlokalizowany pod drogą powiatową nr [...] nie spełnia tych norm. Samo powołanie się przez organ, że przedmiotowy przepust jest niezgodny z przepisami nie jest wystarczające. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. Niniejszą sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 6 października 2021 r. Skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania (art. 77 i art. 80 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że na aprobatę zasługuje pogląd organu, że w świetle dotychczas zebranego materiału dowodowego, przedmiotowego przepustu nie można kwalifikować jako samowoli budowlanej. Trafnie bowiem zauważył organ, że aktualny brak dokumentów dotyczących jego realizacji, czy w ogóle realizacji drogi, pod którą przepust się znajduje, w sytuacji kiedy roboty budowlane wykonano ok. 25 lat temu, kiedy zarządcą drogi był zupełnie inny podmiot, nie świadczy o tym, że przepust, czy droga są samowolą budowlaną. Zasadnie też organ wskazał, iż do jego kompetencji należy ocena przepustu na płaszczyźnie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, oraz że na gruncie niniejszego postępowania znaczenie będzie miała prawdopodobnie również kwestia naruszenia stosunków wodnych, która nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego. W świetle zebranego materiału dowodowego, wydana decyzja jest jednak co najmniej przedwczesna. Podkreślenia wymaga, że mimo dość długo trwającego postępowania, organ praktycznie nie zebrał żadnego istotnego dla sprawy materiału dowodowego. Nie wiadomo też, dlaczego przedmiotowy przepust został uznany za niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ organ nie przywołał żadnego konkretnego przepisu, który przepust by naruszał. Przywołano też ogólnie całe akty prawne, które nie mogą znajdować w sprawie zastosowania, czyli aktualne przepisy techniczno-budowlane. Jeśli natomiast już w trakcie oględzin w 2016 roku ustalono, że przepust powstał co najmniej 22 lata wcześniej, czyli ok. 1994 roku i jednocześnie jest obiektem powstałym legalnie, to przy ocenie czy nie narusza on przepisów techniczno-budowlanych, należy uwzględnić przepisy, które obowiązywały w chwili realizacji przepustu (z ewentualnym uwzględnieniem przepisów przejściowych i dostosowujących), a nie aktualnie obowiązujące przepisy, które mogłyby mieć zastosowanie wtedy, gdyby przepust stanowił samowolę budowlaną. W kontekście zebranego materiału dowodowego, zupełnie niezrozumiałe jest także postanowienie z 31 marca 2017 roku, które w swej treści nie wiadomo dlaczego przesądza, że przepust jest niezgodny z prawem. Postanowienie to nie odwołuje się też do art. 81c prawa budowlanego, tylko ogólnikowo do przepisów kpa o postępowaniu dowodowym, stąd jego niewykonanie, nie może przesądzać, czy być decydujące dla wyniku sprawy. To bowiem organ ma zebrać istotny dla sprawy materiał dowodowy i na jego podstawie ustalić stan faktyczny. Dlatego w ponownym postępowaniu obowiązkiem organu będzie rzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i ustalenie stanu faktycznego, w wyniku którego dokonana zostanie ocena, czy przepust jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, które obowiązywały w czasie jego powstania, a jeśli nie jest zgodny, to konkretnie z którymi oraz jakie obowiązki w związku z tym powinien wykonać zarządca drogi. W tym celu, być może celowym będzie sięgnięcie do dokumentacji geodezyjnej z czasów realizacji przepustu, obejmującej działkę na której znajduje się przepust i tereny z nią sąsiadujące, w szczególności aktualna działka nr [...] w miejscowości G.. Niewykluczone, że na "starych" mapach uwidoczniony będzie rów wzdłuż drogi, który miał zapewniać odpowiednie odwodnienie, a który z biegiem czasu przestał istnieć. Przy ocenie zgodności z prawem przepustu organ uwzględni też, czy w tym zakresie nie ma znaczenia podnoszona w skardze budowa – zdaniem skarżącego - nielegalnego zjazdu na działce nr [...] w miejscowości G.. Organ podejmie też próbę bardziej zdecydowanych poszukiwań dokumentacji budowy przedmiotowej drogi, czy przepustu, ponieważ okoliczność, że aktualny zarządca drogi nimi nie dysponuje, nie zwalnia organu automatycznie z jakichkolwiek innych działań mających na celu odszukanie tej dokumentacji. Zaznaczenia przy tym wymaga, że zadaniem organu jest ocena przedmiotowego przepustu na płaszczyźnie przepisów techniczno-budowlanych, które do niego mają zastosowanie. Kwestia ewentualnej zmiany stosunków wodnych pozostaje natomiast poza jego kognicją. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 art. 205 § 2 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł. tytułem zwrotu uiszczonego od skargi wpisu oraz kwotę 480 zł. tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w stawce podstawowej.