II SA/Ol 498/21

SENTENCJA Dnia 12 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 roku sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" r. Burmistrz "[...]" (dalej: "organ pierwszej instancji", "Burmistrz") odmówił A.L. (dalej: "Skarżąca") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną babcią – M.H. (dalej: "Niepełnosprawna"). Organ pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu, że Skarżąca i dzieci Niepełnosprawnej są osobami spokrewnionymi w pierwszym stopniu względem swojej babci. Wywiódł z art. 129 § 1 i art. 132 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1359, z późn. zm.), dalej: "k.r.o.", że dzieci Niepełnosprawnej są zobowiązane w pierwszej kolejności przed Skarżącą do zadośćuczynienia obowiązkom alimentacyjnym wobec matki. Organ pierwszej instancji stwierdził, że okolicznością uniemożliwiającą sprawowanie opieki nad matką byłaby niepełnosprawność w stopniu znacznym (w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych; Dz. U. z 2020 r. poz. 111, z późn. zm., dalej jako "ustawa") osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu, lecz z akt sprawy wynika, że dzieci Niepełnosprawnej nie legitymują się takimi orzeczeniami. Nie sprawują natomiast stałej opieki nad matką z uwagi m.in. na swoje zobowiązania zawodowe. Burmistrz wskazał ponadto, że decyzją z "[...]" r. przyznał Skarżącej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad Niepełnosprawną, na okres od 1 listopada 2020 r. do 31 października 2021 r., a we wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca nie wniosła o uchylenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Stwierdził również, że przeszkodą w przyznaniu wnioskowanego świadczenia jest art. 17 ust. 1b ustawy, gdyż nie ustalono, od kiedy istnieje niepełnosprawność osoby, nad którą ma być sprawowana opieka. W złożonym odwołaniu Skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: "k.p.a.". Stwierdziła, że nie została zawiadomiona przez organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Skarżąca pozostawała w przekonaniu, że organ z urzędu podejmie wszelkie kroki zmierzające do wyjaśnienia sprawy, czego organ zaniechał, gdyż nie przeprowadził dowodu z przesłuchania dzieci Niepełnosprawnej, w celu ustalenia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających realizowanie przez nich obowiązku świadczenia opieki nad matką. Skarżąca zawarła w odwołaniu oświadczenie, że z dniem wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, wnosi o uchylenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") decyzją z "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że Niepełnosprawna jest wdową, legitymuje się orzeczeniem o zaliczeniu do pierwszej grupy inwalidów, wymaga pomocy w codziennym funkcjonowaniu, choruje na "[...]". Ustalono, że ma czworo dzieci: pracujące zawodowo córki "[...]" oraz synów: "[...]", legitymującego się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i "[...]", który pobiera emeryturę. Kolegium wskazało, że w ramach opieki nad babcią, Skarżąca wykonuje wszystkie czynności pielęgnacyjne, w tym zmianę pampersów i opatrunków, pomoc w toalecie porannej i wieczornej, dozowanie leków i wszystkie czynności gospodarcze. Odnosząc się do przyczyn odmowy przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia, Kolegium stwierdziło, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmownej na tej części art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zaś rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, organy mają obowiązek zbadać czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została uznana za niekonstytucyjną. Podzieliło natomiast stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie zastosowania w sprawie art. 17 ust. 1a ustawy, który ogranicza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny do przypadku, gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu, albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1 z powodu legitymowania się znacznym stopniem niepełnosprawności. Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek alimentacyjny obciąża dzieci przed wnuczką. Niepełnosprawna posiada czworo dzieci, wobec których nie zachodzą okoliczności, z których można byłoby wywieść, że nie są w stanie sprawować opieki nad chorą matką z przyczyn obiektywnych, niezależnych od ich woli, gdyż nie legitymują się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności. W ocenie Kolegium, jedynie niepełnosprawność w stopniu znacznym (w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy) osób spokrewnionych w pierwszym stopniu jest okolicznością uniemożliwiającą sprawowanie opieki. Kolegium stwierdziło ponadto, że zbędne było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych w odwołaniu świadków, skoro bezspornie żadne z dzieci Niepełnosprawnej nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a tylko ten jeden przypadek umożliwiałby przesunięcie obowiązku alimentacyjnego na wnuczkę. W skardze, złożonej na ww. decyzję Kolegium, Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło Skarżącej wnioskowanie o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków w celu ustalenia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających realizowanie obowiązku świadczenia opieki przez dzieci Niepełnosprawnej; - art. 80 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że dzieci mogą sprawować opiekę nad niepełnosprawną matką, podczas gdy organ nie przeprowadził na tę okoliczność żadnych dowodów, nie przeprowadził wywiadu środowiskowego z dziećmi Niepełnosprawnej i nie uwzględnił wniosku Skarżącej o przesłuchanie ich w charakterze świadków w celu ustalenia obiektywnych okoliczności uniemożliwiających realizowanie obowiązku świadczenia opieki przez nich; - art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a pkt 1 ustawy przez odwołanie się wyłącznie do wykładni językowej tych przepisów, pomijając wykładnię celowościową i językową, i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a pkt 1-3 ustawy w zw. z art. 132 k.r.o. z uwzględnieniem zasad konstytucyjnych, wynikających z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, przez przyjęcie, że Skarżąca, będąca wnuczką osoby legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, która zrezygnowała z zatrudnienia, w celu sprawowania opieki nad babcią, nie jest podmiotem uprawnionym do świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na to, że opieka ta winna być sprawowana przez dzieci babci, podczas gdy z zasad równości i sprawiedliwości społecznej, a w szczególności nakazu ochrony i opieki nad rodziną oraz szczególnej opieki pomocy Państwa udzielanej rodzinie znajdującej się w trudnej sytuacji, należy wywieść uprawnienie wnuczki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz przeprowadzenie na postawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego, że Niepełnosprawna cierpi na zaburzenia schizofreniczne i depresyjne. W uzasadnieniu skargi podała m.in., że "[...]" ma "[...]" lata, pracuje w systemie zmianowym, tj. również w godzinach nocnych i w święta, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (stale), cierpi na "[...]"."[...]" ma "[...]" lat, jest emerytem, jest zaliczony do II grupy inwalidzkiej, choruje "[...]"."[...]" ma "[...]" lat, pracuje, cierpi na "[...]"."[...]" ma "[...]" lat, pracuje w systemie zmianowym, choruje na "[...]". Skarżąca dodała, że dzieci Niepełnosprawnej nie są akceptowane przez matkę przy wykonywaniu codziennych czynności, takich jak mycie czy toaleta, gdyż choruje ona na "[...]" i jedyną osobą, która może ją dotykać, myć, wykonywać toaletę, jest Skarżąca. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Kolegium wniosło ponadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, z późn. zm.), dalej: "ustawa", świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i współudziału edukacji. Stosownie natomiast do art. 17 ust. 1a ustawy, osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jak zasadnie wskazał w wyroku z 17 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 371/21), Naczelny Sąd Administracyjny, wynikające z powołanych przepisów warunki, jakkolwiek nie powtarzają regulacji przepisów k.r.o., dotyczących kolejności obowiązku alimentacyjnego, pozostają jednak z tą kwestią w związku. Na gruncie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z art. 129 § 1 k.r.o., jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych, obowiązek alimentacyjny obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. W myśl zaś art. 132 k.r.o., obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi. Warunki wprowadzone w art. 17 ust. 1a ustawy również uzależniają prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od tego, czy istnieją inne osoby spokrewnione w pierwszym stopniu, które mogą sprawować opiekę nad niepełnosprawnym. Osoby spokrewnione w pierwszym stopniu, jako zobowiązane na gruncie k.r.o. do alimentacji w pierwszej kolejności, wyprzedzają przy tym w prawie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego osoby spokrewnione w stopniu dalszym, chyba że są one małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przedstawiona regulacja prawna nie budzi wątpliwości interpretacyjnych pod względem językowym, a niewątpliwie wykładnia językowa jest punktem wyjścia w procesie interpretacji przepisów prawa. Wynik wykładni językowej powinien być wprawdzie zweryfikowany dyrektywami wykładni systemowej i funkcjonalnej, jednakże nieprzekraczalną granicą wykładni przy użyciu obu tych dyrektyw stanowi dopuszczalne znaczenie językowe normy. Zaznaczyć należy, że w ww. wyroku NSA podkreślił, że analizowana regulacja nie budzi wątpliwości ze względów systemowych, gdyż pozostaje w korelacji z zasadami określającymi pierwszeństwo obowiązku alimentacyjnego, przyjętymi w k.r.o. Podobnie jak w przypadku art. 132 k.r.o., osoby zobowiązane do alimentacji w dalszej kolejności, mają prawo do świadczenia, gdy nie ma osób spokrewnionych w pierwszym stopniu. Również w przypadku drugiej przesłanki z art. 132 k.r.o. istnieje zbieżność pomiędzy przepisami omawianej ustawy a przepisami kodeksu. Oba akty przewidują bowiem powstanie prawa do świadczenia i obowiązku alimentacyjnego, gdy osoba zobowiązana w bliższej kolejności nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi. W powoływany wyroku, zwracając poza tym uwagę na odmienność pomiędzy obowiązkiem alimentacyjnym, a sprawowaniem osobistej opieki, NSA stwierdził również, że w art. 128 k.r.o. ustawodawca definiuje obowiązek alimentacyjny jako obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Co do zasady obowiązek alimentacyjny ma zatem wymiar finansowy i materialny. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom podejmującym faktyczną i osobistą opiekę, wobec czego w tym przypadku ustawodawca uzależnił prawo do niego dla osób spokrewnionych w dalszym stopniu od tego, czy osoby spokrewnione w pierwszym stopniu legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Niepełnosprawność jest niewątpliwie okolicznością mogącą wyłączać możliwość sprawowania opieki nad inną osobą niepełnosprawną, co czyni tę przesłankę zbieżną z przesłanką z art. 132 k.r.o., dotyczącą sytuacji, gdy osoba zobowiązana nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi (dostarczania środków utrzymania). Podzielając powyższą ocenę prawną, należy stwierdzić, że skoro z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca legitymowała się orzeczeniem sądu powszechnego, zobowiązującym ją do świadczeń alimentacyjnych na rzecz babci, to nie było podstaw, aby w postępowaniu administracyjnym przesądzać, że skonkretyzował się jej obowiązek alimentacyjny w rozumieniu k.r.o. Podnieść ponadto należy, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2021 r., I OSK 712/21, że regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym ustawodawca był uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby spokrewnione w stopniu dalszym, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Ograniczenie dostępu do świadczenia w oparciu o kryteria zobiektywizowane nie może zaś zostać uznane za naruszenie zasady równości i sprawiedliwości społecznej. Zapewnia ono bowiem dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej i jako takie nie ma także charakteru dyskryminującego. Nie jest też rzeczą pożądaną, by udzielanie świadczenia pielęgnacyjnego było oparte o uznanie organu. NSA pokreślił także, że art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP odnoszą się do obowiązków Państwa wobec rodziny, w tym obowiązku szczególnej pomocy rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej. Świadczenie pielęgnacyjne jest wprawdzie niewątpliwie instrumentem wspierania rodzin będących w takiej sytuacji ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, tym niemniej obowiązek wsparcia rodziny jako wspólnoty nie oznacza jednak obowiązku wspierania każdego z jej członków w taki sam sposób. Dla charakteru uprawnień wynikających z art. 71 Konstytucji RP nie bez znaczenia jest bowiem, że - zgodnie z art. 81 Konstytucji RP - praw określonych w tym przepisie można dochodzić w granicach określonych w ustawie. Ponadto również prawo podmiotowe rodzin, znajdujących się w trudnej sytuacji, do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 zd. drugie Konstytucji RP, może być dochodzone tylko w granicach określonych w ustawie. Nie można zatem zgodzić się z poglądem, że wykluczenie wnuka z kręgu osób upoważnionych do świadczenia, gdy członkowie rodziny spokrewnieni w pierwszym stopniu nie mogą wykonywać opieki z innych powodów niż stwierdzona orzeczeniem niepełnosprawność w stopniu znacznym, narusza standardy Konstytucji RP. Co do zasady wnuk osoby niepełnosprawnej nie został bowiem wykluczony, natomiast ustawowo wprowadzono kryteria warunkujące uzyskanie świadczenia, odnoszące się przy tym nie personalnie do osoby spokrewnionej w dalszej linii, lecz do stanu rodziny jako całości, a co dodatkowo przemawia za tezą, że nie można w sposób oczywisty przypisać omawianej regulacji ustawowej naruszenia art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. To właśnie bowiem sytuacja rodziny jako całości, związana z jej wielkością lub stanem zdrowia kolejnych jej członków, uzasadnia udzielanie pomocy (zob. wyroki NSA z: 26 sierpnia 2021 r., I OSK 475/21; 17 czerwca 2021 r., I OSK 371/21 i 24 lutego 2021 r., I OSK 2392/20, dostępne pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Wbrew stanowisku Skarżącej, powyższe prowadzi do konkluzji, że także zastosowane w tym przypadku dyrektywy systemowe i celowościowe potwierdzają rezultat wykładni językowej, sprowadzający się do przyjęcia, że osobom, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagająca opieki, nie może być przyznane świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli są inne osoby spokrewnione w pierwszym stopniu, chyba, że osoby te legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Okoliczność sprawowania przez Skarżącą całodobowej opieki nad babcią nie znosi obowiązków określonych w art. 23 k.r.o. ciążących na dzieciach Niepełnosprawnej. Podkreślić należy, że realizacja obowiązku alimentacyjnego nie musi przybierać wyłącznie formy świadczeń osobistych, sprawowania opieki, lecz może mieć wymiar finansowy - sfinansowania osoby, która w miejsce dzieci (i w ramach ich obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym rodzicem tych dzieci. Zasadnie zatem Kolegium uznało, że art. 17 ust. 1a ustawy wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku Skarżącej. Z uwagi na powyższe, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skoro bezspornie żadne z dzieci Niepełnosprawnej nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zbędne było przeprowadzanie dowodu na okoliczność istnienia subiektywnych przyczyn, z powodu których nie sprawują oni osobistej opieki nad matką. Nie negując, że podniesione w skardze okoliczności, dotyczące wieku, stanu zdrowia, wykonywania pracy zawodowej lub innych obowiązków dzieci Niepełnosprawnej czy też preferencji Niepełnosprawnej, wynikających z jej stanu zdrowia psychicznego, dotyczące wyboru osoby, która ma sprawiać nad nią opiekę, mogą wpływać na właściwe sprawowanie opieki nad niepełnosprawną matką, to jednocześnie nie są to okoliczności prawne, które mogły podważyć zasadność stanowiska wyrażonego przez organy obu instancji. Ani organy administracji, ani Sąd nie są bowiem powołane do określenia okoliczności faktycznych związanych z możliwością bądź nie sprawowania opieki. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Kolegium - w odpowiedzi na skargę - złożyło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w stosownym terminie.