II FSK 1942/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Małgorzata Wolf- Mendecka (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 198/10 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 13 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 18/10, mocą którego odrzucono skargę S. sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że Spółka do powyższej skargi załączyła kserokopię odpisu z KRS. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 kwietnia 2010 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Skarżącej (aktualnego odpisu z KRS), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd wskazawszy na art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. - uznał, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, bowiem w wyznaczonym terminie nadesłała do Sądu kserokopię (kolorową) odpisu z rejestru, niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem, mimo wymogu płynącego z art. 47 § 1 i § 2 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia Strona zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 w zw. z art. 41 § 1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez nieprecyzyjne wezwanie Spółki do usunięcia braku skargi. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, bowiem Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jak słusznie wskazała Strona w skardze kasacyjnej, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi musi być sformułowane precyzyjnie. Sąd obowiązany jest wyraźnie wskazać, jaki – jego zdaniem – pismo doń skierowane zawiera brak formalny, tak, by adresat wezwania mógł je wypełnić bez konieczności zastanawiania się, o jaką wadę dokumentu chodziło. W postępowaniu toczącym się w niniejszej sprawie okoliczność ta jest szczególnie istotna: po pierwsze dlatego, że Strona występuje w nim bez profesjonalnego pełnomocnika, a po drugie z powodu wagi konsekwencji nieuzupełnienia braków skargi, tj. jej odrzucenie. Należy uznać, że w świetle oczekiwań Sądu co do odpisu z KRS, które sprecyzowane zostały dopiero w postanowieniu o odrzuceniu skargi poprzez stwierdzenie, że nadesłana kserokopia odpisu nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem, wezwanie z dnia 14 kwietnia 2010 r. nie może być uznane za poprawne. Z jego treści domyślać się można, że odpis załączony przez Spółkę do skargi był nieaktualny na dzień wniesienia skargi, bądź też, ewentualnie, że odpis załączony do skargi przez Spółkę zaginął. Na pewno nie wynika z niego natomiast, że Sąd upatruje wadliwości tego dokumentu w fakcie niepotwierdzenia go za zgodność z oryginałem. Nie wskazuje na to ani treść wezwania, ani podana w nim podstawa prawna. Powyższe powoduje zaś, że takie wadliwe wezwanie, w oparciu o które Spółka, niezgodnie z oczekiwaniem Sądu, uzupełniła skargę, nie może stanowić podstawy do jej odrzucenia. To zaś musi prowadzić do wniosku, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu dopuścił się naruszenia art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wezwanie Spółki do uzupełnienia braków skargi oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie jej skargi. Zarzut naruszenia art. 41 § 1 i § 2 P.p.s.a. należy uznać natomiast za bezzasadny. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu art. 41, który składałby się z dwóch paragrafów. Powyższe powoduje, że zaskarżone orzeczenie w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a. należało uchylić. Sąd pierwszej instancji będzie obowiązany prawidłowo wezwać Spółkę do uzupełnienia dostrzeżonych braków skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł natomiast podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku Strony o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wynika to z faktu, że art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).