II SA/Ke 861/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.W. na uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z dnia 30 czerwca 2020 r. nr XXI/188/2020 w przedmiocie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu R.W. uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 300 (trzysta) zł. UZASADNIENIE Rada Miejska w Końskich 30 czerwca 2020 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. 2020 r. poz. 713), zwanej dalej u.s.g., oraz art. 14 ust. 1, 2 i 4 oraz art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., podjęła uchwałę nr XXI/188/2020 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego fragment miasta Końskie w granicach ulic: Majora Hubala, Polnej, Polskiego Czerwonego Krzyża po ogrody działkowe. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości, wniósł R.W. Skarżący zarzucił, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, gdyż prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości, której jest właścicielem, a która znajduje się na obszarze, dla którego ma zostać opracowany plan miejscowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podnieść należy, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2015 r., II FSK 817/14, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Związek pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego lub procesowego, a zaskarżonym aktem musi być aktualny, a nie przyszły i dotyczyć indywidualnej sytuacji prawnej danej osoby. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej "planem miejscowym", z zastrzeżeniem ust. 6. Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu (art. 14 ust. 2). W orzecznictwie jednolicie wyrażany jest pogląd, że znaczenie prawne uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest tylko takie, że jest to akt o charakterze wewnętrznym, wszczynający procedurę planistyczną i określający granice obszaru objętego projektem planu. Nie formułuje ona wskazań, z jakimi przepisami plan ma być zgodny. Nie zawiera propozycji co do przeznaczenia konkretnego terenu. Nie przesądza o przyszłym kształcie planu. Jest to uchwała intencyjna, która ze swej istoty nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, w tym właścicieli nieruchomości na terenie objętym tą uchwałą. Wiąże ona jedynie organ wykonawczy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do uchwalenia planu. Ponadto rada gminy, posiadająca w granicach prawa samodzielność i swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej, może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian, co do obszaru objętego przyszłym planem a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. Dopiero postanowienia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego, w przyszłości mogą kształtować sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy organicznych praw rzeczowych w stosunku do nieruchomości na terenie objętym planem (por. wyroki NSA z: 10 lutego 2015 r. II OSK 1825/13; 14 listopada 2013 r. II OSK 81/13; 24 stycznia 2013 r. II OSK 2442/12; postanowienie NSA z 26 czerwca 2019 r. II OSK 1523/19 dostępne j.w.). Zaskarżona uchwała nie wywołuje zatem skutków materialnoprawnych. Tym samym nie może ona prowadzić do naruszenia interesu prawnego, które mogłoby stanowić podstawę do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona uchwała o wewnętrznym charakterze, nie mogła prowadzić do naruszenia interesu prawnego skarżącego, a tym samym nie mogła stanowić podstawy do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., to uznać należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i winna zostać odrzucona. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie wpisu sądowego od pisma odrzuconego orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.