I FZ 104/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1421/19 odrzucające skargę w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i wrzesień 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 25 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1421/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 16 maja 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień i wrzesień 2014 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie doręczono skarżącemu w sposób zastępczy 3 czerwca 2019 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał 3 lipca 2019 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej 25 listopada 2019 r., a więc z uchybieniem terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie m.in. art. 49 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") poprzez błędne uznanie, iż należy odrzucić skargę na decyzję organu z 16 maja 2019 r., która nie została stronie doręczona, a więc nie można zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: "Ordynacja podatkowa") liczyć termin 30 dni od doręczenia zastępczego. Podniesiono także, że decyzja była skierowana na adres strony, a nie adres pełnomocnika, który zapoznawał się z aktami sprawy w siedzibie organu i poinformował, że będzie składał stanowisko co do zebranego materiału dowodowego oraz wniosek o rozprawę. Podkreślono, że nie można domniemywać doręczenia decyzji gdyż została ona adresowana na adres strony a nie pełnomocnika, a po uzyskaniu informacji o jej wydaniu złożono od tej daty skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W dalszej części zażalenia strona podniosła zarzuty naruszenia art. 50 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., art. 86 ust. 1 i art. 99 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., Nr 177, poz. 1221 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), a także art. 190 § 2, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że skarga strony została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. i prawidłowo postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie przesyłka zawierająca decyzję organu drugiej instancji została nadana na adres pełnomocnika skarżącego: [...]. Pierwsze awizowanie przesyłki nastąpiło 20 maja 2019 r., a drugie 28 maja 2019 r. Przesyłka nie została podjęta przez adresata w terminie. W takiej sytuacji stosownie do treści art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu (14 dni od pierwszego awizowania), a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej terminy za dzień doręczenia decyzji należało przyjąć 3 czerwca 2019 r., a za ostatni dzień do złożenia skargi 3 lipca 2019 r. Skarga w niniejszej sprawie została nadana dopiero 25 listopada 2019 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zupełnie nietrafny jest zarzut postawiony w zażaleniu jakoby przesyłka zawierająca decyzję organu odwoławczego została nadana bezpośrednio do skarżącego z pominięciem pełnomocnika, co czyni ją niedoręczoną. Jak wskazano powyżej organ skierował decyzję na adres pełnomocnika, zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że w niniejszej sprawie miało miejsce skuteczne doręczenie zastępcze. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że pełnomocnik skarżącego w złożonym zażaleniu wskazał jedynie na naruszenie art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a., które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżone postanowienie. W zażaleniu postawiono także zarzut naruszenia art. 50 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., art. 86 ust. 1 i art. 99 ustawy o VAT, a także art. 190 § 2, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej. Z treści wskazanych przepisów wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu w skutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczy wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Art. 50 i 54 p.p.s.a., wskazane przez skarżącego jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji, regulują kwestie osób uprawnionych do wniesienia skargi oraz sposób jej wnoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że postawione zarzuty oraz argumentacja uzasadnienia odnosząca się do poprawności wydanej decyzji jest zupełnie zbędna, bowiem kwestia ta nie stanowiła w niniejszej sprawie zagadnienia i w żaden sposób nie podważa stanowiska Sądu pierwszej instancji w kwestii uznania, że skarga na decyzję organu została wniesiona po upływie terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.