II SA/Op 307/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., zwane dalej także "organem odwoławczym" lub "Kolegium", po rozpatrzeniu odwołania P. M. (zwanego dalej również jako "skarżący") od decyzji Starosty G. z dnia [...], nr [...], orzekającej o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań lekarskich do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii "A, B" - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy podał, że wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla [...] W., Wydział [...] Karny orzekł wobec P. M. na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 22 stycznia 2020 r. Następnie, pismem z dnia 15 maja 2020 r. Sąd Rejonowy w W. przekazał Staroście O. odpis ww. wyroku, z adnotacją o jego prawomocności. Celem wykonania wyroku Sądu Rejonowego, Starosta O. pismem z dnia 28 czerwca 2020 r. przekazał ww. odpis wyroku Staroście G. - jako organowi właściwemu. Następnie pismem z dnia 16 października 2020 r. Starosta G. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o skierowaniu P. M. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań lekarskich do kierowania pojazdami. Przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta G., działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a), art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U z 2020 r. poz. 1268 ze zm. - zwanej dalej ustawą), orzekł o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań lekarskich do kierowania pojazdami. W odwołaniu od tej decyzji P. M. wskazał, że brak jest podstaw do kierowania go na badanie lekarskie, gdyż prawo jazdy zostały mu odebrane bezprawnie, w związku z czym zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie działań w Sądzie Najwyższym w jego sprawie. P. M. wskazał wobec powyższego, że Starosta G. powinien zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia podjętych przez niego działań. Stwierdziwszy, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o wszczęciu przeciwko P. M. postępowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. organ odwoławczy zwrócił się do Starosty G. z zapytaniem, czy została wydana względem ww. decyzja o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na ww. pismo Starosta G. poinformował Kolegium, że decyzja o cofnięciu nie została wydana, z uwagi na wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji o skierowaniu na kurs reedukacyjny, badanie lekarskie i badanie psychologiczne. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanym dalej "badaniem lekarskim", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Podkreślił, że z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Z kolei według art. 135a ustawy o kierujących pojazdami, do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a), na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Natomiast po tym terminie na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych (art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 139 pkt 3 tej ustawy). Równocześnie, jak zauważyło Kolegium, z dniem 4 czerwca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian między innymi w ustawie o kierujących pojazdami, w art. 14 ust. 1 postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit b i ust. 3, art. 102 ust. 1 b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust 2, art. 124 ust 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 ustawy nowelizującej przewidziano, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Zaakcentowało następnie Kolegium, że komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej m.in. ustawę o kierujących pojazdami nie został ogłoszony, stąd art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie znajduje obecnie zastosowania, a zamiast niego zastosowanie ma w dalszym ciągu art. 135a ustawy o kierujących pojazdami. Oznacza to, że podstawą do wydania przez Starostę decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych, na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy, może stanowić nadal odpis wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r. poz. 652 ze zm. - zwanej dalej kkw). W myśl art. 182 § 1 kkw, w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Kolegium podkreśliło, że skierowanie na badanie lekarskie nie ma na celu pozbawienia strony uprawnień do kierowania pojazdami, tylko zbadanie, czy nie ma przeciwskazań medycznych (lekarskich) do kierowania pojazdami. Wydanie zaskarżonej decyzji nie przesądza też, czy w przypadku skierowanego na badania faktycznie istnieją przeciwskazania lekarskie do kierowania pojazdami, podobnie jak kwestii tej nie przesądza prawomocny wyrok sądu. Zaakcentowało Kolegium, że przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy ma charakter prewencyjny i wynikające z niego ograniczenia i ewentualnie dolegliwości w stosunku do kierującego pojazdem uzasadnione są koniecznością ochrony istotnych wartości społecznych - w tym wypadku bezpieczeństwa wszystkich użytkowników dróg. Dodało też, że decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy ma tzw. charakter związany, co oznacza, że jej wydanie, gdy dana osoba kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, nie zależy od uznania organu administracji publicznej, który w sytuacji zaistnienia ustawowych przesłanek ma obowiązek wydania decyzji o treści określonej przepisami prawa. Powyższy przepis nie upoważnia organu do badania innych przesłanek skierowania kierowcy na badanie lekarskie, za wyjątkiem kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Nie mają więc znaczenia żadne dodatkowe okoliczności, w jakich doszło do zdarzenia, takie jak przyczyny zaistnienia zdarzenia ocenionego karnoprawnie w wyroku, istnienie czy stopień zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym wywołanego zachowaniem się kierowcy, poziom jego nietrzeźwości, dotychczasowe zachowanie kierowcy na drodze, stan jego zdrowia fizycznego i psychicznego, czy jakiekolwiek deklaracje co do jego przyszłego zachowania. W razie stwierdzenia, że dana osoba prowadziła pojazd w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu starosta ma obowiązek wszcząć postępowanie zmierzające do wydania decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy. Podsumowując organ podał, że P. M. dnia [...] w W. na ul. [...] kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości. Okoliczności te zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...], sygn. akt [...]. Stąd Starosta G. zobowiązany był wydać decyzję o skierowaniu ww. na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań lekarskich do kierowania pojazdami. Na rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie Kolegium, nie wpływały podnoszone przez skarżącego zarzuty, brak było również podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący, który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu wskazał, że pozbawienie prawa jazdy nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, stad podjął kroki w celu jego odzyskania. W ocenie skarżącego, nie powinien być sankcjonowany przez żadną instytucję do momentu zakończenia procesu odzyskiwania przez niego prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II SPP/Op 51/21, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Na rozprawie sądowej w dniu 26 października 2021 r. skarżący podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Ponadto wnosił o zawieszenie postępowania do czasu zajęcia stanowiska przez Rzecznika Praw Obywatelskich w zakresie skierowania skargi nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego w jego sprawie, argumentując, że niesłusznie zabrano mu prawo jazdy, a organy nakładają na niego sankcje. Na pytanie Sądu, skarżący oświadczył, że grzywna zasądzona wyrokiem nie została zapłacona. Natomiast pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Zwrócił uwagę, że organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie zbadały czy skazanie prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego nie uległo zatarciu, co stanowi naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 1 pkt 6 k.p.a. Zgłosił również wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania wobec braku podstaw prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 145 § 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy cyt. powyżej art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm. - zwanej nadal "ustawą"), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Według powyższego przepisu, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 z urzędu na podstawie informacji uzyskanych od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5. Stosownie do art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu oraz przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Zgodnie natomiast z art. 182 § 1 kkw, w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. W świetle powyższych regulacji nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu, że ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów administracji kwestii skierowania osoby na badanie lekarskie wobec dopuszczenia się przez nią kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w treści art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy kategorycznego stwierdzenia "wydaje decyzję administracyjną". Równocześnie, art. 135 a ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie 182 § 1 ustawy Kodeks karny wykonawczy. Zgodnie jednak z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957, która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.), do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (ustawa Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 przewidziano, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej m.in. ustawę o kierujących pojazdami nie został ogłoszony, należało zatem podzielić stanowisko Kolegium, że art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie znajdował w sprawie zastosowania, a zamiast niego zastosowanie miał art. 135a tej ustawy, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 kkw. Podstawą wszczęcia postępowania i następnie wydania decyzji w niniejszej sprawie nie były zatem informacje uzyskane od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji, lecz odpis wyroku przesłany organowi przez sąd w trybie art. 182 § 1 kkw (pismo z dnia 15 maja 2020 r., k. 5 akt adm.). O okolicznościach tych skarżący został pouczony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie (k. 7 akt adm.). Bezsporne zatem istnienie w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...], sygn. akt [...], uznającego skarżącego za winnego popełnienia czynu określonego w art. 178a § 1 kk, polegającego na tym, że w dniu [...] w W. na ul. [...] umyślanie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, określone w art. 45 ust. 1 Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że prowadził samochód marki [...] o nr rej. [...] w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości: I badanie - 0,61 mg/dm3, II badanie - 0,62 mg/dm3, III badanie - 0,58 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu z płuc - było konieczną i wystarczającą przesłanką wydania decyzji o skierowaniu skarżącego kierowcy na badania lekarskie. Wobec powyższego podniesione przez skarżącego zarzuty w kontekście zaistnienia przesłanek do skierowania kierowcy na badanie lekarskie na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie mogły odnieść żadnego skutku. Zauważyć należy, że dowodem popełnienia przez skarżącego kierowcę czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu, jest wyrok sądu powszechnego. Wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ratio legis ustawy o kierujących pojazdami oraz zasady demokratycznego państwa prawnego nie mogą dopuścić do sytuacji, w której organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego winien odstąpić od wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie i to nawet wtedy, gdy treść tego wyroku nie została wprowadzona do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, a sam organ informację o dopuszczeniu się przez kierowcę czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu uzyskał nie z systemu teleinformatycznego a z doręczonego w formie papierowej odpisu wyroku sądu. Dane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców są bowiem informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego. Ponadto, co istotne, do momentu wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wprowadzone rozwiązania techniczne umożliwiające przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i tym samym nie jest możliwe automatyczne przekazywanie informacji oraz danych w niej zgromadzonych organom orzekającym na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy. Odnosząc się z kolei do zarzutu pełnomocnika skarżącego, podniesionego na rozprawie a dotyczącego braku rozważenia przez organy zatarcia skazania, zauważyć należy, że czym innym jest ustalenie faktu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, a czym innym jest zatarcie skazania, czyli uznanie osoby za niekaralną w myśl przepisów kodeksu karnego. Podkreślić należy, iż w postępowaniu w sprawie skierowania na badania lekarskie istotną okolicznością jest kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Ta okoliczność faktyczna ma wynikać z orzeczenia sądowego, przy czym bez znaczenia jest tu fakt skazania. Jeszcze raz zaakcentować należy, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierującymi pojazdami samo kierowanie pojazdem w stanie po użyciu alkoholu skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na takie badanie. Sam fakt ukarania skarżącego przez sąd karny nie ma znaczenia dla oceny legalności wydania zaskarżonej decyzji. Skierowanie skarżącego na badania lekarskie nie ma na celu pozbawienia go uprawnień do kierowania pojazdami, a tylko chodzi o zbadanie, czy nie ma przeciwskazań medycznych (lekarskich) do kierowania pojazdami. Przesłanką niezbędną do zastosowania powyższego przepisu jest fakt kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie jak alkohol. I w tym względzie organy w ramach art. 75 k.p.a miały prawo korzystać z ustaleń sądu powszechnego. Przy czym wydanie decyzji o skierowaniu na badania nie zależy od uznania organu administracji publicznej. Starosta ma bowiem obowiązek wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli dana osoba kierowała pojazdem w stanie po użyciu alkoholu. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, stosownie do art. 107 § 3 k.p.a., wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając dostatecznie jego motywy. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.