I OSK 546/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Maciej Busz Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 949/17 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość warszawską 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz L. Z. kwotę 1300 (jeden tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 949/17) oddalił skargę L. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] maja 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość warszawską. Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Nieruchomość położona [...], znajdowała się na obszarze objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i z dniem wejścia w życie tego dekretu przeszła na własność gminy m.st. Warszawy. Następca prawny dawnych właścicieli A. Z. wystąpił z wnioskiem o wypłatę o odszkodowanie za opisaną wyżej nieruchomość. Decyzją z [...] czerwca 2010 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz wnioskodawcy za przedmiotową nieruchomość, ale rozstrzygnięcie to uchylił Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...] marca 2017 r. na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 4 pkt 9b1, art. 11 ust. 1 i art. 215 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm. – zwanej dalej u.g.n.) odmówił L. Z. (następcy prawnemu wnioskodawcy) przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...] wskazując, że wybudowanie budynków w 1954 r. i w 1955 r., do których dojazd i dojście po wybudowaniu tych domów odbywał się przez przedmiotową nieruchomość, świadczy o tym, że teren dawnej nieruchomości został przejęty pod inwestycję przed 5 kwietnia 1958 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła L. Z. Decyzją z [...] maja 2017 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 9a u.g.n. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego nieruchomość zgodnie z planem zabudowania mogła być przed dniem wejścia w życie dekretu przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, ale nie wystąpiła druga przesłanka z art. 215 u.g.n., tj. pozbawienia byłych właścicieli faktycznej możliwości władania działką po 5 kwietnia 1958 r. Zdaniem Wojewody zgromadzone dowody, w tym m. in. artykuł "O fasadowości urbanistycznej", opublikowany 25 marca 1956 r. w tygodniku "Stolica" nr 13, dowodzi, że byli właściciele gruntu utracili faktyczną możliwość władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. Podobnie karty inwentaryzacyjne mogą być dowodem w sprawie. Skargę na powyższą decyzję złożyła L. Z., wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając jej naruszenie: art. 215 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji RP oraz art. art. 6, art. 7, art. 75, art. 76 i art. 77 K.p.a. Odpowiadając na skargę, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał na wstępie analizy przesłanek art. 215 u.g.n., podkreślając, że przepis ten operuje konkretną datą 5 kwietnia 1958 r., a zatem należało zbadać, czy organy prawidłowo uznały, że byli właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania nią po tym dniu. Jak podkreślił przy tym Sąd, faktyczna możliwość władania odnosi się do stanu faktycznego, w którym poprzedni właściciel lub jego następcy prawni mogli nie tylko efektywne z niej korzystać. Możliwość władania nieruchomością to także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, w ocenie organów została spełniona pierwsza przesłanka z art. 215 ust. 2 u.g.n., gdyż przedmiotowa nieruchomość mogła być przeznaczona przed dniem wejścia w życie dekretu pod budownictwo jednorodzinne. Nie została natomiast spełniona druga przesłanka, że byli właściciele utracili możliwość faktycznego władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. Takie stanowisko też podzielił Sąd pierwszej instancji. Jak zauważył, z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa działka została przeznaczona pod budowę osiedla, a znajdujące się na niej bloki zostały wybudowane co najmniej w 1955 r. Bez znaczenia natomiast dla sprawy pozostaje okoliczność, czy cała działka została zajęta pod konkretnym budynkiem wielomieszkaniowym, skoro budynki zostały usytuowane w takiej konfiguracji, że korzystanie z nich bez odpowiedniego areału stanowiącego obszar niezbędny do prawidłowej eksploatacji oraz pod niezbędne ciągi komunikacyjne nie byłoby możliwe. Poza tym część przedmiotowej nieruchomości znajduje się pod ulicą [...], co wynika z opinii geodezyjnej z 25 maja 2015 r. Tym samym, stan zagospodarowania działki wskazuje, że cała sporna nieruchomość już przed 1958 r. została zajęta pod budowę osiedla mieszkalnego i dawnej ulicy [...] (obecnie [...]). W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż organ dysponował ubogim materiałem dowodowym, gdyż nie udało się zgromadzić akt archiwalnych dotyczących inwestycji budowlanych prowadzonych na przedmiotowej nieruchomości. Głównym materiałem dowodowym, którym dysponował organ była kopia artykułu prasowego opublikowanego w tygodniku "Stolica" z 1956 r. oraz karty inwentaryzacyjne budynków przy ul. [...] wybudowanych na dawnej nieruchomości hip. Nr [...]. Z ich treści wynika, że ulica i tory tramwajowe powstały pośrodku dawnej ulicy [...] w 1955 r., zaś budynki przy ul. [...] (znajdujące się na części przedmiotowej nieruchomości) powstały odpowiednio w 1955 r. i 1954 r. Również z pisma Wydziału Zasobów Mieszkaniowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z 18 lutego 2005 r. wynika, że budynek przy ul. [...] został wybudowany w 1954 r. Organy dokonały zatem całościowej oceny materiałów dowodowych i nie można jej zarzucić dowolności tym bardziej, że zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) zezwala organom na dokonanie własnej oceny wyników postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie ocena ta została oparta na prawidłowej analizie materiału dowodowego. Nie znajduje natomiast uzasadnienia zarzut, że organ nie zgromadził w aktach sprawy np. dokumentów lokalizacyjnych. Zasady logiki i doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku, że konfiguracja usytuowania względem siebie bloków mieszkalnych wymagała zajęcia całej spornej nieruchomości pod ich budowę i zapewnienia do nich dostępu. Przeciwne twierdzenie, w tym sama okoliczność posiadania przez ówczesnego właściciela nieruchomości, choćby w części przed określoną w art. 215 ust. 2 u.g.n. datą, winna podlegać inicjatywnie dowodowej strony skarżącej na podstawie art. 7 K.p.a., co nie miało miejsca w tej sprawie. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że wobec nie spełnienia jednej z przesłanek z art. 215 ust. 2 u.g.n., skarżącej nie przysługiwało odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Na marginesie natomiast Sąd wskazał, że znana jest mu treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt SK 41/09, jednakże następstwem tego wyroku jest konieczność stosownej aktywności ustawodawcy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z decyzją Wojewody Mazowieckiego i poprzedzającą ją decyzją Prezydenta m.st. Warszawy i przekazanie sprawy organowi I instancji w celu ponownego rozpoznania sprawy po rzetelnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: - prawa materialnego: 1. art. 215 ust. 2 u.g.n. w zw. art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ustawy w części odnoszącej się do daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością może różnicować obywateli i dyskryminować ich znaczną grupę poprzez odmowę ustalenia praw do odszkodowania na skutek arbitralnie wpisanej daty (5 kwietnia 1958 r.), 2. art. 215 ust. 2 u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie (odmowę zastosowania) w zakresie oddalającym roszczenia skarżącej w przypadku braku realnych dowodów wskazujących na utratę przez dawnych właścicieli faktycznej możliwości władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r., - przepisów postępowania, gdyż uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy: 3. art. 151 P.p.s.a oraz art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 7 z zw. z art. 77 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez brak odniesienia się szczegółowych zarzutów skargi, w tym braku podstaw do przyjęcia daty utraty władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r. z uwagi na fakt, że zgromadzone dowody (artykuł prasowy, karty inwentaryzacyjne, opinia geodezyjna, pisma z ZDM) nie wskazują ani daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością w stosunku do 5 kwietnia 1958 r., ani zakresu przejęcia przedmiotowej nieruchomości, tym samym przedwczesne i nie poparte żadnym dowodem stwierdzenie, że spadkobiercy dawnych właścicieli utracili faktyczną możliwość władania nieruchomością przed 1958, a także interpretację zebranego materiału wyłącznie na korzyść Skarbu Państwa z pominięciem akt sprawy i słusznego interesu wnioskodawcy, czego dowodem jest przyjęcie, że grunt niezabudowany "musiał" dzielić los budynków, bezpodstawne pominięcie faktów powszechnie znanych, że każda aktywność inwestycyjna wymagała uzyskania stosownych zezwoleń, innej szerokości dzisiejszej al. [...] w 1958 r., a innej obecnie, także pominięcie oczywistej okoliczności, że poprzednicy prawni, jako wyzuci z własności, nie byli stroną jakichkolwiek orzeczeń administracyjnych planistycznych czy inwestycyjnych prowadzonych na działce położonej wówczas w [...] i nie posiadali ani nie posiadają żadnych dokumentów w tej sprawie, więc nie mogli przedłożyć żadnych dowodów, a WSA w Warszawie także nie sprecyzował jakąż to inicjatywą dowodową mogła wykazać się skarżąca. Wobec istotnego zagadnienia prawnego mającego charakter natury konstytucyjnej, skarżąca wniosła, by Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 215 ust. 2 u.g.n. w zakresie w jakim uzależnia prawo do odszkodowania od daty pozbawienia poprzedniego właściciela nieruchomości bądź jego następców prawnych faktycznej możliwości posiadania jest zgodny z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniach z 13 czerwca 2011 r. SK 41/09 i z 28 października 2015 r. P 6/13 uchylił się od merytorycznego orzeczenia w tej sprawie w zakresie daty przyjętej przez ustawodawcę "5 kwietnia 1958 r." bezpodstawnie różnicując obywateli Rzeczypospolitej Polskiej i naruszającej fundament demokratycznego państwa prawa – prawo własności, prawo do dziedziczenia i prawo do słusznego odszkodowania. Z zupełnej ostrożności w związku z istnieniem zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w zakresie podstaw do stosowania art. 215 ust. 2 u.g.n. w zakresie niekonstytucyjnego zróżnicowania skarżąca wniosła o rozważanie przedstawienia tego zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów w celu uzyskania odpowiedzi, czy wobec bezczynności ustawodawcy i uchylenia się od wydania merytorycznego orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny można w tego typu sprawach stosować wprost zapisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w skarżonym wyroku nie dokonano prawidłowej oceny materiału dowodowego i nastąpiło to wbrew logice i doświadczeniu życiowemu. Powoływany artykuł w tygodniku "Stolicy", który zawiera 12 zdjęć, nie wskazuje choćby jednego, które dotyczy przedmiotowej działki. Karty inwentaryzacyjne budynków są zaś niewiarygodne, gdyż nie wiadomo w jakim trybie zostały sporządzone i w jakim celu. Pewne jest, że zostały sporządzone post factum (10.06.1959 r.), a ich treści nie mają żadnej logiki. Sąd pominął również fakt, że ani w opinii geodezyjnej z 25 maja 2015 r., ani w pismach ZDM z czerwca 2014 i maja 2015 r. nie wskazano daty przejęcia nieruchomości na inwestycje budowlane, jak i nie odniesiono się do okoliczności powszechnie znanych co do szerokości alei [...] w latach 50 – tych oraz faktu, że w zbiurokratyzowanym państwie niemożliwe było wybudowanie budynków czy ulic bez szeregu zezwoleń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. I tak jako zasługujący na uwzględnienie należało ocenić zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 7 z zw. z art. 77, art. 75, art. 80, art. 6 i art. 8 K.p.a. (zarzut 3). Nie można zaakceptować na podstawie zebranego materiału dowodowego konkluzji Sądu pierwszej instancji o prawidłowości ustalenia przez organy administracyjne, że bloki znajdujące się na przedmiotowej działce i stanowiące część osiedla mieszkaniowego zostały wybudowane co najmniej w 1955 r. Na zebrany materiał dowodowy składają się dwa dowody: artykuł prasowy i karty inwentaryzacyjne budynków przy ul. [...]. Słusznie jednak wywodzi w skardze kasacyjnej jej autor, że dowody te ani nie doczekały się należytej oceny, bowiem nie sposób na ich podstawie ustalić bezspornie, czy do realizacji tych budynków doszło przed 5 kwietnia 1958 r., ani nie można przyjąć, że nie było podstaw do poszukiwania innych dowodów. Zauważyć należy, że pierwszy z dowodów – artykuł prasowy "O fasadowości urbanistycznej", który stanowi opis realizowanej ówcześnie w Warszawie trasy północ – południe, w żadnym miejscu nie wspomina ani przedmiotowej działki, ani nie wskazuje na realizację ww. bloków mieszkalnych. Drugi z kolei z dowodów – karty inwentaryzacyjne budynków, zawiera co prawda informację o zrealizowaniu ww. budynków odpowiednio w 1955 i 1954 r., jednakże nie jest wiadome ani w jakich celach zostały sporządzone ww. karty, przez jaką instytucję, ani na podstawie czego ustalono wskazane daty powstania budynku. W tej sytuacji za nieuprawnione i co najmniej przedwczesne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, akceptujące stan, w którym "organ dysponował ubogim materiałem dowodowym, gdyż nie udało się zgromadzić akt archiwalnych dotyczących inwestycji". Zwrócić należy uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo organu I instancji z 15 października 2009 r. skierowane do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Warszawie z prośbą "o przesłanie najdawniejszych dokumentów dot. budynków przy obecnej ul. [...], z których wynika kiedy dawna nieruchomość została faktycznie przejęta pod inwestycję i zabudowana ww. budynkami, kiedy rozpoczęto i zakończone prace z nią związane (m.in. karty inwentaryzacyjne, decyzje lokalizacyjne)". W odpowiedzi Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] poinformował w piśmie z 16 listopada 2009 r., że jest w posiadaniu jedynie ww. kart inwentaryzacyjnych, a nieruchomości są zarządzone przez wspólnoty mieszkaniowe. Organ nie podjął jednak żadnych dalszych poszukiwań dokumentacji projektowej ww. budynków bądź decyzji na podstawie, których zostały one zrealizowane lub użytkowane. I chociaż prawidłowo zwraca uwagę Sąd pierwszej instancji, że organ pozostaje w świetle art. 80 K.p.a. swobodny w ocenie zebranych dowodów, to jednakże zwrócić należy przede wszystkim uwagę, że musi on wpierw wykazać, że podjął próby zdobycia materiałów archiwalnych, jak również że zwracał się on do właściwych jednostek lub instytucji celem ustalenia, czy są w posiadaniu dokumentacji, na podstawie której zrealizowano ww. budynki, a która pozwoliłaby na określenie spełnienia przesłanki "pozbawienia możliwości władania po 5 kwietnia 1958 r." Taki obowiązek organu wynika natomiast wprost z art. 7 K.p.a., który jest przede wszystkim adresowany do organu administracyjnego, a nie jak stwierdza Sąd pierwszej instancji do strony. Podnoszona zresztą na tym tle argumentacja skargi została jedynie ogólnikowo uznana za niezasadną, bez wyjaśnienia, dlaczego Sąd nie uznał za potrzebne dalsze poszukiwanie materiału dowodowego np. dokumentów lokalizacyjnych. Znamienne przy tym pozostaje to, że na podstawie tego przepisu prawa Sąd pierwszej instancji zarzucił stronie skarżącej brak inicjatywy dowodowej, gdy tymczasem pełnomocnik skarżącej już w piśmie z 26 stycznia 2010 r. wskazywał Prezydentowi m.st. Warszawy, gdzie można poszukiwać bliższych informacji na temat realizacji osiedla Muranów Północ, co jednak organ I instancji pominął, podobnie jak organ odwoławczy, który nie wykazał się żadną inicjatywą dowodową. Konkludując, za zasadne należało uznać stanowisko strony skarżącej, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony. Potwierdza to również wadliwość przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli jak również wadliwość postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy. W nawiązaniu z kolei do zarzutów naruszenia prawa materialnego (zarzut 1 i 2), zwrócić należy uwagę, że ocena takiego zarzutu może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych również w związku z ich wykładnią zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Ponieważ stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, nie mogły zostać ocenione oba zarzuty naruszenia prawa materialnego, opierające się przede wszystkim na zastosowaniu art. 215 u.g.n., a więc subsumcji faktu uznanego za udowodniony pod stosowaną normę prawną. Warunkiem prawidłowego stosowania przepisu prawa jest pokrywanie się hipotetycznego stanu i stanu faktycznego ustalonego w danej sprawie. W nawiązaniu natomiast do tej części zarzutu 1, która odnosi się do błędnej wykładni art. 215 ust. 2 w związku z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, przypomnieć należało, że przedmiot niniejszej sprawy nie jest objęty pominięciem zakwestionowanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 13 czerwca 2011 r. sygn. akt SK 41/09 (OTK-A 2011/5/40). Odnotować można natomiast podniesione w piśmiennictwie wątpliwości co do zasadności nieobjęcia przepisem art. 215 ust. 2 stanów faktycznych zaistniałych po 5 kwietnia 1958 r. (por. Mirosław Gdesz [w:] G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk. Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 1046). Sytuację tę jednak również można oceniać jedynie w kategoriach zaniechania prawodawczego, możliwego do usunięcia w drodze autonomicznej kompetencji ustawodawcy. Nie jest to pominięcie ustawodawcze możliwe do objęcia kontrolą konstytucyjną (por. S. Wronkowska. Kilka uwag o "prawodawcy negatywnym". Państwo i Prawo 2008 r. nr 10, s. 9 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1700/11 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z tych też przyczyn Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie uwzględnił analizowanego w powyżej wskazanym zakresie zarzutu błędnej wykładni art. 215 ust. 2 u.g.n., jak i nie znalazł podstaw do kierowania pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego lub składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.