IV K 103/23

Sądy powszechne2024-01-19

Sygnatura

IV K 103/23

Data orzeczenia

2024-01-19

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

13§1 kk w zw. z 156§1 pkt 2 kk

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col width="52"/> <col width="2"/> <col width="55"/> <col width="9"/> <col width="11"/> <col width="22"/> <col width="21"/> <col width="33"/> <col width="2"/> <col width="9"/> <col width="44"/> <col width="57"/> <col width="69"/> <col width="95"/> <col width="9"/> <col width="63"/> <col width="82"/> <col width="82"/> </colgroup> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Formularz UK1 </td> <td colspan="3"> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> IV K 103/23 </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 1. USTALENIE FAKTÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="6"> oskarżony </td> <td colspan="11"> Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) </td> </tr> <tr> <td> 1. </td> <td colspan="6"> T. G. </td> <td colspan="11"> Został uznany za winnego tego, że w dniu 28 grudnia 2022 roku w Ł., usiłował spowodować u S. F. ciężki uszczerbek na zdrowiu pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że kilkukrotnie zadał jej ciosy nożem kuchennym w okolice szyi, ramienia lewego, klatki piersiowej i brzucha, czym spowodował u pokrzywdzonej obrażenia w postaci dwóch ran ciętych okolic szyi, dwóch ran kłutych ramienia lewego oraz ran kłutych klatki piersiowej i brzucha, które naruszyły czynności narządu jej ciała na okres poniżej 7 dni, a z których rana kłuta śródbrzusza po stronie lewej drążyła do ściany otrzewnej, której uszkodzenie groziło zapaleniem otrzewnej i wystąpieniem wstrząsu septycznego, lecz zamierzonego celu spowodowania choroby realnie zagrażającej życiu nie osiągnął z uwagi na interwencję partnera pokrzywdzonej oraz udzieloną pomoc medyczną, to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 punkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione </td> <td colspan="3"> dowód </td> <td> Nr karty </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 1. S. F. i P. W. zamieszkują wspólnie w dwupokojowym mieszkaniu znajdującym się w na drugim piętrze w czteropiętrowym bloku. Są osobami niepełnosprawnymi. S. F. ma znaczny stopień niepełnosprawności w związku z niedosłuchem i znaczną wadą wzroku. P. W. jest osobą niewidomą. Ich znajomym jest T. G., który zamieszkiwał w innej klatce tego samego bloku. Ponieważ został eksmitowany i pozostawał bez miejsca zamieszkania P. W. przyjmował go w domu i pozwalał mu się wykąpać. </td> <td colspan="3"> Zeznania: P. W. S. F. Orzeczenie o niepełnosprawności </td> <td> 7v, 340 35 370 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 2. W dniu 28 grudnia 2022 roku w godzinach porannych T. G. odwiedził P. W.. S. F. była wówczas w pracy. T. G. i P. W. spożywali piwo. T. G. zażył amfetaminę. Około godziny 16:00 S. F. wróciła do domu. Była zmęczona. Położyła się w swoim pokoju. Leżała tam około 3 godziny. Po tym czasie poczuła nieprzyjemny zapach tytoniu. Weszła do pokoju, w którym byli P. W. i T. G.. Powiedziała im, że przeszkadza jej ten zapach. Gdy wychodziła z pokoju T. G. poszedł za nią. W ręku trzymał nóż o długości ostrza co najmniej 8,5 cm. S. F. wyczuła, że ktoś za nią idzie i odwróciła się. Wówczas T. G. zadał jej dwie rany cięte lewej strony szyi. S. F. nie broniła się. Była zaskoczona. T. G. ugodził ją następnie w lewą część klatki piersiowej w okolicy łuku żebrowego, w śródbrzusze po stronie lewej oraz dwukrotnie w lewe ramię. W tym czasie P. W. zaniepokoiły odgłosy dobiegające ze strony pokoju S. F.. Niezwłocznie tam podszedł. Chwycił T. G.. Potknął się o deskę do prasowania. Upadł trzymając T. G.. Wówczas wytrącił oskarżonemu trzymany przez niego nóż. Po chwili T. G. opuścił mieszkanie, zaś P. W. powiadomił pogotowie i zaczął opatrywać rany S. F.. </td> <td colspan="3"> Zeznania: P. W. S. F. Protokół badania krwi Opinia genetyczna </td> <td> 7v-8, 340v-341v, 35, 102v-103, 339v-340v 21 213 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 3. Po przyjęciu zgłoszenia, o godzinie 21:17, na miejsce zdarzenia skierowano funkcjonariuszy policji. O godzinie 21:25 czynności podjęli, między innymi, M. P., A. U. i M. R.. W trakcie odbierania relacji od pokrzywdzonej i P. W. do mieszkania wszedł T. G.. Został wówczas zatrzymany i przewieziony na badania na zawartość alkoholu i innych zabronionych substancji. S. F. została zaś zaopatrzona przez zespół pogotowia ratunkowego i przewieziona do Szpitala im. WAM w Ł.. Funkcjonariusze policji dokonali oględzin miejsca zdarzenia oraz oględzin i badań osób uczestniczących w zdarzeniu. Zabezpieczyli odzież S. F. i T. G.. Nie zabezpieczyli noża, którym posłużył się T. G., gdyż P. W. nie potrafił go wskazać i ze względu na to funkcjonariusze zabezpieczyli wszystkie noże znajdujące się na miejscu zdarzenia. </td> <td colspan="3"> Zeznania: A. U., M. R., M. P. Karta pogotowia Protokół zatrzymania Protokoły Raport policyjny </td> <td> 111v,333v 151v,333v 109v,382v-383 48 19 2-4, 6, 12-14, 16-17, 22-24,25-26 93-98 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 4. Po przewiezieniu S. F. do Szpitala im. WAM w Ł. zaopatrzono jej rany szwami i wykonano szereg niezbędnych badań. Po dwóch dniach została ona wypisana ze szpitala. Pozostawała na zwolnieniu lekarskim do 26 stycznia 2023 roku. Odczuwała w tym czasie ból w okolicach szyi i brzucha. </td> <td colspan="3"> Dokumentacja medyczna </td> <td> 47, 106, 158, 370-381 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 5. W wyniku ciosów zadanych w toku zdarzenia S. F. przez T. G. doznała ona obrażeń w postaci: dwóch powierzchownych ran ciętych szyi po stronie lewej oraz 4 płytkich ran kłutych, w tym: lewej części klatki piersiowej w okolicy łuku żebrowego, dwóch ran lewego ramienia oraz rany śródbrzusza po stronie lewej. Rany te zostały zadane z niewielką siłą i spowodowały naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonej inne niż określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> trwające poniżej 7 dni. Kanał rany śródbrzusza kończył się 8 mm. od ściany otrzewnej. Uszkodzenie otrzewnej stwarzało ryzyko powikłań zapalnych, które mogły skutkować zapaleniem otrzewnej i wstrząsem septycznym, który mógłby doprowadzić do śmierci pokrzywdzonej. </td> <td colspan="3"> Opinia biegłego medycyny sądowej Opinia radiologiczna </td> <td> 42, 200-201, 337, 338v-339 386 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 6. T. G. urodził się w (...) roku, jest obywatelem polskim, legitymuje się wykształceniem gimnazjalnym, nie ma wyuczonego zawodu, nie jest nigdzie zatrudniony, przed osadzeniem utrzymywał się z prac dorywczych w charakterze pracownika budowlanego, z których osiągał dochód miesięczny w wysokości około 3.000 złotych netto, nie posiada majątku, w przeszłości był karany za popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, w tym z użyciem przemocy, na kary pozbawienia wolności. W toku dotychczasowej izolacji zachowanie oskarżonego jest niewłaściwe. W czasie jego tymczasowego aresztowania sporządzono sześć wniosków o ukaranie w związku z zachowaniami autoagresywnymi, zachowaniami mającymi zwrócić na siebie uwagę funkcjonariuszy więziennych oraz posiadaniem zabronionych przedmiotów – zapalniczki. Symulował także wystąpienie objawów choroby psychicznej. Jest osobą egocentryczną i bezkrytyczną, także w stosunku do zarzucanych czynów. T. G. był w przeszłości kilkukrotnie hospitalizowany w związku z uzależnieniem mieszanym oraz zaburzeniami osobowości. </td> <td colspan="3"> Dane osobowe Dane o karalności Wywiad kuratora Opinia o oskarżonym Dokumentacja medyczna </td> <td> 332v 79-84 127 394-395 125, 173 </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 7. T. G. nie jest osobą chorą psychicznie i upośledzoną umysłowo. W czasie zarzucanych czynów działał będąc pod działaniem środków psychoaktywnych, których skutki zażycia mógł przewidzieć. Brak jest podstaw do kwestionowania jego poczytalności w chwili czynu. </td> <td colspan="3"> Opinia psychiatryczna </td> <td> 137-141, 181-188 </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 2. OCENA DOWODÓW </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. faktu z pkt 1.1 </td> <td colspan="6"> Dowód </td> <td colspan="10"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1, 2 </td> <td colspan="6"> Zeznania S. F. i P. W. </td> <td colspan="10"> Sąd za wiarygodne i stanowiące podstawę do czynienia ustaleń faktycznych uznał zeznania pokrzywdzonej. Zeznania te są kategoryczne, konsekwentne oraz odpowiednio szczegółowe w odniesieniu do dynamiki wydarzeń i ograniczeń świadka w zakresie percepcji wzrokowej i słuchowej. Opisy podawane przez pokrzywdzoną znalazły potwierdzenie w relacjach procesowych P. W., jak i wyjaśnieniach oskarżonego. T. G. potwierdził, że zaatakował kilkukrotnie nożem S. F.. To, że wskazał on odmienną, od ustalonej przez sąd, przyczynę swojego zachowania, nie zmienia faktu, że w kluczowej kwestii jego sprawstwa w zadaniu pokrzywdzonej ugodzeń i cięć, jego wyjaśnienia pozostają w całkowitej zgodności z jej relacją, jak i relacją P. W.. Sąd zeznania P. W. także uznał za dowód w pełni wiarygodny. Świadek, podobnie jak S. F., opisał zdarzenie w sposób konsekwentny oraz odpowiednio szczegółowy w odniesieniu do dynamiki wydarzeń i fizycznego braku możliwości zaobserwowania przebiegu wydarzeń ze względu na wadę wzroku. Podawane przez niego okoliczności zasłyszane w trakcie wydarzeń oraz wynikające z podjętej przez niego interwencji znajdują potwierdzenie w zeznaniach S. F. jak i wyjaśnieniach oskarżonego. Zeznania pokrzywdzonej i P. W. są wyważone. Ich analiza nie wskazuje, aby opisali zdarzenie w sposób nieprawdziwy, bardziej dolegliwy dla oskarżonego. Nie podawali aby oskarżony groził S. F., czy też używał pod jej adresem słów obraźliwych lub wulgarnych, co mogli by uczynić, gdyby ich zeznania nakierowane były na bezpodstawne obciążenie oskarżonego zachowaniami, których się nie dopuścił, a które mogłyby sprowadzić na niego surowszą odpowiedzialność karną. Z wiarygodnością zeznań S. F. przemawia również zgodność jej relacji z ustaleniami biegłej medycyny sądowej w zakresie ilości i miejsc, w stwierdzonych na ciele pokrzywdzonej obrażeń związanych z użyciem wobec niej noża. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2, 5, 6 i 7 </td> <td colspan="6"> Opinia biegłego medycyny sądowej, Opinia biegłych psychiatrów Opinia genetyczna opinia radiologiczna, </td> <td colspan="10"> Za w pełni wiarygodne sąd uznał opinię biegłego medycyny sądowej w zakresie obrażeń doznanych przez pokrzywdzoną, opinię biegłych lekarzy psychiatrów co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego i jego poczytalności w chwili czynu, opinię radiologiczną oraz opinię genetyczną. Wszyscy biegli wykonujący badania legitymują się odpowiednimi kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Opinie są kompletne, stanowcze i niesprzeczne. Wydane zostały na udostępnionym materiale medycznym i dowodowym. Biegli starannie, przekonująco i z powołaniem się na aktualny stan wiedzy oraz okoliczności wynikające z akt sprawy, odnieśli się do powierzonych im kwestii, a wywiedzione wnioski były przez nich przekonująco i wyczerpująco umotywowane. Stąd też sąd w pełni oparł ustalenia na wszystkich opiniach we właściwych częściach stanu faktycznego. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 3. </td> <td colspan="6"> Zeznania: A. U., M. R. i M. P. Protokoły zatrzymania, oględzin, zatrzymania rzeczy Raport policyjny </td> <td colspan="10"> Za wiarygodne sąd uznał zeznania funkcjonariuszy policji podejmującego interwencję w dniu 28 grudnia 2022 roku. Brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości zeznań tych świadków. Ich udział w zdarzeniu wynikał z polecenia służbowego, a nie osobistego zaangażowania w sprawę lub znajomości z którąkolwiek ze stron. Ich relacja jest co do zasady niesprzeczna z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniami S. F. i P. W.. Znajdują również potwierdzenie w sporządzonej przez nich dokumentacji, której rzetelność nie była przez oskarżonego podważana. Jako dowód rzetelny i mogący stanowić podstawę do czynienia ustaleń faktycznych sąd uznał protokół zatrzymania oraz wszystkie protokoły policyjne z czynności wykonanych tuż po zdarzeniu. Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnionych i odpowiednio przeszkolonych funkcjonariuszy a prawidłowość zawartych w nich informacji znajduje potwierdzenie nie tylko w zeznaniach policjantów, ale także treści protokołów, które zostały bez zastrzeżeń podpisane osoby uczestniczące w czynnościach. Za materiał w pełni wiarygodny i mogący stanowić podstawę do czynienia ustaleń, co do czasu i rodzaju podjętych decyzji, sąd uznał raport z czynności policyjnych. Sąd nie znalazł powodów deprecjonujących wartość dowodową tego dowodu. Zapisy w raporcie dokonywane były przez losowych funkcjonariuszy i sporządzane były na podstawie przekazywanych im informacji. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 4. </td> <td colspan="6"> Dokumentacje medyczne </td> <td colspan="10"> Sąd za w pełni wiarygodny uznał dowód z zabezpieczonych dokumentacji medycznych pokrzywdzonej i oskarżonego. Zostały one sporządzone przez lekarzy posiadających specjalistyczną wiedzę i kwalifikację. Nie były one w żaden sposób podważane w toku prowadzonego postępowania przez strony. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 6. </td> <td colspan="6"> Dane o karalności, Wywiad kuratora, Opinia o osadzonym Dane osobowe </td> <td colspan="10"> Za w pełni wiarygodne sąd uznał dowody z informacji o karalności oskarżonego, wywiadu kuratora i opinii z jednostki penitencjarnej. Brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności sporządzenia powyższych dokumentów oraz danych w nich zawartych. Zostały opracowane przez uprawnionych i prawidłowo przeszkolonych urzędników i funkcjonariuszy. Zawarte w tych dokumentach dane pochodzą z właściwych rejestrów i nie były przez żadną ze stron kwestionowane. Sąd za wiarygodne uznał oświadczenie oskarżonego w zakresie podanych przez niego danych osobowych. Brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości podanych przez oskarżonego danych w szczególności, iż znalazły one potwierdzenie w danych o karalności. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 2.2 Dowody nieuwzględnione przy ustalaniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> dowód </td> <td colspan="13"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="13"> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> </td> <td colspan="4"> punkt rozstrzygnięcia wyroku </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem </td> <td colspan="4"> 1 </td> <td colspan="3"> T. G. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Sąd dokonując oceny prawnej zachowań oskarżonego nie podzielił stanowiska oskarżyciela publicznego, iż zachowania te wypełniły znamiona przestępstwa usiłowania zabójstwa. W świetle ustaleń sądu bezsporne jest to, że T. G. zaatakował nożem S. F. dwukrotnie godząc ją w tułów, dwukrotnie w lewą kończynę górną oraz dwukrotnie wykonał cięcie nożem po lewej strony jej szyi. Pozbawione kontrowersji jest również to, że ugodzenia zadane w śródbrzusze pokrzywdzonej wiązało się z raną drążącą w kierunku otrzewnej i organów wewnętrznych jej ciała. Aby uznać, że zachowanie oskarżonego wypełniło dyspozycję inkryminowanego oskarżonemu czynu - przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> niezbędne było bezsporne wykazanie, iż swoim zachowaniem oskarżony, chociażby w zamiarze ewentualnym, zamierzał pozbawić S. F. życia. Zamiar pozbawienia życia jest jednym ze znamion zbrodni zabójstwa, należącym do strony podmiotowej przestępstwa. Można go wywodzić z wyjaśnień oskarżonego, jak i elementów przedmiotowych przestępstwa. Jak wynika z analizy wyjaśnień T. G. przyznał się on do dokonania zarzucanego mu czynu, zaś w wyjaśnieniach potwierdził zadanie pokrzywdzonej ciosów w szyję i tułów. Gdyby tylko to oświadczenie brać pod uwagę, sąd mógłby przypisać oskarżonemu dokonanie czynu w zarzucanym kształcie. Niemniej jednak sąd zwrócił uwagę, że oskarżony nie tylko nie potrafił wskazać motywu dla którego mógłby dążyć do pozbawienia pokrzywdzonej życia, ale także nie umiał wskazać powodu dla którego w ogóle ją zaatakował. W tej sytuacji sąd uznał za konieczne ustalenia rzeczywistego procesu woluntatywnego oskarżonego poprzez analizę elementów przedmiotowych przestępstwa, które zostały ustalone w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego. Głównym źródłem dowodowym w tej mierze, oprócz zeznań pokrzywdzonej i zeznań P. W., były: dokumentacja medyczna, opinia biegłej z zakresu medycyny sądowej oraz opinia radiologiczna. Jak wynika z powyższych dowodów wszystkie rany zadane zostały pokrzywdzonej z niewielką siłą. Rany cięte szyi były ranami powierzchownymi, zaś rany kłute były płytkie. W tym stanie rzeczy, w szczególności uwzględniając, iż T. G. zaatakował pokrzywdzoną z zaskoczenia oraz to, że się nie broniła, sąd powziął wątpliwości, czy rzeczywiście zamiarem oskarżonego było pozbawienie S. F. życia, choćby w formie ewentualnej. Oskarżony miał przewagę fizyczną nad pokrzywdzoną. Nie tylko wynikała ona z warunków fizycznych, ale także niepełnosprawności pokrzywdzonej. Jako osoba niedosłysząca i niedowidząca S. F. miała utrudnioną możliwość reakcji na ruchy oskarżonego, a tym samym znacznie ograniczoną możliwość obrony. Analiza wszystkich powyższych okoliczności, dokonana przez pryzmat narzędzia użytego przez oskarżonego (nóż o długości ostrza co najmniej 8,5 cm), doprowadziła sąd do uznania, iż gdyby oskarżony rzeczywiście działał z zamiarem pozbawienia pokrzywdzonej życia, swobodnie mógłby ten zamiar zrealizować, choćby poprzez zadawanie ciosów z większą siłą. To, że tego nie uczynił doprowadziło sąd do powzięcia wątpliwości, czy rzeczywiście zamiarem oskarżonego było pozbawienie pokrzywdzonej życia. Podkreślenia wymaga to, że żaden z ciosów nawet nie zagroził uszkodzeniem organu, który mógłby w bezpośrednio zagrozić życiu S. F., a to ze względu na fakt, iż kanał rany kończył się w znacznej odległości od kluczowych dla życia pokrzywdzonej ciała. Kanał rany najgroźniejszego ciosu zadanego przez oskarżonego – rany kłutej śródbrzusza kończył się w odległości: 5 cm i 2 mm od prawej nerki, 7 cm i 5 mm. od torebki wątroby oraz 8 cm od trzustki. W tym stanie rzeczy sąd – zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> który nakazuje rozstrzygać wszelkie niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, uznał, że oskarżony nie działał z zamiarem pozbawienia S. F. życia, zaś jego przyznanie się do tak sformułowanego zarzutu wynikało z formalnego przyznania się do zaatakowania pokrzywdzonej i zadania jej szeregu ciosów nożem. Należy nadmienić, że sąd nie ustalił dokładnie którym z noży posłużył się oskarżony. Noża tego nie potrafili wskazać ani świadkowie ani oskarżony. Odpowiedzi na to zagadnienie nie dostarczyła także opinia genetyczna (k.202-239). Z uwagi na powyższe oraz mając na względzie opisaną regułę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> sąd uznał, że oskarżony posłużył się nożem o najkrótszej długości ostrza. Wykluczając to, że oskarżony działał z zamiarem pozbawienia życia S. F., sąd nie stracił z pola widzenia faktu, iż kanał rany kłutej śródbrzusza kończył się w odległości 8 mm. od otrzewnej ściennej, której uszkodzenie mogło prowadzić do stanu zapalnego i wstrząsu septycznego. Ta niewielka odległość końca kanału rany od otrzewnej ściennej doprowadziła sąd do uznania, iż pomimo zadania krytycznego ciosu z niewielką siłą, niewystarczającą do bezpośredniego zagrożenia życiu S. F., siła ta była na tyle duża, iż mogła doprowadzić do uszkodzenie otrzewnej i spowodowania choroby realnie zagrażającej życiu S. F.. Ponieważ ostatecznie do uszkodzenia otrzewnej i wywołania choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonej nie doszło, a to z uwagi na interwencję jej partnera i udzielenie pomocy medycznej, sąd zachowanie oskarżonego zakwalifikował jako wypełniające znamiona usiłowania spowodowania u S. F. choroby realnie zagrażającej jej życiu, to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 punkt 2 k.k.</a> Ponieważ zachowanie oskarżonego spowodowało skutek w postaci obrażeń ciała zakłócających czynności narządu ciała na okres poniżej 7 dni, sąd kwalifikację przypisanego czynu uzupełnił o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 4. Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> oskarżony </td> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia wyroku </td> <td colspan="2"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="6"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> T. G. </td> <td colspan="6"> 1 </td> <td colspan="2"> 1 </td> <td colspan="6"> Jako okoliczności obciążające sąd uznał: - uprzednią karalność za przestępstwa, w tym z użyciem przemocy, - działanie bez powodu, - wielokrotne zadanie ciosów pokrzywdzonej, - posługiwanie się w czasie dokonywania przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, - negatywne zachowanie przed i po popełnieniu przestępstwa świadczące o wysokim stopniu demoralizacji, Jako okoliczności łagodzące sąd uznał: - przyznanie się do dokonania zarzucanego czynu, - niewielką siłę zadawanych ciosów, - działanie w zamiarze nagłym, - brak istotnych skutków zdrowotnych u pokrzywdzonej, Ponieważ czyn przypisany oskarżonemu popełniony został w ramach kumulatywnej kwalifikacji sąd, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> jako podstawę wymierzenia kary wskazał przepis przewidujący karę najsurowszą – w tym wypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 punkt 2 k.k.</a>, ten bowiem przepis przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 lat. Sąd przy ustalaniu podstawy prawnej podstawy wymierzenia oskarżonemu kary zastosował <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> Z treści tego przepisu wynika, że w przypadku gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą w chwili czynu jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy. W realiach niniejszej sprawy sąd zastosował powołany przepis wedle stanu prawnego obowiązującego do 30 września 2023 roku, ponieważ z dniem 1 października 2023 r. weszła do porządku prawnego nowelizacja, która zmieniła wymiar kary za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> określając iż za jego popełnienie sprawcy grozi kara od 3 lat pozbawienia wolności do 20 lat pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy wedle wcześniejszych przepisów górną granicą zagrożenia było 15 lat pozbawienia wolności. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności tak łagodzące jak i obciążające sąd uznał, że kara 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności będzie, w odniesieniu do oskarżonego, karą sprawiedliwą, adekwatnie dolegliwą, ułatwiać będzie osiągnięcie wobec oskarżonego celów wychowawczych i nie będzie w odbiorze społecznym odbierana jako zbyt łagodna lub surowa, co wpłynie na prawidłowe kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> T. G. </td> <td colspan="6"> 4 </td> <td colspan="2"> 1 </td> <td colspan="6"> Sąd uznał, iż pokrzywdzona S. F. w wyniku popełnionego na jej szkodę przestępstwa doznała obrażeń ciała oraz krzywdy wynikającej z bólu, uczucia strachu i wysokiego stopnia stresu. Ostateczny, fizyczny uszczerbek na zdrowiu S. F., określony został przez biegłą M. na 6%. W ocenie sądu na wysokość odszkodowania decydujący wpływ miał jednakże fakt niepełnosprawności pokrzywdzonej: niedosłuchu i niedowidzenia, które utrudniały zauważenie ataku i obronę, a tym samym wpłynęły na spotęgowanie uczucia zagrożenia i obawy o własne życie. To w ocenie sądu determinowało przyznanie wysokiego, w ocenie sądu, zadośćuczynienia. Ostatecznie sąd przyjął, że zadośćuczynienie w kwocie 25.000 złotych będzie adekwatną kompensatą za doznane przez S. F. obrażenia (o nieznacznym ostatecznie charakterze) oraz jej krzywdę. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> oskarżony </td> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia wyroku </td> <td colspan="3"> Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu </td> <td colspan="6"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> T. G. </td> <td colspan="6"> 2 </td> <td colspan="3"> 1 </td> <td colspan="6"> Sąd orzekł, że kara pozbawienia wolności orzeczona wobec T. G. będzie wykonywana w systemie terapeutycznym, w systemie dla osób uzależnionych od alkoholu i środków psychoaktywnych. Ta część wyroku oparta została na opinii biegłych psychiatrów, którzy zawnioskowali o orzeczenie takiego sposobu wykonania kary pozbawienia wolności, w przypadku jej wymierzenia oskarżonemu. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> T. G. </td> <td colspan="6"> 3 </td> <td colspan="3"> 1 </td> <td colspan="6"> Na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej względem T. G., która ma charakter bezwzględny, sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia go wolności od dnia zatrzymania, to jest 22 grudnia 2022 roku godzina 22.20. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> T. G. </td> <td colspan="6"> 5 </td> <td colspan="3"> 1 </td> <td colspan="6"> Sąd nakazał przechowywanie w aktach sprawy śladów kryminalistycznych. Podstawą takiej decyzji był przepis § 103 ustęp 3 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, który nakazuje przechowywanie śladów przestępstwa do chwili zniszczenia akt sprawy. </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> T. G. </td> <td colspan="6"> 6 </td> <td colspan="3"> 1 </td> <td colspan="6"> Z uwagi na fakt, iż sąd uznał, zabezpieczoną od oskarżonego i pokrzywdzonej odzież za dowody zbędne dla dalszego postępowania, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> zadecydował o ich zwrocie osobom uprawnionym. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 6. Inne zagadnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 7. KOSZTY PROCESU </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="12"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 6. </td> <td colspan="12"> Mając na uwadze, że adw. A. I. udzieliła oskarżonemu pomocy prawnej z urzędu w postępowania przygotowawczego i przed sądem I instancji, a koszty obrony nie zostały uiszczone w żadnej części, sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy kwotę 2.560 złotych. Przyznając wynagrodzenie sąd zastosował stawki wedle rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 roku z późniejszymi zmianami, to jest według stawek dla adwokatów z wyboru. Sąd zastosował te stawki – wyższe niż w rozporządzeniu odnoszącym się do obrony z urzędu, to zaś mając na względzie treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 grudnia 2022 roku w sprawie SK 78/21 w którym zakwestionowano zgodność z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">konstytucją</a> przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., 1714, z późniejszymi zmianami). </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 8. </td> <td colspan="12"> Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości, uznając, iż ich uiszczenia będzie dla niego zbyt dolegliwe z uwagi na nieuzyskiwanie przez niego dochodów oraz zasądzenie na rzecz pokrzywdzonej wysokiego zadośćuczynienia. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> 8. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Adam Karowicz Tomasz Krawczyk </td> </tr> </table>