VII SA/Wa 840/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE J. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 2500 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w punkcie małej gastronomii pn. [...] zlokalizowanym na parkingu w S., w zakresie produkcji i obrotu żywnością, bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach określonych w art. 63 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nałożona na nią grzywna jest nadmierni uciążliwa, ponieważ do czasu unieruchomienia punktu nie uzyskała żadnego dochodu i poniosła wyłącznie straty finansowe, a uzyskane przychody z prowadzenia punktu nie przekroczyły 1.000 zł. Skarżąca wskazała, że od kilkunastu lat jest osobą niepracującą, będącą na utrzymaniu męża emeryta i nie posiada źródeł dochodów pozwalających jej na zapłacenie grzywny. Jednocześnie ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, który uzyskuje dochód z emerytury w kwocie 2757,19 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca jest właścicielką domu o powierzchni 120 m2 i wartości 200.000 zł, mieszkania o powierzchni 26m2 i wartości 100.000 zł oraz nieruchomości rolnej o pow. 0,5 ha i wartości 20.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek stanowiących podstawę zastosowania nadzwyczajnej formy ochrony, jaką jest wstrzymanie wykonanie aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca przede wszystkim nie podała, jaka szkoda mogłaby być skarżącej wyrządzona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała jedynie, że nie uzyskała dochodu z prowadzonej działalności, poniosła wyłącznie straty finansowe i nie posiada źródeł dochodu pozwalających na zapłacenie grzywny. Zauważyć należy, że z nadesłanych przez skarżącą dokumentów w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca jest właścicielem mieszkania przeznaczonego na wynajem, domu o powierzchni 120 m2 oraz nieruchomości rolnej. Ponadto pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, który uzyskuje dochód z emerytury w kwocie 2.757,19 zł. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności nie ma podstaw, aby w obecnej sytuacji majątkowej skarżącej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać jednocześnie należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pomimo że pociąga za sobą dolegliwość w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, jest odwracalna. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji, skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych należności. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.