II FSK 1652/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1238/19 w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 lutego 2020 r., o sygn. akt I SA/Gl 1238/19, oddalił skargę M. O. (dalej jako: "strona" lub "skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 czerwca 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych. Sąd pierwszej instancji przedstawił w powyższym wyroku następujący stan sprawy. 2. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadził wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego administracji węgierskiej z dnia 21 września 2015 r. W toku tego postępowania dokonano czynności egzekucyjnych w postaci: doręczenia skarżącej odpisu tytułu wykonawczego, pobrania pieniędzy, zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i innych wierzytelności stanowiących nadpłatę podatkową oraz spisano protokół o stanie majątkowym skarżącej. Organ wyegzekwował łączną kwotę 56.212,27 zł, którą zaliczył na poczet: należności głównej (3.424,30 zł), odsetek (217,30 zł) i kosztów egzekucyjnych (52.570,67 zł). Po otrzymaniu w dniu 25 lipca 2017 r. pisma administracji węgierskiej z dnia 19 grudnia 2016 r. o wycofaniu wniosku o odzyskanie należności pieniężnych z uwagi na przedawnienie (od dnia 20 grudnia 2016 r.), organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej w oparciu o powyższy jednolity tytuł wykonawczy. Wnioskiem z dnia 1 lutego 2019 r. skarżąca wystąpiła do organu egzekucyjnego o zwrot całości wyegzekwowanych od niej należności, w tym kosztów egzekucyjnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r., na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p.a.") w zw. z art. 64c § 3 i § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o zwrot kosztów egzekucyjnych w wysokości 52.570,67 zł, wyegzekwowanych na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego z dnia 21 września 2015 r. wystawionego przez administrację węgierską. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne z dniem 1 września 2017 r., natomiast wniosek o zwrot kosztów wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 5 lutego 2019 r., czyli został złożony po upływie terminu do jego wniesienia. 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, postanowieniem z dnia 27 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie od 1 października 2015 r. do 19 grudnia 2016 r. organ egzekucyjny podjął niezbędne czynności zmierzające do wyegzekwowania należności pieniężnych, za które naliczył opłaty według stawek określonych w art. 64 § 1 i § 6 u.p.e.a. W wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych wyegzekwowano na poczet kosztów egzekucyjnych kwotę 52.570,67 zł. W sprawie zastosowano ustawę z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 765 ze zm. – dalej w skrócie: "u.w.p."), która w art. 82 ust. 3 odsyła w zakresie zwrotu kosztów egzekucyjnych tylko do art. 64c § 3 u.p.e.a. Zdaniem organu, skoro do 19 grudnia 2016 r. egzekwowane w ramach współpracy wierzytelności były wymagalne, to wszczęcie i prowadzenie egzekucji, na podstawie jednolitego tytułu wykonawczego z dnia 21 września 2015 r., było zgodne z prawem, a w związku z tym nie ma podstaw do zwrotu skarżącej kosztów, na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. Ponadto organ II instancji zaznaczył, że zwrot kosztów egzekucyjnych, dokonany na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a., jest czynnością czysto techniczną i nie wydaje się w tym przedmiocie postanowienia. Mając na względzie, że w sprawie nie ziściły się przesłanki do automatycznego zwrotu kosztów egzekucyjnych, stwierdzono brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o ich zwrot. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie powyższych postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie: art. 81 ust. 2 i ust. 3 u.w.p., art. 64c § 3 i § 7a u.p.e.a., a także art. 61a § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. 5. Sąd pierwszej instancji w powołanym na wstępie wyroku uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i oddalił ją, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."). W motywach orzeczenia WSA wskazał, że organ egzekucyjny prawidłowo zastosował w sprawie art. 81 ust. 2 u.w.p. i zwrócił skarżącej wyegzekwowane należności pieniężne, które uprzednio zaliczył na należność główną i odsetki. Jednocześnie zasadnie nie zwrócono skarżącej wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych, gdyż w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki warunkujące dokonanie tej czynności. W ocenie WSA, tylko w przypadku wystąpienia określonych w art. 64c § 3 u.p.e.a. podstaw do zwrotu kosztów egzekucyjnych, organ egzekucyjny mógłby wystąpić do państwa członkowskiego o zwrot wydatków egzekucyjnych poniesionych w związku z realizacją wniosku o odzyskanie należności (art. 64c § 7a u.p.e.a). Ponadto Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przepis art. 64c § 3 u.p.e.a., określając reguły dotyczące zwrotu na rzecz zobowiązanego kosztów egzekucyjnych oraz obciążenia nimi wierzyciela, stanowi materialną podstawę do ich zwrotu, lecz nie stanowi samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia o kosztach postępowania egzekucyjnego w formie zaskarżalnego postanowienia. W u.p.e.a. wymieniono wprost postanowienia dotyczące kosztów egzekucyjnych zaskarżalne zażaleniem. Ustawodawca nie przewidział jednak wydania postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych, jako odrębnego i samodzielnego rozstrzygnięcia, podlegającego zaskarżeniu. W konkluzji poczynionych rozważań WSA uznał, że prawidłowo organy odmówiły skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych, w oparciu o art. 61a K.p.a. Zdaniem Sądu, przez "inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania", o których mowa w art. 61a K.p.a., należy rozumieć m.in. takie sytuacje, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. 6. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, tj.: 1) art. 81 ust. 2 u.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w razie wycofania przez państwo członkowskie wniosku o odzyskanie należności, zwrot wszystkich wyegzekwowanych należności pieniężnych przez organ egzekucyjny, w tym kosztów egzekucyjnych, jest zależny od uznania, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem; 2) art. 82 ust. 3 u.w.p. w zw. z art. 64c § 3 u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zwrot wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych w przypadku wycofania wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie, może nastąpić jedynie w wypadku bezprawnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 3) art. 64c § 7a u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że organ egzekucyjny nie ma podstawy, aby wystąpić do państwa członkowskiego o zwrot wydatków egzekucyjnych poniesionych w związku z realizacją wniosku o odzyskanie należności, ze względu na brak uznania, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uznanie przez WSA jako prawidłowe zastosowanie przez organ art. 61a § 1 K.p.a. w sprawie, pomimo braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych i uznania, że zachodzi "inna uzasadniona przyczyna", podczas gdy przedmiotem wniosku skarżącej było żądanie dokonania przez organ I instancji czynności materialno-technicznej, na skutek czego nie uwzględniono skargi i nie uchylono zaskarżonego postanowienia w całości, pomimo rażącego naruszenia prawa materialnego i procesowego; 5) art. 134 P.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy; 6) art. 135 P.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości postanowienia organu I instancji. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W argumentacji skargi kasacyjnej skarżąca stwierdziła, że skoro w art. 81 ust. 2 u.w.p. ustawodawca wskazuje, że w razie cofnięcia wniosku należy dokonać zwrotu wszystkich wyegzekwowanych należności pieniężnych, to w art. 82 tej ustawy jedynie określono formę działania organu egzekucyjnego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, ustawodawca uznał, że w takim przypadku należy zastosować art. 64c § 3 u.p.e.a. i stwierdzić, że wycofanie wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie należy traktować na równi z prowadzeniem postępowania niezgodnie z prawem. Autorka skargi kasacyjnej zwróciła uwagę na cel regulacji art. 64c § 3 u.p.e.a., którym jest umożliwienie dłużnikowi wyrównania uszczuplenia jego majątku spowodowanego działaniami egzekucyjnymi państwa (a w niniejszym przypadku również działania państwa członkowskiego). 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisach, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a. Na podstawie art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną oparto na dwóch podstawach, a mianowicie naruszeniu prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania. 8.1. Istota sporu dotyczy zasadności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych. Zasadą postępowania egzekucyjnego w administracji jest, że to zobowiązany ponosi odpowiedzialność za powstałe koszty egzekucji (art. 64c § 1 pkt 1 zdanie drugie u.p.e.a.). Jest to konsekwencja uchylania się zobowiązanego od wykonywania nałożonych na niego obowiązków, co powoduje konieczność podjęcia działań przez organ egzekucyjny. Zasada ta jednak doznaje ograniczeń, które wynikają wprost z przepisów cytowanej ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma treść art. 64c § 3 u.p.e.a., który stanowi, że jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te, wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela, z zastrzeżeniem § 3a. Z powyższego przepisu wynika, że koszty egzekucyjne obciążają bądź wierzyciela, bądź organ egzekucyjny, w zależności od tego, który z tych podmiotów spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji. 8.2. Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest, że w wypadku ziszczenia się przesłanek z art. 64c § 3 u.p.e.a. zwrot kosztów egzekucyjnych winien nastąpić z urzędu i nie jest wymagane wydanie w tym przedmiocie żadnego postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., o sygn. akt II FSK 2615/15 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej w skrócie: "CBOSA"). Z art. 64c § 3 u.p.e.a. wynikają reguły dotyczące zwrotu na rzecz zobowiązanego kosztów egzekucyjnych oraz obciążenia nimi wierzyciela. Regulacja ta stanowi materialną podstawę do ich zwrotu, lecz nie stanowi samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia o kosztach postępowania egzekucyjnego w formie zaskarżalnego postanowienia. W przepisach u.p.e.a. wymieniono wprost postanowienia dotyczące kosztów egzekucyjnych zaskarżalne zażaleniem, a mianowicie w sprawie kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 7 u.p.e.a.), w sprawie rozliczenia kosztów egzekucyjnych (art. 64c § 12 u.p.e.a.), w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych (art. 64e § 5 u.p.e.a.) i w sprawie rozłożenia na raty spłaty kosztów egzekucyjnych art. 64f u.p.e.a.). Ustawodawca nie przewidział zatem wydania postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych jako odrębnego i samodzielnego rozstrzygnięcia, podlegającego zaskarżeniu (por. wyroki NSA: z dnia 27 kwietnia 2017 r., o sygn. akt II FSK 1256/15; z dnia 20 stycznia 2009 r., o sygn. akt II FSK 1027/08; z dnia 10 czerwca 2008, o sygn. akt II FSK 524/07 i z dnia 12 stycznia 2007, o sygn. akt II FSK 139/06 – publ. CBOSA). Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygając wniosek strony w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych, prawidłowo odmówiono skarżącej wszczęcia postępowania w tej sprawie, działając na podstawie art. 61a K.p.a. Z przepisu tego wynika, że jeżeli postępowanie w sprawie żądania strony z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji "inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania" nie zostały sprecyzowane w przepisach K.p.a. Stąd też należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w danej sprawie. Do takich sytuacji należy zaliczyć taką, kiedy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym i z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. 8.3. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.w.p. dochodzenie oraz zabezpieczenie należności pieniężnych państw członkowskich lub państw trzecich odbywa się na terenie Polski w trybie przepisów u.p.e.a. W przypadku wycofania wniosku o odzyskanie należności pieniężnych postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu z dniem otrzymania takiego wniosku przez centralne biuro łącznikowe (art. 81 ust. 1 u.w.p.). Stosownie do art. 81 ust. 2 u.w.p. w przypadku wycofania wniosku organ egzekucyjny zwraca podmiotowi wyegzekwowane należności pieniężne wraz z odsetkami z tytułu ich zwrotu naliczonymi zgodnie z art. 82 u.w.p. Co istotne, na podstawie art. art. 82 ust. 3 u.w.p. do zwrotu kosztów egzekucyjnych stosuje się omówiony wcześniej przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. jako lex specialis. Przepis art. 64c § 3 u.p.e.a. (do którego odsyła art. 82 ust. 3 u.w.p.) zobowiązuje organ do zwrotu kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu, tylko jeżeli okazałoby się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem. 8.4. Przechodząc do oceny przesłanki "niezgodności z prawem" trafnie WSA zauważył, że w niniejszej sprawie w okresie od 1 października 2015 r. do 19 grudnia 2016 r. polski organ egzekucyjny podjął stosowne czynności egzekucyjne, realizując wniosek węgierskiego organu finansowego. W wyniku owych czynności doszło do wyegzekwowania m.in. kosztów egzekucyjnych w kwocie 52.570,67 zł, które są obecnie przedmiotem sporu. Następnie dopiero w 2017 r. węgierski organ finansowy wycofał wniosek o podjęcie środków odzyskiwania wierzytelności, w związku z ich przedawnieniem z dniem 30 maja 2017 r. W tym stanie rzeczy rację miał organ uznając, że skoro do 19 grudnia 2016 r. egzekwowane w ramach współpracy wierzytelności były wymagalne (nieprzedawnione), to wszczęcie i prowadzenie egzekucji nie było w niezgodne prawem. W skardze kasacyjnej nie wykazano też wadliwości egzekucji, przez co nie podważono jej legalności. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej wycofania wniosku o odzyskanie należności pieniężnych przez państwo członkowskie nie można a prori traktować na równi z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego jako niezgodnego z prawem. Samo wycofanie wniosku o odzyskanie należności pieniężnych, nie jest także równoznaczne z obowiązkiem zwrotu kosztów egzekucyjnych. Nie ma także racji strona skarżąca kasacyjnie, że w razie cofnięcia powyższego wniosku przez organy węgierskie należy dokonać zwrotu wszystkich wyegzekwowanych należności pieniężnych. Zwrot kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu został bowiem obwarowany warunkami przewidzianymi w art. 64c § 3 u.p.e.a. Zasadnie zatem uwzględniono w sprawie treść art. 64c § 3 u.p.e.a., do którego odsyła art. 82 ust. 3 u.w.p., który nie daje podstaw do zwrotu skarżącej kosztów egzekucyjnych. Nie budzi natomiast wątpliwości, że organ, stosownie do art. 81 ust. 2 u.w.p., zwrócił skarżącej pozostałe wyegzekwowane należności pieniężne, które uprzednio zaliczył na należność główną i odsetki. 8.5. Mimo sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 64c § 7a u.p.e.a., strona skarżąca nie przedstawiła przekonywujących argumentów, na podstawie których organ miałby wystąpić do państwa członkowskiego o zwrot na jego rzecz poniesionych wydatków egzekucyjnych. Twierdzenie, że postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane wnioskiem państwa członkowskiego i w razie dokonania zwrotu skarżącej kosztów egzekucyjnych organ ma podstawę do ubiegania się od tego państwa członkowskiego o zwrot poniesionych wydatków, nie jest przekonywujące. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że tylko w sytuacji kiedy wystąpiłyby określone w art. 64c § 3 u.p.e.a. podstawy do zwrotu kosztów egzekucyjnych (niezgodność z prawem), organ egzekucyjny mógłby wystąpić do państwa członkowskiego o zwrot wydatków egzekucyjnych poniesionych w związku z realizacją wniosku o odzyskanie należności (art. 64c § 7a u.p.e.a.). 8.6. Reasumując, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych. Nie sposób pominąć, że sama skarżąca potwierdza, że przedmiotem jej wniosku było żądanie dokonania przez organ I instancji czynności materialno-technicznej. Wobec powyższego oczywisty jest brak podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w tym przedmiocie, czyli zwrotu wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych. Jak już wspomniano w treści art. 61a § 1 K.p.a. jedną z przesłanek odmowy wszczęcia postępowania jest sytuacja, gdy zachodzi "inna uzasadniona przyczyna" i właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro bowiem nie ziściły się przesłanki do zwrotu kosztów egzekucyjnych w formie czynności materialno-technicznej, to jedyną drogą rozstrzygnięcia wniosku skarżącej było stwierdzenie braku podstaw prawnych do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie spornego zwrotu. Wobec powyższego za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 61a § 1 K.p.a., a w konsekwencji także uchybienie art. 81 ust. 2 i ust. 3 u.w.p. oraz art. 64c § 3 i § 7a u.p.e.a. 8.7. Jako nieuprawniony należy również ocenić zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a., który nie został uzasadniony w sposób, odpowiadający dyspozycji art. 176 w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W treści skargi kasacyjnej wskazano, że strona oczekuje uchylenia również postanowienia organu I instancji. Tymczasem wobec bezpodstawności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej i braku podstaw do uchylenia postanowienia organu II instancji, powyższe oczekiwanie skarżącej jest nieuzasadnione. Odnoście zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a., autorka skargi kasacyjnej nie wskazała, czy chodzi o § 1 czy § 2 tego artykułu. Natomiast argumentując ów zarzut podała, że WSA wykroczył poza granice niniejszej sprawy, gdyż zamiast skontrolować, czy organy poprawnie zastosowały art. 61a § 1 K.p.a., zajął się badaniem, czy zaistniały przesłanki warunkujące zwrot spornych kosztów egzekucyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie okoliczności te są ze sobą powiązane, więc Sąd pierwszej instancji miał podstawy, aby wypowiedzieć się w obu kwestiach. W tym stanie rzeczy powyższe zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za chybione. W niniejszej sprawie nie było również podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonego postanowienia przez pryzmat wzorców sądowej kontroli i nie stwierdzając uchybień, miał podstawy do zastosowania regulacji zawartej w art. 151 P.p.s.a. Skuteczność zarzutu uchybienia art. 145 § 1 pkt 1 lic. c) P.p.s.a. zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. 8.8. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz organu orzeczono, na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). M. Bejgerowska S. Bogucki S. Presnarowicz