VII SA/Wa 667/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., znak [...], na podstawie art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku T.P. o wydanie decyzji pozwolenia na budowę, odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę fermy drobiu, obejmującej: budowę sześciu budynków inwentarskich, budowę dwóch grup zbiorników na gaz propan-butan (4x6400 1, 6x6400 1) na żelbetowych płytach fundamentowych, budowę przyłączy gazu propan-butan do projektowanych budynków inwentarskich – 23 szt., rozbudowę zakładowej sieci wodociągowej z hydrantami oraz z przyłączami do projektowanych budynków inwentarskich (6 szt.), budowę zbiorników szczelnych na ścieki zakładowe o poj. 8m3 każdy (17 szt.) wraz z przyłączami do projektowanych budynków inwentarskich (24 szt.), budowę silosów paszowych o poj. 18Mg każdy (12 szt.) na płytach fundamentowych (6 szt.), rozbudowę zalicznikowej sieci elektroenergetycznej, rozbudowę zakładowej sieci dróg utwardzonych stanowiących dojazdy do obiektów, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości T., gm. S. - ze względu na brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] lipca 1997 r., opublikowanego w Dz. Urz. Woj. [...]Nr [...], poz. [...] z dnia 14 grudnia 1990 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt przewiduje rozbudowę fermy o obiekty umożliwiające hodowlę 680 000 drobiu. Obsada budynków inwentarskich istniejącej fermy wynosi 300 000 szt., wyczerpując wielkości obsady ustalone w miejscowym planie zagospodarowania gminy S., gdyż z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] lipca 1997 r., opublikowanego w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z dnia 14 grudnia 1990 r, wynika, że na tym terenie obsada fermy drobiu może wynosić 300 000 sztuk. Ponadto, przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie przeznaczonym w przywołanym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację oczyszczalni ścieków i kompostowni oznaczonej na rysunku planu symbolem 01 RPZ, NO. W związku z postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. wzywającym do usunięcia nieprawidłowości i przedłożenia dokumentacji, inwestor dokonał korekty projektu budowlanego w zakresie kategorii geotechnicznej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463 ze zm.), natomiast zakwestionował obowiązek sporządzenia przez projektanta opinii geotechnicznej na podstawie badań geotechnicznych oraz nie usunął nieprawidłowości w zakresie obsady fermy drobiu. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. P. od ww. decyzji Starosty [...] – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w efekcie jego pisma 12 lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] wydanej na wniosek T. P. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ww. fermy drobiu. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2017 r., znak [...] stwierdzającą nieważność ww. decyzji Wójta Gminy S. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż planowana przez inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z planem dla terenu objętego wnioskiem przewiduje się możliwość usytuowania na terenie oznaczonym symbolem 01 RPZ fermy brojlerów o docelowej maksymalnej produkcji 300000 sztuk, przy czym kurniki mogą zostać umiejscowione jedynie na terenie oznaczonym symbolem P, to jest działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Nowa inwestycja zakłada docelową obsadę na fermie w ilości 988 000 szt./cykl, to jest w ilości przekraczającej dopuszczoną planem o 688000 sztuk. Ponadto kurniki mają być umiejscowione również na działce nr [...], która w planie znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO - to jest na terenie do tego nie przeznaczonym, a zgodnie z planem przewidzianym jako teren gromadzenia i oczyszczania odpadów przeznaczonym do lokalizacji oczyszczalni ścieków i kompostowni. Organ II instancji zauważył, że w obecnym stanie prawnym, przedmiotowa inwestycja nie posiada wymaganej przepisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymało w mocy decyzję SKO w S. z dnia [...] października 2017 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla przedmiotowej inwestycji. Na koniec odnosząc się do kwestii dotyczącej konieczności opracowania opinii geotechnicznej Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463 ze zm.) wynika, że opinię geotechniczną opracowuje się w przypadku wszystkich kategorii geotechnicznych. Natomiast w przypadku obiektów budowlanych trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981). Z § 4 ust.3 lit c ww. rozporządzenia wynika, iż trzecia kategoria geotechniczna obejmuje obiekty budowlane zaliczane do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. P. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której w niniejszej sprawie zamierzenie inwestycyjne spełniało wszystkie spośród wymagań przewidzianych w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się dokonaniem niedozwolonej wykładni rozszerzającej zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] lipca 1997 r., na niekorzyść wnioskodawcy i z naruszeniem jego praw, w tym w szczególności prawa własności; - art. 15 ust 2 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie za prawnie skuteczne i wiążące postanowienia zawartego w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] lipca 1997 r. co do maksymalnej produkcji fermy drobiu, podczas gdy tego typu regulacje wykraczają poza zakres władztwa planistycznego Gminy; - art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, poprzez wysunięcie wobec inwestora wymogu wykonania badań geologiczno-inżynierskich oraz opinii geotechnicznej, podczas gdy przepis ten (ani żaden inny przepis prawa budowlanego) nie upoważnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do nakładania na inwestora tego typu obowiązku; - art. 35. ust 5 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie i nienałożenie, wobec stwierdzenia braku stosownej decyzji środowiskowej, obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, wraz z określeniem odpowiedniego terminu ich usunięcia, i stwierdzenie zamiast tego, że brak decyzji środowiskowej stanowi uzasadnioną przyczynę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący podkreślił, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na terenach przeznaczonych w mpzp pod realizację obiektów związanych z prowadzeniem gospodarstwa specjalistycznego - fermy drobiu. Rozbudowa fermy drobiu objąć ma przy tym działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które znajdują się na obszarze oznaczonym w mpzp jako 01 RPZ - ferma brojlerów. Zaznaczył, że na powyższym terenie istnieją już w chwili obecnej zabudowania gospodarskie - planowana inwestycja stanowi rozbudowę już istniejącej fermy, przy czym nowopowstałe budynki znajdowałyby się na terenie położonym na wschód od istniejących zabudowań. Teren ten w mpzp oczywiście w dalszym ciągu objęty jest strefą 01 RPZ - ferma brojlerów, tyle tylko, że wg planu na tym terenie wyodrębniona została podstrefa oznaczona jako NO - teren składowania i oczyszczania odpadów. Wbrew stanowisku Wojewody [...], okoliczność powyższa nie może jednak stanowić przeszkody dla realizacji planowanej przez wnioskodawcę inwestycji oraz do wydania pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę fermy drobiu, obejmującej: budowę sześciu budynków inwentarskich, budowę dwóch grup zbiorników na gaz propan-butan (4x6400 1, 6x6400 1) na żelbetowych płytach fundamentowych, budowę przyłączy gazu propan-butan do projektowanych budynków inwentarskich – 23 szt., rozbudowę zakładowej sieci wodociągowej z hydrantami oraz z przyłączami do projektowanych budynków inwentarskich (6 szt.), budowę zbiorników szczelnych na ścieki zakładowe o poj. 8m3 każdy (17 szt.) wraz z przyłączami do projektowanych budynków inwentarskich (24 szt.), budowę silosów paszowych o poj. 18Mg każdy (12 szt.) na płytach fundamentowych (6 szt.), rozbudowę zalicznikowej sieci elektroenergetycznej, rozbudowę zakładowej sieci dróg utwardzonych stanowiących dojazdy do obiektów, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości T., gm. S. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Według Sądu kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wydanej na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, obejmuje przede wszystkim ocenę zasadności stanowiska organów co do niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym. W ocenie Sądu kwestia ta dla ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestionowanie ustaleń miejscowego planu może się odbyć w odrębnym postępowaniu, w drodze zaskarżenia uchwały plan taki przyjmującej. W konsekwencji ani organ architektoniczno- budowlany ani Sąd w sprawie niniejszej nie posiada kompetencji do badania czy doszło do naruszenia art. 15 ust 2 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] lipca 1997 r. co do maksymalnej produkcji fermy drobiu, podczas gdy, zdaniem skarżącego tego typu regulacje wykraczają poza zakres władztwa planistycznego Gminy. Nie ulega natomiast wątpliwości ,że zgodnie z planem dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, przewiduje się możliwość usytuowania na terenie oznaczonym symbolem 01 RPZ fermy brojlerów o docelowej maksymalnej produkcji 300.000 sztuk, przy czym kurniki mogą zostać umiejscowione jedynie na terenie oznaczonym symbolem P ( dz.ew.[...], [...]...], [...], [...], [...] oraz [...]). Planowana inwestycja zakłada docelową obsadę fermy w ilości 988 000 szt./cykl, to jest w ilości przekraczającej dopuszczoną planem o 688.000 sztuk. Projekt zakłada realizację kurników także na działce nr [...], która w planie znajduje się na terenie oznaczonym symbolem NO - to jest na terenie do tego nie przeznaczonym, a zgodnie z planem przewidzianym jako teren gromadzenia i oczyszczania odpadów przeznaczonym do lokalizacji oczyszczalni ścieków i kompostowni. W tej sytuacji stanowisko organu co do niezgodności planowanej rozbudowy fermy drobiu ze względu na oczywistą niezgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z jednoznacznie brzmiącym i nie wymagającym wykładni innej niż literalna, przepisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy uznać za w pełni uzasadnione i wystarczające do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Okolicznością w sprawie bezsporną jest ,że decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2017 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy S. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedmiotowej inwestycji. Jasne jest , że jeśli w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ ocenia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, musi mieć wiedzę, czy w określonej sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana. Wymóg uzyskania takiej decyzji w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości także skarżącego. Zatem w razie stwierdzenia na dalszym etapie postępowania braku takiej decyzji, również w wyniku wyeliminowania wcześniejszej decyzji w drodze stwierdzenia jej nieważności, organ powinien postanowieniem nałożyć obowiązek uzupełnienia dokumentacji, a dopiero po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braku wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ( wyroki NSA z dnia 18 października 2017r. II OSK 1888/17 i II OSK 1773/17 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Natomiast wbrew twierdzeniom skargi , w świetle art. 34 ust 3 pkt 4 Prawa budowlanego, w zależności od potrzeb projekt budowlany powinien zawierać wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Uzupełnienie wskazanej wyżej regulacji zawierają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2014 r. poz. 463), które regulują zasady zaliczania obiektów do odpowiedniej kategorii geotechnicznej. Stosownie do postanowień § 3 ust. 3 geotechniczne warunki posadowienia przedstawia się w formie: opinii geotechnicznej (pkt 1), dokumentacji badań podłoża gruntowego (pkt 2), projektu geotechnicznego (pkt 3). Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 4). Zgodnie z § 7 ust 1, w przypadku obiektów budowlanych: wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną (ust. 1), drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny (ust. 2), trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych drugiej kategorii wykonuje się dodatkowo dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy – Prawo geologiczne i górnicze (ust. 3). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018r., poz. 1302) – orzeczono jak w sentencji wyroku.