I OSK 1174/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 87/08 w sprawie ze skargi E.T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E.M. na rzecz E.T.K. kwotę 120 /sto dwadzieścia / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 87/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E.T.K., uchylił zaskarżone przez nią postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Postanowieniem tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], zawieszające postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. L., umarzając postępowanie przed organem pierwszej instancji. Postanowienie Prezydenta zapadło po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dnia 23 kwietnia 2007 r. IV SAB/Wa 20/07 wyroku, zobowiązującego Prezydenta do rozpatrzenia wniosku dekretowego, złożonego 8 września 1948 r. w terminie dwóch miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. Zawieszenie postępowania z wniosku dekretowego Prezydent uzasadnił tym, że w sądzie powszechnym toczy się postępowanie o zasiedzenie ww. nieruchomości, o co wystąpiła E.T.K. – następczyni prawna Z.S., który nabył tę nieruchomość umową nieformalną od b. właścicieli J. i T. W. [...] września 1954 r., tj. już po złożeniu przez tych ostatnich wniosku dekretowego. Prezydent stwierdził, że rozstrzygnięcie w sprawie tytułu własności do nieruchomości na walor zagadnienia wstępnego w postępowaniu z wniosku dekretowego o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał pogląd Prezydenta za słuszny stwierdzając, iż skoro rozpatrzenie wniosku dekretowego napotkało przeszkodę w postaci konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, organ ten był obowiązany zawiesić postępowanie. Zdaniem Sądu bowiem orzeczenie przez sąd powszechny w przedmiocie zasiedzenia stanowi rozstrzygnięcie o charakterze prejudycjalnym w stosunku do postępowania o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, gdyż rozstrzygnie się w nim komu służyć będzie tytuł własności do nieruchomości. Reprezentowana przez radcę prawnego, E.M. – następczyni prawna b. właścicieli nieruchomości J. i T. W. – wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. Naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4, w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez stwierdzenie, że orzeczenie przez sąd powszechny w przedmiocie zasiedzenia stanowi rozstrzygnięcie o znaczeniu prejudycjalnym w stosunku do wyniku postępowania w sprawie ustanowienia użytkowania wieczystego do nieruchomości; 2. Naruszenie przepisów art. 1, 2 i 3 P.p.s.a. oraz art. 184 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji, poprzez bezpodstawne przyjęcie stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek nabycia własności nieruchomości w wyniku zasiedzenia. E.T.K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Prezydenta m.st. Warszawy co do tego, że w sprawie o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. L. wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uzasadniająca zawieszenie postępowania. Okolicznością tą jest rozstrzygnięcie w sprawie zasiedzenia nieruchomości, zatem w rezultacie o tym jakiemu podmiotowi służyć będzie do niej tytuł prawa własności. Prawo użytkowania wieczystego, w tym z wniosku złożonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), może być ustanowiona tylko na gruntach stanowiących własność publiczną, tj. Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Wykluczone jest ustanowienie takiego prawa na gruntach stanowiących własność innych niż te podmiotów. Skoro w postępowaniu o zasiedzenie przesądzane jest nabycie prawa własności nieruchomości, to jednocześnie następuje utrata tego prawa przez podmiot dotychczas je posiadający. Przekładając to na grunt niniejszej sprawy, w postępowaniu o zasiedzenie, o co wystąpiła do sądu powszechnego E. T. K., okaże się komu służyć będzie prawo własności nieruchomości warszawskiej przy ul. L. Od tego więc rozstrzygnięcia zależeć będzie załatwienie wniosku dekretowego, złożonego przez poprzedników prawnych E.M. W sprawie wystąpiła zatem przesłanka, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie wniosku dekretowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o zasiedzenie nieruchomości warszawskiej przy ul L., tym samym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszało prawo i zasadnie zostało uchylone. Wobec powyższego skargę kasacyjną należało oddalić, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) O kosztach orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 tej ustawy.