IV SA/Wa 1060/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania – oddala skargę – UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993; Nr 144 poz. 1043; Nr 104, poz. 711 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania J. D. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. orzekającej o wymeldowaniu J. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy wskazał, iż decyzją z dnia [...] marca 2011 r., po przeprowadzeniu na wniosek E. D. postępowania wyjaśniającego, Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu J. D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Organ I instancji wskazał, że wymieniony spełnił warunek niezbędny do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej, opuścił bowiem dotychczasowe miejsce pobytu stałego bez dokonania obowiązku wymeldowania się. Fakt niezamieszkiwania od wielu lat w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. potwierdziły oświadczenia stron i zeznania świadka. Od powyższej decyzji J. D. wniósł odwołanie do Wojewody [...]. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, że wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustawa ta nakłada obowiązek meldunkowy na osoby przebywające na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, na co wskazuje art. 4, który obejmuje m.in. zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego (pkt 1) i wymeldowanie z miejsca pobytu stałego lub czasowego (pkt 2). Zameldowanie i wymeldowanie polega na rejestracji danych i powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, tj. określać faktyczne miejsce zamieszkania osoby, przy czym instytucja ta nie powinna służyć fikcji meldunkowej. Ze względu na cel ustawy (rejestrację faktów objętych ewidencją) ustawodawca w art. 15 ust. 2 przewidział wymeldowanie, które następuje w formie decyzji administracyjnej Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 podejmowanej z urzędu lub na wniosek podmiotów mających w tym interes prawny w sytuacji, gdy osoba zobowiązana do wymeldowania się nie dopełniła tego obowiązku. Właścicielka lokalu E. D. składając wniosek o wymeldowanie syna J. D. wskazała, że wymieniony nie przebywa w przedmiotowym lokalu od około 1990 roku. Zamieszkuje on wraz z rodziną w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Ustanowiony w toku postępowania przez E. D. pełnomocnik w osobie E. D. oświadczył do protokołu, że J. D. nie mieszka w spornym lokalu od ponad 20 lat, ale nadal posiada do niego klucze, ponieważ czasami robił mamie zakupy. Obecnie mieszkanie przygotowywane jest do remontu i nie ma w nim rzeczy osobistych (ubrania, przybory toaletowe, itp.) wymienionego. J. D. oświadczył, że od około 10 lat przebywa w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Nie dokonał tam zameldowania, gdyż nie widział takiej potrzeby. Ponadto stwierdził, że w miejscu stałego pobytu bywał 2-3 razy w tygodniu pomagając mamie w codziennych sprawach, tj. zakupy, sprzątanie, przywożenie obiadów, reprezentowanie mamy na zebraniach wspólnoty mieszkaniowej. Do tego lokalu w dalszym ciągu posiada klucze i ma w nim jeden pokój do swojej dyspozycji. J. D. wskazał, że dokona wymeldowania na 2 dni przed podpisaniem aktu notarialnego sprzedaży omawianego lokalu. W odwołaniu J. D. podniósł, że od 2007 roku przejął regulowanie za matkę opłat związanych z mieszkaniem, regularnie robił z żoną matce zakupy oraz odbierał wszelką korespondencję kierowaną do niego na adres pobytu stałego. Ponadto posiadanie adresu zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. daje mu uprawnienia do wjazdu i parkowania na posesji przy [...] oraz abonamentu uprawniającego do parkowania w strefie [...] okolicznych parkomatów. Zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu. Meldunek jest więc wyłącznie czynnością rejestracyjną i nie rodzi żadnych praw do lokalu, ani też nikogo ich nie pozbawia. Natomiast obowiązkiem organów ewidencyjnych jest czuwanie nad prawidłową i zgodną ze stanem Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 faktycznym ewidencją osób, a więc meldowanie ich tam gdzie mieszkają i wymeldowywanie ich z lokali, które opuścili. Utrzymywanie zameldowania w lokalu, w którym osoba nie zamieszkuje byłoby fikcją meldunkową. Miejscem stałego pobytu danej osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej, itd. (por. wyrok NSA w Warszawie z 22 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05). Poddając ocenie zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy nie wziął pod uwagę zeznań świadka K. D. z uwagi na uchybienia proceduralne przy przeprowadzaniu dowodu z przesłuchań ww. świadka. Prezydent W. naruszył bowiem zasady gwarantujące czynny udział stron w postępowaniu, a wynikające wprost z art. 79 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tj. nie zawiadomił stron o terminie przesłuchania świadka. Jednak w ocenie organu II instancji pozostały materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Ustalony stan faktyczny sprawy, w ocenie Wojewody [...] nakazuje przyjąć, że J. D. na stałe mieszka poza miejscem stałego zameldowania, a jego ewentualne pobyty w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. miały wyłącznie charakter odwiedzin matki i udzielania jej pomocy w codziennym życiu. Przebywanie nie jest tożsame z zamieszkiwaniem. Pojęcie zamieszkania jest połączeniem przebywania z zamiarem stałego, czy też długotrwałego pobytu, z wolą założenia w danym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Na mocy powyższego przepisu obowiązkiem J. D. jest więc zameldować się na pobyt stały lub czasowy pod adresem, pod którym aktualnie zamieszkuje. Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 Odnosząc się zaś do wniosku odwołującego o umorzenie postępowania w sprawie, Wojewoda [...], iż nie dopatrzył się zaistnienia jakiejkolwiek przyczyny (zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego) skutkującej umorzeniem postępowania. Istnieją bowiem podstawy prawne i faktyczne do merytorycznego rozpatrzenia niniejszej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji, gdy J. D. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. dalsze utrzymywanie jego meldunku stanowi fikcję meldunkową i jest niezgodne z prawem. Zatem decyzja orzekająca jego wymeldowanie z pobytu stałego jest zgodna z obowiązującymi w tej mierze przepisami i w pełni zasadna. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D., zarzucając jej naruszenie art. 7art. 77, art. 79, art. 80 k.p.a., wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż organ II instancji pozostawił bez merytorycznego rozpoznania jego zarzuty, wskazując jedynie na niektóre uchybienia formalne w postępowaniu organu I instancji. Nie ustosunkował się również do wskazanego orzecznictwa stanowiącego wykładnię art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nie zachodzi tu przypadek, że skarżący opuścił trwałe i dobrowolnie lokal, co zostało szczegółowo przedstawione w odwołaniu skarżącego od decyzji organu I instancji. Zawężająca interpretacja organu I i II instancji art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności jest błędna i prowadzi do naruszenia interesu prawnego skarżącego, biorąc również pod uwagę względy praktyczne wskazane przez skarżącego w powołanym odwołaniu. Oba organy nie sprawdziły faktu, że umowa skarżącego z wnioskodawcą E. D., iż przed podpisaniem aktu notarialnego ewentualnej sprzedaży mieszkania skarżący wymelduję się, miała miejsce i jest aktualna. Do żadnego z zarzutów skarżącego wskazujących na oświadczenie nieprawdy przez E. D. oba organy administracji nie ustosunkowały się mimo, że mogło dojść do przekroczenie przez pełnomocnika intencji mocodawcy. Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 Z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] wynika, że mimo wniesionych zastrzeżeń dano jedynie wiarę zeznaniom świadka E. D. występującej jako pełnomocnik E. D., pozostawiając zarzuty skarżącego bez rozpatrzenia. Organ II instancji odrzucając na podstawie art. 79 k.p.a. zeznanie świadka K. D. nie zastosował tego kryterium do zeznań świadka E. D., chociaż nastąpiło identyczne uchybienie procesowe, ignorując wykładnię zawartą w wyroku II SA 2015/85 z 13.02.1986 r.: "Zachowanie wymagań art. 79 i 81 KPA, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym wpływ na wynik sprawy." Naruszenie tego wymogu uniemożliwiło skarżącemu obronę swojego interesu i stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ II instancji odrzucając na podstawie art. 79 k.p.a. zeznanie świadka K. D. nie odniósł się do wiarygodności tego zeznania, chociaż powołanie niewiarygodnego świadka rzutuje na wiarygodność postępowania E. D. jako pełnomocnika. Postępowanie I i II organu naruszyły wymóg art. 77 k.p.a., a w szczególności wykładnię zawartą w wyroku S.A. 272/81 z 11.03.1981 r. wskazującemu na obowiązek organu administracji państwowej "do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz do wskazania w uzasadnieniu okoliczności, które organ uznał za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej" W związku z powyżej wskazanymi uchybieniami, stwierdzenia i okoliczności zawarte w materiale dowodowym i poparte orzeczeniem organu II instancji, nie mogą być uznane jako faktycznie udowodnione w rozumieniu art. 81 k.p.a.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2011r. Sąd wskazał, iż w związku z wysłaniem zaskarżonej decyzji na niewłaściwy adres do korespondencji, oraz brakiem możliwości ustalenia rzeczywistej daty doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji, uznać należy, iż skarga została wniesiona w terminie. Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa, w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz U tj. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, (wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. V SA 3169/00, publ., LEX nr 50123; z 21.03.2001 r., sygn. V SA 2950/00, publ., LEX nr 80643; z 23.09.1999 r., sygn. V SA 252/99, publ., LEX nr 49952). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić zatem tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przy czym, rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 Źródłem powinności organu administracji publicznej właściwym do rozpoznawania spraw w przedmiocie wymeldowania, jest zatem dokonanie czynności wymeldowania gdy nastąpił fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Organ winien więc przeprowadzić rzetelnie postępowanie dowodowe celem ustalenia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż spełnione zostały przesłanki opuszczenia przez stronę miejsca jej zameldowania. W rozpatrywanej sprawie wystąpienie powyższej przesłanki w stosunku do J. D. w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości. Ze zgromadzonych przez organ dowodów, w tym przede wszystkim oświadczeń matki skarżącego, właścicielki lokalu z którego nastąpiło wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego, jak i protokołu przesłuchania skarżącego z dnia 2 i 3 lutego 2011 r. wynika, iż skarżący nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., od szeregu lat. Sporny lokal opuścił ok 1990r. i zamieszkał wraz z członkami swojej rodziny żoną i córką w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Wprawdzie skarżący podnosi, iż miejsca pobytu stałego nie opuścił, bowiem nadal posiada klucze to lokalu przy ul. [...], ma w nim do dyspozycji swój pokój gdzie znajdują się nadal jego rzeczy i do lipca 2010 ( do daty w której w lokalu tym przebywała matka skarżącego) bywał w nim 2-3 razy w tygodniu, przynosząc matce E. D. zakupy, obiady, jego żona sprzątała ten lokal, pomagała matce skarżącego w załatwianiu bieżących spraw. On zaś reprezentował ją na zebraniach wspólnoty, jednak w ocenie Sądu okoliczności te nie świadczą, o fakcie zamieszkiwania w spornym lokalu, a jedynie o opiece i pomocy świadczonej matce skarżącego. Również fakt posiadania przez skarżącego do dyspozycji pokoju, w którym nadal znajdują się jego rzeczy nie może przesądzać o tym, iż skarżący nadal zamieszkuje w lokalu należącym do jego matki, w sytuacji, gdy w sposób dobrowolny i na trwałe opuścił on miejsce pobytu stałego. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że skarżący wyprowadził się ze spornego lokalu po założeniu rodziny ok. 1990r. a zatem ponad 20 lat temu i zamieszkał wraz z żoną i córką w lokalu przy ul. [...]. Okoliczność założenia przez skarżącego nowej rodziny, wspólne zamieszkanie z nią, urodzenie dziecka, skoncentrowanie w nowym lokalu życia i spraw osobistych, jak słusznie uznał organ Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 poczytywać należy jako dobrowolne i trwałe opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego. Wskazać przy tym należy, iż istnienie bliżej nieokreślonej umowy pomiędzy nim a jego matką odnośnie obowiązku wymeldowania się skarżącego na dwa dni przed podpisaniem aktu notarialnego sprzedaży spornego lokalu, oraz testamentu na mocy którego ma on dziedziczyć ten lokal, nie ma znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. W postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wymeldowania kwestie majątkowe, umów cywilnoprawnych nie mają znaczenia. Organ zobowiązany jest w tym postępowaniu jedynie do zbadania okoliczności, czy nastąpiło trwałe opuszczenie przez stronę miejsca pobytu stałego, czy też nie. W sytuacji zaś gdy strona uważa, iż doszło do naruszenia jej posiadania, winna wytoczyć stosowne powództwo przed sądem powszechnym. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć też wpływu podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż sporny meldunek jest mu niezbędny do parkowania na posesji przy ul. [...] oraz posiadania abonamentu uprawniającego do parkowania w strefie [...]. Możliwość parkowania przy tej posesji jest związana z meldunkiem, skoro skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu, to automatycznie traci również możliwość korzystania z wjazdu i parkowania przy tej ulicy, nie ma to jednak żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sąd nie uwzględnił również zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia przez orzekające organy art. 79 k.p.a, poprzez wzięcie pod uwagę zeznań niewiarygodnego świadka jakim w ocenie skarżącego jest jego siostra E. D., pełnomocnik wnioskodawczym E. D. Zgodnie z art. 79 strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż o terminie przesłuchania E. D. skarżący nie został przez organ powiadomiony, a zatem nie ulega wątpliwość, iż organ naruszył w/w przepis. Sąd zobligowany jest jednak do dokonania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oceny, czy powyższe naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 na wynik sprawy. Dokonując powyższej oceny Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie fakt uniemożliwienia skarżącemu brania udziału przy przesłuchaniu jego siostry nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zeznania E. D., nie wnoszą bowiem nic nowego do sprawy, stanowią jedynie potwierdzenie stanu faktycznego sprawy przedstawionego przez samego skarżącego oraz wnioskodawczynię postępowania E. D. Wbrew zaś zarzutom skarżącego, co do przekroczenia uprawnień przez E. D. działającą jako pełnomocnik E. D., wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje sie pismo E. D. z dnia 5 kwietnia 2011r. w którym wnioskodawczyni potwierdza wszystkie czynności dokonane przez jej pełnomocnika, oraz podważa zeznania skarżącego co do faktu posiadania przez niego rzeczy w lokalu przy ul. [...] i zamieszkiwania w nim, oświadcza ponadto, iż skarżący nie zamieszkuje z nią w tym lokalu a przebywa na stałe wraz z rodziną w lokalu przy ul. [...] w W. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia przez orzekające organy przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy przywołanego przez niego orzecznictwa stanowiącego wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W toku postępowania administracyjnego skarżący powołał się jedynie w odwołaniu od decyzji organu I instancji na jeden wyrok -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2010r. Sygn. akt III SA/Łd 109/10, który potwierdza linię orzeczniczą sądów administracyjnych, iż dla prawidłowego orzeczenia o wymeldowaniu niezbędne jest ustalenie na podstawie analizy całego materiału dowodowego, że osoba której decyzja dotyczy opuściła trwale i dobrowolnie lokal i w chwili orzekania w lokalu tym nie zamieszkuje, a nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Rozpoznając niniejszą sprawę, jak wskazano powyżej Sąd uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy doje wystarczającą podstawę do przyjęcia, iż skarżący dobrowolnie i na trwałe opuścił miejsce pobytu stałego, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się, co uzasadniało konieczność wydania zaskarżonych decyzji. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, jak również okoliczność, iż w świetle art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i oznacza potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, uznać należy, iż słusznie orzekające w Sygn. akt IV SA/Wa 1060/11 sprawie organy przyjęły, iż skoro skarżący od wielu lat nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, to utrzymanie zameldowania na pobyt stały w spornym lokalu stanowi jedynie fikcję meldunkową. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.