II GSK 3849/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2702/15 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2702/15 oddalił w całości skargę A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. GITD utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nakładającą na A. B., na podstawie art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.; dalej: p.r.d.) karę pieniężną w wysokości 15000 zł za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, masie całkowitej i naciskach osi odpowiadających zezwoleniu kategorii VII, z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż ładunek podzielny. GITD wyjaśnił, że w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej 27 marca 2015 r. na drodze powiatowej nr [...] o dopuszczalnym nacisku osi do 8 t ustalono, iż pojazd członowy, składający się z dwuosiowego ciągnika oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej, którym w imieniu i na rzecz strony kierowca przewoził ładunek podzielny (artykuły chemiczne na paletach) z B. do W., przekraczał dopuszczalną normę nacisku pojedynczej osi napędowej o 3,8 t, czyli o 47,5 % (oś ta ważyła 11,8 t, z uwzględnieniem błędu pomiaru: -2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę). Pojazd zważono jednokrotnie przy pomocy dwóch przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...]. Kontrolę utrwalono protokołem i dokumentacją fotograficzną, zaś kierowcę przesłuchano w charakterze świadka. Strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ustalenia te skutkowały nałożeniem ww. kary pieniężnej, jednak GITD stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia powinno stanowić wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach i podkreślił, że błąd organu I instancji w zakresie określenia naruszenia nie miał wpływu na wysokość kary, więc nie stanowił podstawy do uchylenia decyzji I instancji. GITD stwierdził ponadto, że z uwagi na dołączenie do akt protokołu pomiarów pochylenia miejsca ważenia nie było potrzeby przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z oględzin wnęk fundamentowych. Poza tym organ uznał, że strona nie przedstawiła dowodów, iż dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, a odnosząc się do istoty sprawy wskazał, że ważenia pojazdu dokonano parą wag typu [...], dla których (dla każdej z osobna) wystawiono świadectwa legalizacji ponownej. Posłużenie się zaś dwiema wagami do zważenia nacisku osi pojazdu dopuszcza ich instrukcja (pkt 2.4 instrukcji). Pomiaru dokonano na stanowisku do ważenia w miejscu legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia terenu zatwierdzonym przez geodetę. Za niezasadny Sąd uznał wniosek skarżącego dotyczący ustalenia głębokości wnęk, w których umieszczone były wagi podczas kontroli. Za pomocą tego dowodu skarżący dążył do wykazania, że nie dostosowano głębokości wnęk do wysokości użytych wag. Sąd zgodził się ze skarżącym, że tych kwestii nie rozstrzyga protokół z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów, jednak wskazał, iż organ nie zignorował wątpliwości skarżącego i podjął kroki w celu wyjaśnienia, czy kwestia ta może mieć znaczenie. W aktach znajdują się pisma – od przedstawiciela producenta wag użytych do ustalenia parametrów skontrolowanego pojazdu i od ich dystrybutora w Polsce – stanowiące odpowiedź na pytania organu m.in. o dopuszczalną różnicę pomiędzy głębokością obniżenia w nawierzchni, a wysokością wagi typu [...] ([...]). Na podstawie powyższych pism Sąd stwierdził, że podana w skardze różniąca pomiędzy głębokością wnęk w punkcie kontrolnym (45 mm) oraz wysokością wagi (32 mm) nie mogła mieć istotnego znaczenia, gdyż w warunkach istnienia różnicy w tym zakresie – dopuszczonej przez samego producenta – przeprowadza się pomiary także w przypadku kontroli innych pojazdów. W konsekwencji Sąd uznał stan faktyczny sprawy za ustalony prawidłowo, wynikający z niepodważonego protokołu kontroli, który należało zakwalifikować jako wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Ponadto Sąd stwierdził, że z art. 140aa ust. 1 p.r.d. wynika możliwość nałożenia kary pieniężnej za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym, a użycie liczby mnogiej w tym przepisie nie oznacza, iż karalne jest tylko stwierdzenie przejazdu po drogach publicznych więcej niż jednego pojazdu. Potwierdzają to również inne przepisy p.r.d., w tym: art. 64 i art. 2 ust. 35a. Poza tym, w okolicznościach sprawy, doszło także do naruszenia art. 140ab p.r.d., ponieważ zgodnie z treścią art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 p.r.d. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunki niepodzielne. W tej sprawie przewożony był ładunek podzielny. Co więcej Sąd wskazał, że w świetle art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z jego warunkami nakładana jest na podmiot, na którego rzecz wykonywany jest przejazd, czyli na przewoźnika drogowego, a nie na kierowcę fizycznie wykonującego przejazd, chyba że przewoźnik czynność tę wykonuje osobiście. WSA zgodził się z organem, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie można było uznać, iż przewoźnik dochował należytej staranności i że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Na koniec WSA ocenił, że słusznie GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, mimo że za istotne uznał inne elementy ustalonego stanu faktycznego. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że utrzymanie decyzji w mocy oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygniecie. To w rozstrzygnięciu (osnowie) wyrażona jest wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. Skargą kasacyjną A. B. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenia kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy i zarzucił naruszenie: – prawa materialnego: I. art. 2 pkt 35a p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, iż pojazd członowy będący przedmiotem postępowania wypełniał zapisaną w tym przepisie definicję pojazdu nienormatywnego; II. lp. 7 tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem, że będący przedmiotem kontroli zespół pojazdów wypełnia parametry odpowiednie dla zezwolenia kategorii VII; III. art. 140aa ust. 1 p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się utrzymaniem w mocy nałożonej kary administracyjnej za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym; IV. art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy przejawiające się uznaniem strony skarżącej kasacyjnie za podmiot wykonujący przejazd; – przepisów postępowania: V. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organy administracji zaangażowane w postępowanie art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organów obydwu instancji, wydanych w oparciu o niemiarodajne określenie nacisków osi kontrolowanego pojazdu, wynikające z przeprowadzenia czynności pomiarowych z naruszeniem wymogów określonych przez producenta zastosowanych do tego wag oraz w związku z naruszeniem przez organy administracji art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu o istotnym znaczeniu dla wyniku postępowania; VI. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organy administracji art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za obiektywny i miarodajny pomiar nacisków osi kontrolowanego, pięcioosiowego pojazdu członowego dwoma wagami typu [...], wbrew instrukcji producenta oraz postanowieniom zawartym w dokumentach decydujących o ich dopuszczeniu metrologicznym. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący kasacyjnie odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazał, że w procesie ważenia w tej sprawie zastosowano dwie wagi [...], które w ilości dwóch sztuk nie mogą służyć do wyznaczania nacisku osi ani też do wyznaczania masy całkowitej pojazdów o liczbie osi większej niż trzy. Dlatego, jak podkreślił skarżący, wyników ważenia osiągniętych w dniu kontroli nie można uznać za wiarygodne. GITD nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną, jednak wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 listopada 2018 r. stawił się radca prawny organu, który wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Należy przy tym pamiętać, że stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej, postawione w ramach obydwu podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., są w całości nietrafne i nie podważają w sposób skuteczny zaskarżonego wyroku, którym WSA w Warszawie zgodził się z GITD, że skarżący w dniu 27 marca 2015 r. wykonywał przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, co skutkowało nałożeniem na skarżącego 15000 zł kary pieniężnej. Sąd nie zakwestionował kluczowego dla wyniku sprawy ustalenia faktycznego, że pojazd skarżącego, zważony przy użyciu wag [...], przekraczał dopuszczalną normę nacisku pojedynczej osi napędowej o 3,8 t, czyli o 47,5 % i ocenił, że tak sama czynność ważenia, jak i wynik ważenia pojazdu nie budzą wątpliwości. Tej kwestii dotykają zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w tiret 2 pkt V-VI petitum skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie kwestionuje w nich ocenę Sądu I instancji w zakresie prawidłowości ważenia pojazdu, uznając wynik ważenia za niemiarodajny dla nałożenia kary pieniężnej, jednak czyni to z perspektywy umieszczenia dwóch wag [...] w dołach fundamentowych o nieodpowiedniej głębokości. Tak uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły znaleźć uznania sądu kasacyjnego. Sąd I instancji wyjaśniając powody, dla których uznał stan faktyczny za ustalony prawidłowo, stwierdził, że różnice w głębokości dołów fundamentowych w punkcie kontrolnym nie mogły mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy z racji użytych właściwie podkładek wyrównujących (k. 59 akt). Z powyższym należy się zgodzić, natomiast skarżący kasacyjnie nie upatruje wadliwości wyroku w braku połączenia użytych do ważenia pojazdu wag [...]. Trudno wyprowadzać jakiekolwiek wnioski z przytoczonego przez skarżącego kasacyjnie fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 9 lipca 2014 r. o sygn. akt II GSK 1344/14 (k. 79 verte i k. 80), którego nie omawia, a poglądu tam wyrażonego nie odnosi do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego formułowanie twierdzeń za sporządzającego skargę kasacyjną, stanowiących ewentualne uzasadnienie zarzutów kasacyjnych. Z uwagi na powyższe należało odmówić zasadności zarzutom tolerowania przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych sprawy, ujętych w ramy prawne art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe umieszczenie dwóch wag [...] w dołach fundamentowych o nieodpowiedniej głębokości i nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca ważenia pojazdu. Przeprowadzenie takiego dowodu było zbędne, co Sąd I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku omawiając miejsce ważenia pojazdu wraz z pismami producenta oraz dystrybutora wag [...]. Pozostając przy tym wątku rozważań, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie 2. p.p.s.a., strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej nie stawił się na rozprawę, nie przytoczył nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych pomieszczonych w tiret 2 pkt V i VI petitum skargi kasacyjnej, a – jak była o tym mowa na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zdanie 1. p.p.s.a.), toteż nie może domyślać się intencji autora skargi ani uzupełniać zarzutów o wątki, które w nich nie występują. Nie są również usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego zawarte w tiret 1 pkt I-IV petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do pierwszego z tych zarzutów wskazać trzeba, że skoro nie został skutecznie zakwestionowany stan faktyczny tej sprawy, przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd I instancji, z którego wynika, iż nacisk pojedynczej osi napędowej poddanego kontroli drogowej pojazdu przekraczał dopuszczalną normę nacisku (oś ważyła 11,8 t na drodze o dopuszczalnym nacisku do 8 t), to zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 2 pkt 35a p.r.d., zawierającego definicję pojazdu nienormatywnego, jest z gruntu nieuzasadniony. Jak wynika z definicji, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych. Autor skargi kasacyjnej uważa, że definicję nienormatywności wypełnia tylko ten pojazd, którego naciski osi przekraczają dopuszczalne normy. W przypadku gdy dopuszczalne normy przekracza tylko jedna oś pojazdu, pojazd nie może być, zdaniem skarżącego, uznany za nienormatywny w świetle powyższej definicji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazywany sposób wykładni art. 2 pkt 35a p.r.d. jest błędny nie tylko z powodów omówionych przez Sąd I instancji na str. 11-12 zaskarżonego wyroku, ale także ze względu na to, że w zwrocie normatywnym "naciski osi" mieści się również "nacisk jednej osi". Przyjęcie przeciwnej wykładni art. 2 pkt 35a p.r.d. prowadziłoby do niepożądanego aksjologicznie stanu, że pojazdy, których nacisk jednej osi przekracza dopuszczalną normę mogłyby korzystać z dróg o ograniczonym nacisku osi (jednej osi, dwóch itd.) z pominięciem tych ograniczeń, co ustawodawca wykluczył. W tym miejscu należy odnieść się także do zarzutu, że skontrolowany zespół pojazdów nie wypełniał parametrów dla zezwolenia kategorii VII (II. zarzut naruszenia prawa materialnego), bo przekraczał nacisk jednej osi, a w lp. 7 litera b załącznika nr 1 do p.r.d. jest mowa o "naciskach osi". Niezasadność tego zarzutu wyraża się w błędnie interpretowanej przez autora skargi kasacyjnej definicji pojazdu nienormatywnego, o czym była już mowa wyżej, a po drugie, w zignorowaniu parametrów pojazdu – o tych parametrach skarga kasacyjna milczy – odpowiadających właśnie zezwoleniu kategorii VII. Nieuzasadnione są nadto dwa pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego (pkt III i IV tej grupy zarzutów), oparte na wykładni prowadzącej ad absurdum. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo podkreśla, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że organ nie może nałożyć kary przewidzianej w tym przepisie za przejazd jednym pojazdem nienormatywnym, tylko dlatego, iż przepis stanowi o karaniu "pojazdów nienormatywnych", a więc więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego. Taki sposób wykładni art. 140aa ust. 1 p.r.d., pracowicie prezentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie zasługuje na pogłębiony komentarz natury prawnej, ponieważ w tym przypadku – bez wątpliwości clara non sunt interpretanda. Komentując jednak wywody zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co do wykładni przepisu art. 140aa ust. 1 p.r.d., którą autor skargi kasacyjnej bezrefleksyjnie nazywa "językową", a przy tym deprecjonuje inne rodzaje wykładni, stwierdzić należy, że etykietowanie sposobu wykładni, którego się nie podziela, nie zastąpi argumentacji merytorycznej, dowodzi raczej niedostatków własnych przemyśleń. Podobnie rzecz ma się w przypadku IV. zarzutu naruszenia prawa materialnego – dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Stosownie do treści tego przepisu, karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Podmiotem wykonującym przejazd w tej sprawie był A. B., a nie zatrudniony przez skarżącego kierowca pojazdu nienormatywnego (niezależnie od tego, jaki stosunek prawny łączył skarżącego z kierowcą). Co do wskazanej wykładni art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Sąd I instancji prawidłowo nie powziął wątpliwości, gdyż, wbrew zdaniu autora skargi kasacyjnej, wątpliwości takie nie istnieją. Podobnie, nie ma ich co do zasadności i prawidłowości zastosowania przez GITD, a nie Sąd I instancji (sądy administracyjne nie stosują prawa materialnego) art. 140aa ust. 1 i 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. w niepodważonym skutecznie stanie faktycznym tej sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro ocena Sądu I instancji wyrażona w kontrolowanym w granicach skargi kasacyjnej wyroku nie została skutecznie zakwestionowana, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2. sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu 3600 zł (4800 zł x 75%) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego organu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, nie sporządził i nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.