II OSK 657/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Pabianickiego o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 657/10 oddalającego skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 879-880/09 w sprawie ze skargi C.W. i A.W. oraz "W." Sp.j. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów pod zabudowę usługową postanawia: odmówić wykładni wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7.04.2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 879-880/09, uchylającego decyzję tego Kolegium z dnia [...].09.2009 r. Pismem z dnia [...].08.2011 r. Starosta Pabianicki złożył wniosek o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się wskazania, czy możliwe jest zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów niewymienionych w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek pozbawiony jest podstaw prawnych. Podkreślić bowiem należy, iż pojęcie strony postępowania sądowoadministracyjnego zostało ograniczone jedynie do skarżącego i organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, co wynika z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." oraz do dwóch kategorii uczestników postępowania, o których mowa w art. 33 § 1 i 2 P.p.s.a., a do których z mocy art. 12 tej ustawy stosuje się przepisy o stronie. W przedmiotowej sprawie Starosta Pabianicki nie był stroną w powyższym znaczeniu. Uwzględniając zatem fakt, że wykładni wyroku Sąd, który wyrok ten wydał, może dokonać zarówno z urzędu, jak i na wniosek, przyjąć trzeba, iż możliwość dokonania wykładni na wniosek złożony przez Starostę należało wobec powyższego wykluczyć. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również podstaw do dokonania wykładni przedmiotowego wyroku z urzędu, bowiem w jego ocenie nie nasuwa on wątpliwości, o których mowa w art. 158 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, iż instytucja wykładni wyroku nie może sprowadzać się do udzielenia informacji organom administracyjnym, odnośnie sposobu rozstrzygnięcia innych spraw administracyjnych. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.