II FZ 539/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Hanna Kamińska, , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. M., M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2009 r sygn. akt I SA/Gl 545/09 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 kwietnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 19 października 2009 r. sygn. akty I SA/GL 545/09, odmówił K. M. przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że strona skarżąca nie wykonała w wystarczającym stopniu wezwania do przedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych, w szczególności nie zostały nadesłane dokumenty, od których zależy rozstrzygnięcie wniosku. Nie przedłożone zostały deklaracje dla podatku od towarów i usług oraz wyciągi z rachunków bankowych. Oświadczenia skarżącego zawarte w piśmie z dnia 4 września 2009r. nie czynią zadość wezwaniu, gdyż w ocenie Sądu, nie mają takiej wartości dowodowej, jak wspomniane wyciągi. Tak samo należy ocenić brak dokumentów dotyczących małżonki skarżącego. Samo oświadczenie w sprawie jej dochodów nie stanowi wykonania wezwania. Sąd I instancji wskazał zarazem, że strona miała świadomość, że jej postawa może skutkować niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem, tym bardziej, że wyjaśnił jej to referendarz sądowy w swoim postanowieniu. Nadto, zdaniem Sądu I instancji, ze złożonych dokumentów nie wynika, aby sytuacja materialna wnioskodawcy nie pozwoliła mu na partycypowanie w kosztach postępowania. Potwierdzają to dane zawarte w dokumentach księgowych, w tym przede wszystkim osiągnięty zysk netto. Wprawdzie koszty prowadzonej działalności gospodarczej są wysokie, to jednak porównując osiągnięty zysk z wysokością wpisu od skargi, należy stwierdzić, że zysk ten wielokrotnie przewyższa wysokość wpisu. Sąd podkreślił przy tym, że kwota która będzie potrzebna na uiszczenie wpisu, jest wielokrotnie mniejsza od wydatków, które strona obecnie ponosi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dodał, że rozstrzygniecie byłoby identyczne, gdyby nawet przyjąć, iż w końcowej części sprzeciwu skarżący rozszerzył zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy z częściowego na całkowity, ponieważ w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skonstruowano bardziej rygorystyczne przesłanki przyznania tego prawa. Zażalenia na ww. postanowienie wnieśli K. M. i M. M., zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego i przyjęcie, ze skarżący jest w stanie uiścić wpis sądowy bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnieśli, że K. M. złożył oświadczenie o stanie rodzinnym, majątkowym, dochodach i źródłach utrzymania, z którego wynika, że pozostaje wraz z żoną we wspólnym gospodarstwie domowym. Uczestnik postępowania – M. M. – nie ma jakiegokolwiek majątku, ani dochodów. Natomiast posiadane przez skarżącego naczepy zostały przewłaszczone w 49 % na rzecz kredytodawców. Skarżący dodał, że, chociaż osiągnął w ostatnich latach znaczny przychód, to dochód wynosił jednak niewielki odsetek tego przychodu. Ponadto sytuacja na rynku transportowym zaczęła pogarszać się, czego następstwem są trudności w terminowym regulowaniu zobowiązań i zawieranie umów z przedłużonym terminem płatności oraz zaniżanie stawek za wykonane usługi transportowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) Sąd przyzna osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy należy uprawdopodobnienie jego sytuacji majątkowej, natomiast do Sądu ocena tej sytuacji i podjęcie rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego , strona skarżąca nie wskazała w zażaleniu żadnych nowych okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, ani też naruszenia prawa przez Sąd I instancji, które mogłoby być przyczyną uchylenia zakwestionowanego postanowienia. Uwagę tę należy w pełni odnieść do okoliczności nie przedłożenia przez stronę wyciągów z rachunków bankowych i deklaracji VAT. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach - z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu oraz jej możliwości finansowych. Strona skarżąca, nie złożyła wymaganych dokumentów, które pozwoliłyby na ocenę jej realnych możliwości finansowych. Natomiast z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, wynika co zasadnie wskazał Sąd I instancji, że skarżący jest w stanie koszty sądowe bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego odmienna ocena sytuacji majątkowej dokonana przez skarżącego – od prezentowanej przez Sąd I instancji - przy niewykazaniu wadliwości stanowiska Sądu i uchybień w zastosowaniu prawa, nie mogła być przyczyną uwzględnienia zażalenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.