I SA/Po 1048/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia numeru identyfikacji podatkowej; postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...]zł (słownie [...] złotych [...] groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję. Organ wraz ze skargą oraz aktami sprawy przekazał odpis decyzji z dnia 27 września 2017 r., nr [...]. Z sentencji wskazanej ostatnio decyzji (strona pierwsza, wers trzeci od dołu, nie licząc stopki) wynikało, że decyzją tą zmieniono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 lipca 2017 r., nr [...] W piśmie z dnia 18 października 2017 r. skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych z uwagi na to, że organ wydając decyzję z dnia 27 września 2017 r. uznał skargę w całości za zasadną. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 października 2017 r. wezwano skarżącą do oświadczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenie wezwania – czy wobec wydania decyzji z dnia 27 września 2017 r. cofa skargę. Pismem z dnia 31 października 2017 r. skarżąca wskazała, że w jej ocenie uwzględnienie skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") nie stanowi okoliczności uzasadniającej jej cofnięcie. W piśmie tym powołując się m.in. na wskazany ostatnio przepis wniesiono o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W wykonaniu wezwania sędziego sprawozdawcy z dnia 16 listopada 2017 r. wezwano organ do wyjaśnienia czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 września 2017 r., nr [...] dotyczy w istocie wskazanej w niej (na stronie pierwszej, wers trzeci od dołu, nie licząc stopki) decyzji z dnia 21 lipca 2017 r., nr [...] czy też doszło do omyłki pisarskiej i wskazana decyzja z dnia 27 września 2017 r. dotyczy w istocie decyzji z dnia 21 lipca 2017 r., nr [...]. W przypadku gdy decyzja z dnia 27 września 2017 r. zawiera omyłkę pisarską wezwano do przedłożenia wraz z odpowiedzią postanowienia o sprostowaniu tejże decyzji. Pismem z dnia 23 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował o wydaniu postanowienia z dnia 23 listopada 2017 r. o sprostowaniu decyzji z dnia 27 września 2017 r. Wraz z pismem przedłożono odpis postanowienia o sprostowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wywołane skargą postępowanie należało umorzyć. Stosownie do postanowień art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z kolei z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zwrot normatywny: "stało się bezprzedmiotowe" użyty w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna [tak: wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r., II OSK 378/13, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższy pogląd do realiów niniejszej sprawy należy zauważyć, że Dyrektor Izby Skarbowej korzystając z przysługujących mu w tzw. trybie autokontroli kompetencji decyzją z dnia 27 września 2017 r., nr [...] zmienił stanowiąc przedmiot niniejszej sprawy decyzję z dnia 21 lipca 2017 r., nr [...] w ten sposób, że uchylił poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Przyjąć zatem należy, że na skutek wydania przez organ decyzji z dnia 27 września 2017 r. zmieniającej zaskarżone rozstrzygnięcie postępowanie stało się bezprzedmiotowe co skutkuje koniecznością jego umorzenia. Wskazać w tym miejscu dodatkowo należy, że stronie skarżącej przysługuje prawo kwestionowania prawidłowości zmiany decyzji z dnia 21 lipca 2017 r. poprzez wniesienie skargi na decyzję z dnia 27 września 2017 r. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenia zawartego w pkt II sentencji dokonano w oparciu o art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 i art. 205 § 1 p.p.s.a.