II SA/Łd 617/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia rodzicielskiego oddala skargę. dc UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z [...] r., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] r., którą uchylono od 20 stycznia 2021 r. decyzję tegoż organu z [...] r. i orzeczono o przyznaniu D.D. prawa do świadczenia rodzicielskiego na dziecko W.D. na okres od 14 maja 2020 r. do 19 stycznia 2021 r. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] r. organ pierwszej instancji uchylił od dnia 20 stycznia 2021 r. własną decyzję z [...] r. i przyznał D.D. prawo do świadczenia rodzicielskiego na dziecko W.D. na okres od 14 maja 2020 r. do 19 stycznia 2021 r.. Powodem podjętego rozstrzygnięcia było zaprzestanie sprawowania przez D.D. opieki nad W.D. W efekcie wniesionego, przez D.D., odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł., wspomnianą decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że D.D. 28 maja 2020 r. wniosła o ustalenie przedmiotowego prawa do świadczenia rodzicielskiego, a decyzją z [...] r. Burmistrz K. stronie prawo do wnioskowanego świadczenia na dziecko W.D. na okres od 14 maja 2020 r. do 13 maja 2021 r., uznając, iż zostały spełnione kryteria określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. – u.ś.r.). W dniu 25 stycznia 2021 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] r., na mocy którego wszczęto z urzędu postępowanie w przedmiocie władzy rodzicielskiej D.D. nad małoletnią W.D. i w trybie zarządzenia tymczasowego, na czas trwania postępowania, powierzono bieżącą pieczę nad W.D. babce macierzystej J.D. Następnie 2 lutego 2021 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynęło pismo z 2 lutego 2021 r. z Działu Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. informujące, że 19 stycznia 2021 r. W.D., w obecności asystenta rodziny i Policji, została przekazana pod opiekę J.D. - babce dziecka, przebywającej pod innym adresem. Wobec powyższego, zdaniem organu, ze względu na fakt, że D.D. nie sprawuje bezpośredniej opieki nad dzieckiem świadczenie rodzicielskie jej nie przysługuje od dnia 20 stycznia 2021 r.. W skardze na powyższą decyzję D.D. zarzuciła naruszenie: - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 – k.p.a.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnienie miejsca pobytu dziecka i na czyim jest ono utrzymaniu oraz czy powodem podjętego rozstrzygnięcia jest zaprzestanie sprawowania przez skarżącą opieki nad dzieckiem W.D., czy jej porzucenie, czy jej uprowadzenie i zatrzymanie przez babkę dziecka (przy wyraźnej pomocy asystenta rodziny), która to okoliczność zaważyła na dalszym toku postępowania; - naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności twierdzeń zawartych w odwołaniu skarżącej, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności wychowywania dziecka przez matkę za nieudowodnioną; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, wbrew ciążącemu na organie, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a; - naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organy instancji poprzestały na prostym i bezkrytycznym zaakceptowaniu wewnętrznej notatki między działami MOPS, traktując ją jako wywiad środowiskowy, przez co odmówiły skarżącej wzięcia czynnego udziału w sprawie i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego; - art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która w uzasadnieniu myli definicje rodziny, opiekuna faktycznego, opiekuna prawnego, miejsca zamieszkania i pobytu, pieczy bieżącej i zastępczej; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, na co wskazała skarżąca w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaznaczając, że posiada pełnię władzy rodzicielskiej nad dzieckiem; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji pierwszej instancji, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie owej decyzji i orzeczenie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia; - art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 k.p.a. zgodnie, z którymi organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, w tym zawiadomić strony o miejscu i terminie przeprowadzania dowodu z zeznań świadków, umożliwić im udział w przeprowadzaniu tego dowodu, zadawanie pytań świadkowi i składanie wyjaśnień, podczas gdy organy obu instancji od tego obowiązku odstąpiły; - naruszenie art. 25 i art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego, poprzez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, iż wyżej wymienione przepisy mogą być zastosowane wobec świadczeń rodzinnych, w sytuacji, gdy jednoznaczna treść tych przepisów nakazuje przyjąć, że miejscem zamieszkania dziecka i jej matki jest dom rodzinny na ul. A. 34a w K., co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 27 ust. 2 i art. 32 ust. 1 u.ś.r.; - art. 4 ust. 1 i 2, art., 8 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż skarżąca "nie sprawuje faktycznej opieki nad dzieckiem, nie uczestniczy w jego wychowaniu, a także zaspokajaniu jego potrzeb życiowych, gdyż te czynności wykonuje babka dziecka; - art. 12a ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, poprzez błędne przyjęcie, że dziecko zostało przekazane, przy udziale asystenta rodziny oraz Policji, jego babce, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że nastąpiło uprowadzenie (zatrzymanie), co wypełnia znamiona przestępstwa z art. 211 Kodeksu karnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - p.p.s.a.), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem niniejszej skargi D.D. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K., którą uchylono od 20 stycznia 2021 r. decyzję tegoż organu z [...] r. i orzeczono o przyznaniu D.D. prawa do świadczenia rodzicielskiego na dziecko W.D. na okres od 14 maja 2020 r. do 19 stycznia 2021 r. Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W myśl art. 2 pkt 5 u.ś.r. świadczeniem rodzinnym jest m.in. świadczenie rodzicielskie, które – stosownie do art. 17c ust. 1 u.ś.r. – przysługuje wymienionym w nim osobom, m.in. matce dziecka. W art. 17c ust. 9 u.ś.r. wymienione zostały natomiast przypadki, w których świadczenie rodzicielskie nie przysługuje. Jednym z nich – wskazanym w art. 17c ust. 9 pkt 3 u.ś.r. – jest przypadek, w którym świadczenie rodzicielskie nie przysługuje, jeżeli osoba ubiegająca się o świadczenie rodzicielskie lub osoba pobierająca świadczenie rodzicielskie nie sprawuje lub zaprzestała sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, w tym w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej, które uniemożliwiają sprawowanie tej opieki. Zatem prawo do świadczenia rodzicielskiego nie przysługuje w przypadku, gdy osoba uprawniona nie pełni osobistej opieki nad dzieckiem albo gdy przestała już taką opiekę sprawować. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że przysługiwanie świadczenia rodzicielskiego wprost powiązane zostało przez ustawodawcę z faktycznym sprawowaniem osobistej opieki nad dzieckiem. W niniejszej sprawie ww. postanowieniem z [...] r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie władzy rodzicielskiej D.D. nad małoletnią W.D. i w trybie zarządzenia tymczasowego, na czas trwania postępowania powierzył bieżącą pieczę nad W.D. babce macierzystej J.D. Następnie 19 stycznia 2021 r. W.D., w obecności asystenta rodziny i Policji, została przekazana pod opiekę J.D. - babce dziecka, przebywającej pod innym adresem niż skarżąca. Powyższe okoliczności skutkowały uchyleniem od 20 stycznia 2021 r. decyzji z [...] r. i przyznaniem D.D. prawa do świadczenia rodzicielskiego na dziecko W.D. na okres od 14 maja 2020 r. do 19 stycznia 2021 r. W postanowieniu z dnia [...] r. Sąd powierzył J.D. – babce macierzystej W.D. sprawowanie bieżącej pieczy nad małoletnią. W doktrynie przyjmuje się, że powierzenie opieki jest instytucją mocniej ingerującą w istotę i integralność rodziny dziecka i - co do zasady -wiąże się z pozbawieniem rodziców władzy rodzicielskiej. Tym samym zakres sprawowania bieżącej pieczy, z jaką mamy do czynienia w związku z wydaniem postanowienia w niniejszej sprawie, pokrywa się z zakresem pieczy sprawowanej przez rodzinę zastępczą (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 288/13, WSA w Rzeszowie z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 468/13, WSA w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Gl 541/10 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Piecza bieżąca to piecza faktyczna nad dzieckiem, czyli troska o dziecko związana z oddziaływaniem na nie w trakcie codziennych czynności życiowych (zagwarantowanie mu bezpieczeństwa, pozostawanie z dzieckiem we wspólności domowej, zapewnienie mu opieki lekarskiej, racjonalnego żywienia, odpowiedniej odzieży, kulturalnych warunków bytu w tym warunków do systematycznego uczęszczania do szkoły, w końcu pomocy w usamodzielnianiu się). Sprawowanie bieżącej pieczy wiąże się z możliwością żądania odebrania dziecka zatrzymanego przez osobę nieuprawnioną, a także z obowiązkiem zapewnienia dziecku przez sprawujących pieczę zastępczą środków utrzymania i wychowania w sytuacji, gdy potrzeby dziecka nie zostały zaspokojone z innych źródeł oraz z obowiązkiem nadzoru nad powierzonymi dziećmi i – w razie wyrządzenia przez nich szkód – z ponoszeniem odpowiedzialności zgodnie z regułami przyjętymi w kodeksie cywilnym. Sprawujący pieczę bieżącą nad dzieckiem mogą też dochodzić świadczeń przeznaczonych na zaspokojenie jego potrzeb (zob. Marek Andrzejewski, Komentarz do art. 112(1) Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (w:) Marek Andrzejewski, Henryk Dolecki, Joanna Haberko, Anita Lutkiewicz-Rucińska, Adam Olejniczak, Tomasz Sokołowski, Anna Sylwestrzak, Andrzej Zielonacki, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, LEX, 2013). W ocenie sądu powierzenie przez Państwo bieżącej pieczy nad dzieckiem oznacza podjęcie w ramach tej opieki obowiązków w zakresie wychowania dziecka, zapewnienia mu bezpieczeństwa, zdrowia, wyżywienia, szkoły, wydatków na utrzymania (a więc również dochodzenia należnych dziecku świadczeń, w tym zasiłku rodzinnego, czy świadczenia rodzicielskiego), czyli wszystkiego tego, co łączy się z faktycznym, codziennym sprawowaniem bieżącej opieki na dzieckiem. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że wobec skarżącej toczyło się wszczęte z urzędu, postanowieniem Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] r., [...], postępowanie w sprawie władzy rodzicielskiej D.D. nad małoletnią W.D. Zgodnie z pkt 3 wydanego orzeczenia, sąd w trybie zarządzenia tymczasowego, na czas trwania postępowania postanowił powierzyć bieżącą pieczę nad małoletnią babce macierzystej J.D., zamieszkałej w K., przy ul. B. 5/22. Dodatkowo jak wynika z załączonego do akt administracyjnych sprawy pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z 2 lutego 2021 r. małoletnia W.D. została przekazana babce J.D. w dniu 19 stycznia 2021 r., w obecności asystenta rodziny oraz Policji. Wobec powyższego uznać należy, iż powzięta przez Dział Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. (jednostkę organizacyjną Urzędu Miejskiego w K. realizującą między innymi zadania z zakresu świadczeń rodzinnych), informacja co do braku, począwszy od 20 stycznia 2021 r., sprawowania przez D.D. faktycznej osobistej opieki nad małoletnią W.D. stanowiła okoliczność mającą wpływ na uprawnienie skarżącej do świadczenia rodzicielskiego. Skoro na mocy postanowienia sądu bieżącą pieczę sprawuje babka dziecka, to na babce spoczywają w obowiązki wychowania dziecka, zapewnienia mu bezpieczeństwa, zdrowia, wyżywienia, i utrzymania. W konsekwencji przyjąć należy, iż to babka małoletniej sprawuje osobistą opiekę nad dzieckiem, a nie skarżąca. Tym samym w realiach niniejszej sprawy ziściła się negatywna przesłanka z art. 17c ust. 9 pkt 3 u.ś.r. Okoliczność ta, jak słusznie uznały organy, skutkowała stwierdzeniem, że skarżąca pomimo, że należy do podmiotów uprawnionych do tego świadczenia, wobec faktu niesprawowania faktycznej opieki osobistej nad dzieckiem, nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia od 20 stycznia 2021 r. Dodać należy, iż stosownie bowiem do treści art. 17c ust. 7 u.ś.r. kwotę świadczenia rodzicielskiego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę. Wobec słusznie organy przyznały przedmiotowe świadczenie na okres od 14 maja 2020 r. do 19 stycznia 2021 r. tego dnia bowiem jak wynika z pisma MOPS w K. z 2 lutego 2021 r. W.D. została przekazana pod opiekę babce, J.D. Tym samym skarżąca tylko do tego dnia sprawowała osobistą opiekę nad córką. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie zostały naruszone, odpowiednio art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, art. 12a ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, bowiem wskazane wyżej przepisy nie znajdują zastosowania w postępowaniu w sprawie przyznania świadczenia rodzicielskiego. Za chybione uznać należało także zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to zarzuty sprowadzają się w zasadzie do kwestionowania poprawności ustaleń organów, co do faktu nie sprawowania przez skarżącą faktycznej, osobistej opieki nad małoletnią W.D. Wbrew stanowisku skarżącej dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne, potwierdzone zostały zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym załączonymi do akt sprawy: postanowieniem Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] r., na mocy którego bieżącą piecze nad małoletnią W.D. powierzono jej babce J.D. oraz pismem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z 2 lutego 2021 r. potwierdzającym wykonanie powyższego postanowienia w dniu 19 stycznia 2021 r. Mając na uwadze wiążący charakter wydanego orzeczenia sądu rodzinnego, jak również fakt jego wykonania, co nie jest przez skarżącą kwestionowane, uznać należy, iż powyższe ustalenia były wystarczające do oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego i nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych wyjaśnień, w tym przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Natomiast podnoszone przez skarżącą argumenty, dotyczące osoby zgłaszającej małoletnią W.D. do ubezpieczenia ZUS, płatnika odprowadzanych składek zdrowotnych, czy też dokonana przez stronę wykładnia zawartej w art. 25 k.c. definicji pojęcia "miejsca zamieszkania" oraz powoływane uprawnienia skarżącej jako matki dziecka, wynikające z przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy stanowią jedynie polemikę z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi, istotnymi dla ustalenia prawa skarżącej do wnioskowanego świadczenia wychowawczego. Co ważne, przedstawione w powyższym zakresie wywody skargi w żaden sposób nie podważają ustaleń organów, co do braku faktycznego sprawowania przez skarżącą opieki nad córką. Wbrew stanowisku skarżącej w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż strona miała zapewniony udział w każdym stadium postępowania, a procedujące w sprawie organy nie przeprowadzały żadnych dodatkowych czynności procesowych, o których strona musiałaby zostać powiadomiona. Wskazać w tym miejscu należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. niezbędnym jest wykazanie przez stronę, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy niezawiadomienie lub wadliwe zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego, możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 212/21; z 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2046/18; z 27 października 2021 r., III OSK 4262/21; wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2021 r., VII SA/Wa 1592/20 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na fakt, iż organy administracji publicznej nie przeprowadzały żadnych dodatkowych środków dowodowych, za niezasadne uznać również należało zarzuty skargi, co do naruszenia art. 79 i art. 81 k.p.a. Natomiast, co do podniesionego zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. wskazać należy, iż zgodnie z treścią przywołanego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem uzasadnienia decyzji administracyjnej jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia i przekonanie strony, że jej stanowisko zostało należycie rozważone, a jeżeli zapadło odmienne rozstrzygniecie, to nastąpiło to z innych przyczyn. Inaczej mówiąc treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu administracji winna wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie, jak również zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. W ocenie sądu, w niniejszej sprawie, pomimo podnoszonych przez skarżącą zarzutów nieczytelnego i niezrozumiałego sporządzenia uzasadnień wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji uznać należy, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zawiera uzasadnienie faktyczne, jak i prawne, pozwalające na dokonanie oceny, co do zasadności negatywnego rozpatrzenia żądania skarżącej. Sąd dostrzega jednocześnie, iż Kolegium rozpatrując wniesione odwołanie nie odniosło się wprost do wszystkich zarzutów odwołania skarżącej, zarówno natury procesowej, jak materialnoprawnej. Niemniej jednak, w ocenie sądu, stwierdzone pozostaje to bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. is