II SA/Ke 580/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz W. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Sygn. akt II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] września 2019 r., znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. "T. B." Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej też jako "skarżąca", "Spółka") pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wentylacji, mechanicznej i elektrycznej, na działce nr ewid.[...], w obr. 0023 w K., przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. W szczególności wskazano, że w dniu 22 lipca 2019 r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął wniosek S. B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wydanie pozwolenia na budowę wyżej omawianej inwestycji. Pismem z dnia 22 sierpnia 2019 r. Prezydent Miasta K. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, zaś decyzją nr [...] z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla S. T. B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wentylacji mechanicznej i elektrycznej, na dz. nr ewid.[...] w obr. 0023 w K. ul. [...]. Odwołanie od wyżej wymienionej decyzji wniosła W. K.. Stąd Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta K.. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi W. K., wyrokiem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 221/20 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] Dalej Wojewoda wskazał, że pismem z dnia 8 marca 2021 r. wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień dotyczących treści projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta K., w związku z uzasadnieniem ww. wyroku WSA w Kielcach w zakresie braku wyjaśnienia sposobu wyliczenia rzędnej średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku wynoszącą 266,27 m, skoro z projektu budowlanego nie wynika, aby rzędne terenu przed głównym wejściem do budynku pozwalały na ustalenie średniej o takiej wartości. Pismem z dnia 18 marca 2021 r. Inwestor złożył wyjaśnienia, wskazując że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość o której tu mowa mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (§ 7 ust. 2 ww rozporządzenia). Inwestor wskazał również, że na rzutach I kondygnacji nadziemnej (rysunek A 02) jak i widoku elewacji frontowej (rysunek A 09) zostały naniesione rzędne w narożach budynku elewacji frontowej od ul. [...], odpowiednio 265,98 m n.p.m. oraz 266,56 m n.p.m., co daje średnią 266,27 m n.p.m (265,98 + 266,56): 2= 532,54:2= 266,27 (rysunek A 08; przekrój B-B). Rzędne te są tożsame z rzędnymi przy strefie wejścia od strony elewacji północnej. Ta wartość wyznacza średni poziom terenu przed głównym wejściem do budynku. Podniesiono również, że projekt budowlany przewiduje wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej budynku na poziomie 7,405 m – przy dopuszczalnej do 7,5 m), a wysokość głównej kalenicy dachu wynosi 11,91 m (przy dopuszczalnej 12,00 m), co jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia Prezydenta Miasta K., który orzekł, że projektowana inwestycja nie narusza warunków decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 1 marca 2019 r., znak: [...] oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wskazał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno-budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; projektanci i sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda wskazał również, że przedmiotowy projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W oparciu o powyższe zdaniem organu drugiej instancji brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że przepis § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (wraz z późniejszymi zmianami) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad te płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Wskazano, że przedstawiona definicja jest definicją umocowaną prawnie, służącą do jednoznacznego ustalania wysokości budynku. W definicji tej nie określono, że należy mierzyć wysokość budynku od poziomu istniejącego terenu, gdyż taki teren przestaje istnieć po zrealizowaniu inwestycji. Podniesiono, że inne wymagania, dotyczące określania wysokości budynku, mogą mieć miejsce jedynie wtedy, gdy w decyzji o warunkach zabudowy zawarto by dodatkowe uwarunkowania, przy czym decyzja o warunkach zabudowy z dnia 1 marca 2019 r., takich zapisów nie zawiera. Odnośnie kwestii nasłonecznienia pomieszczeń wskazano, że z załączonej analizy nasłonecznienia i przesłaniania, która uwzględnia projektowane rzędne terenu, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wymogi § 60 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostały zachowane, bowiem we wszystkich analizowanych przypadkach, pokoje mieszkalne posiadają nasłonecznienie minimum 3 godziny w godzinach 7-17. W ocenie Wojewody brak jest podstaw, by nadmierne i w sposób nieuzasadniony ograniczać inwestorowi prawo własności nieruchomości oraz uniemożliwiać mu racjonalną zabudowę działki w sytuacji, gdy obowiązujące na tym terenie prawo miejscowe - w tym przypadku pozostająca w obiegu prawnym ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy dopuszcza realizację przedmiotowego budynku o wyżej opisanych gabarytach i w wyżej opisanej lokalizacji. Odnośnie zaś rzetelności analizy dotyczącej nasłonecznienia budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich wskazano, iż kwestia ta nie została zakwestionowana przez WSA w Kielcach w ww. wyroku sygn. akt II SA /Ke 221/20. Skargę na powyższą decyzję Wojewody w K. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy [...] w K., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało znaczenie dla rozstrzygania przedmiotowej sprawy, w szczególności: - art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez przyjęcie w toku ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewodę, że sposób mierzenia wysokości budynku do jego okapu, który nie może przekroczyć 7,5 m oraz do górnej kalenicy, który nie może przekroczyć 12 m są w projekcie zachowane, która to okoliczność winna być ustalona przez obiektywnego biegłego, podczas gdy mimo wskazań Sądu odległość ta została wyłącznie oceniona przez pełnomocnika strony, złożeniem jako załącznika do akt rzutu parteru budynku, wiec w istocie rzeczy samej stronie postępowania z jednoczesnym nie wykonaniem wytycznych Sąd zawartych w wyroku z dnia 20 października 2020 r.; - art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokonanie przez Wojewodę własnej oceny zarówno pisma pełnomocnika Swaroga Baranówek Spółki z o.o. z dnia 18 marca 2021r. i uznanie, iż wyjaśnienie tej strony nie wymagają szczegółowej analizy, niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa bądź architekta dla zrealizowania celu, dla którego Sąd uchylił poprzednią decyzję Wojewody wydaną w sprawie, zawartych w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 października 2020 r. w końcowym fragmencie uzasadnienia tego wyroku, gdzie wyraźnie wskazano, że na organie ciąży obowiązek ustalenia zgodności, bądź braku tej zgodności, projektu budowlanego budynku z warunkami zabudowy. Ponadto pełnomocnik skarżącej na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodu z dołączonej do skargi opinii z dnia 21 maja 2021 r.dotyczącej ustalenia wysokości górnej krawędzi okapu i elewacji frontowej budynku oraz górnej kalenicy projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnym, z której to opinii autorstwa mgr inż. budownictwa S. P. oraz mgr inż. architektury z M. Okręgowej Izby A. M. S. jasno wynika, że górna krawędź okapu elewacji frontowej przekracza dopuszczalną w decyzji o warunkach zabudowa wysokość o 1,175 m, a także wysokość głównej kalenicy dachu przekracza dopuszczalną wysokość ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy o ok. 1,18 m, która to opinia wyklucza trafność skarżonej decyzji wydanej w sprawie. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że postępowanie organu odwoławczego po ww. wyroku WSA w Kielcach ograniczyło się w merytorycznym zakresie do uzyskania pisma wyjaśniającego pochodzącego od inwestora oraz ponownego badania wycinka dokumentacji stanowiącej część projektu budowlanego. W ocenie skarżącej, organ drugiej instancji, stanowiska wyrażonego przez inwestora w piśmie z dnia 18 marca 2021 r. i części projektu w istocie nie podał żadnej analizie nakazanej przez Sąd i w rezultacie ponowie wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ponadto do treści skargi dołączono opinię, z której wynika, że istnie rozbieżność między projektem budowanym spornego budynku i decyzja o warunkach zabudowy, bowiem dokonane pomiary przez autorów opinii wykazały, że zbudowany już budynek narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy o ponad jeden metr. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. pełnomocnik skarżącej Wspólnoty poparł skargę, jak również wniosek dowodowy w niej zawarty z zastrzeżeniem na wypadek oddalenia przez Sąd wniosku dowodowego, że wnosi o potraktowanie załączonej opinii jako uzupełnienia stanowiska strony zawartego w skardze. Uczestnik postępowania K. Ś. wniósł o oddalenie skargi oświadczając, że jego zdaniem średni poziom terenu przed głównym wejściem do budynku został wyznaczony w sposób zgodny z zasadami projektowania i z warunkami techniczno-budowlanymi obowiązującymi dla Urzędu Miasta w K., to jest wyznaczony został według rzędnych właściwych dla elewacji frontowej budynku. Sąd na rozprawie wydał postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego zawartego w skardze, informując, że załączona do skargi opinia zostanie uwzględniona przez Sąd jako uzupełnienie stanowiska skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a", aądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotowa kontrola tej działalności dotyczy jej zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a). W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. Na wstępie przypomnieć wypada, że sprawa dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia S. "T. B." Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym i wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, wentylacji, mechanicznej i elektrycznej, na działce nr ewid.[...], w obr. 0023 w K., przy ul. [...], była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 221/20, uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] września 2019 r., znak [...] Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie w kontekście standardów postępowania narzuconych organowi drugiej instancji. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd lub organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać również należy, że art. 153 p.p.s.a ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Z powyższego wynika, że obecnie kontrola legalności zaskarżonej decyzji ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organ administracji wypełnił wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 221/20. W wyroku tym Sąd zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 7 art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ ten nie wyjaśnił, w jaki sposób została określona rzędna średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, dlaczego wysokość budynku do okapu i kalenicy mierzona jest według projektu od wartości 266,27 m n.p.m. Jak wyjaśnił Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku, w decyzji o warunkach zabudowy wysokość górnej krawędzi (okapu) elewacji frontowej budynku od 6,7 do 7,5 m oraz wysokość głównej kalenicy dachu do 12,0 m nakazano mierzyć od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (pkt 3 ppkt 4 i 5). Taki sposób mierzenia wysokości, tj. od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, zgodny jest z dyspozycją § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Sąd zważył nadto, że nie wyjaśniono jednak, w jaki sposób została wyliczona rzędna średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku wynosząca 266,27 m, skoro z projektu budowlanego nie wynika, aby rzędne terenu przed głównym wejściem do budynku pozwalały na ustalenie średniej o takiej wartości. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie, ponieważ gdyby mierzyć wysokość budynku do okapu i kalenicy od niższego średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku niż przyjętego w projekcie budowlanym (266,27 m), to mogłoby dojść do przekroczenia wielkości budynku wynikającej z decyzji o warunkach zabudowy (7,5 m w odniesieniu do okapu i 12 m w odniesieniu do kalenicy). Kierując się obowiązkiem wynikającym z art. 153 p.p.s.a., aktualnie orzekający skład Sądu stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie zastosował się do obowiązków wynikających z oceny prawnej i wskazań zawartych w ww. wyroku. Wojewoda nie uczynił bowiem przedmiotem swoich ustaleń, a następnie oceny materialnoprawnej, kwestii sposobu określenia w kontrolowanym projekcie budowlanym średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy ponownie nie wyraził własnego stanowiska w powyższym zakresie. Wskazanie w uzasadnieniu decyzji (w części relacjonującej dotychczasowy przebieg postępowania), że organ odwoławczy wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień dotyczących omawianej kwestii, a następnie przytoczenie wyjaśnień inwestora złożonych w piśmie z dnia 18 marca 2021 r. nie stanowi o wykonaniu wytycznych Sądu. Argumentacja inwestora nie została w żadnej mierze zweryfikowana przez organ, poddana rzetelnej, obiektywnej i fachowej ocenie, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonego aktu. Wojewoda w znacznej mierze powielił wręcz argumentację przedstawioną w uzasadnieniu uprzednio wydanej decyzji z dnia 18 grudnia 2019 r. Organ w szczególności ponownie przywołał argumentację dotyczącą § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do której Sąd w ww. wyroku zważył, że wysokość, o jakiej mowa w tym przepisie, służy do przyporządkowania budynkowi odpowiednich wymagań tego rozporządzenia. Tymczasem, sprawdzając zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, należy mieć na względzie wysokość w rozumieniu rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. mierzoną od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Na istotność brakujących ustaleń ze strony organu odwoławczego w zakresie prawidłowego ustalenia średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku wskazywał Sąd już w ww. wyroku z dnia 20 października 2020 r. Przedstawiona w uzasadnieniu skargi opinia S. P. i M. [...] dodatkowo uwypukla odmienność stanowisk co do sposobu określenia spornej rzędnej. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy winien tę kwestię uczynić przedmiotem wnikliwej analizy wobec wskazań Sądu zawartych w sprawie II SA/Ke 221/20. Obecnie Wojewodzie znane są także zarzuty strony skarżącej wynikające z załączonej opinii. Wyjaśnić wypada, że opinii tej Sąd nie opuścił jako dowód w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.), albowiem przedwczesna jest ocena jej argumentów wobec braku stanowiska organu II instancji . Powyższe, w ocenie Sądu, świadczy o rażącym naruszeniu także zasady pogłębiania zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący lub pogłębiający zaufanie jednostki do organów władzy publicznej nie tylko ma kształtować etykę administrowania, ale również ma na celu unikanie tworzenia takich sytuacji procesowych, które są dla stron zaskakujące, niedogodne, wskazują na niejasną zmienność ocen faktów lub uprawnień, powodują powstawania nierówności ich pozycji w postępowaniu bez należytego uzasadnienia w stanie faktycznym lub prawnym sprawy (J. Borkowski, System prawa administracyjnego, t. 9, Prawo procesowe administracyjne, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2010, s. 145.). Wskazać należy, że z zasady tej wynikają dla organów prowadzących postępowanie liczne dyrektywny, w tym m.in. dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy; uwzględnienia wszystkich wchodzących w grę interesów i ustosunkowania się do zgłoszonych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron, praworządnego prowadzenia spraw i sprawiedliwego ich rozstrzygania czy też dążenia do przekonania stron o zasadności podejmowanych rozstrzygnięć (por. Z.R. Kmiecik, Postępowanie administracyjne, postępowanie egzekucyjne w administracji i postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2011, s. 65). W ocenie Sądu, zważywszy na powyżej wskazane kwestie, tak rozumianym standardom funkcjonowania organów Wojewoda nie sprostał. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że postępowanie przeprowadzone przez Wojewodę miało w istocie charakter pozorny i nie doprowadziło do rzeczywistego wyjaśnienia ujawnionych wątpliwości. Dostrzeżone wady postępowania organu drugiej instancji, będące konsekwencją naruszenia art. 153 p.p.s.a., w powiązaniu z zakresem niewyjaśnionych okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, stanowią naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na koszty te, w łącznej wysokości 997 zł, złożyły się: wpis od skargi - 500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższe wskazania Sądu co do dalszego postępowania, w szczególności uczyni przedmiotem swoich ustaleń, a następnie oceni zgodność z prawem, sposób określenia w projekcie budowlanym rzędnej średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.