I SA/Bk 401/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi B. Z. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznych zobowiązań pieniężnych za lata 2014-2018 po wznowieniu postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], w której organ ten w wyniku wznowienia postępowania uchylił pięć ostatecznych decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2014-2018 i ustalił B. i M. Z. łączne zobowiązania pieniężne za lata 2014-2018 w nowych (wyższych) kwotach. Podstawą pierwotnego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego była informacja o nieruchomościach złożona przez B. i M. Z.[...] listopada 2013 r., w której wykazali: (-) 4.548,40 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (-) 389,96 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (-) 123.923 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (-) 1550,84 m2 budynków pozostałych, (-) 0,6823 użytków rolnych (zwolnionych z podatku rolnego), (-) 0,57 ha lasów. Wymiaru tego organ podatkowy dokonał w decyzjach: z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] i z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Powodem wznowienia postępowań było ustalenie – w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w grudniu 2018 r. – że związek z działalnością gospodarczą ma większa powierzchnia budynków niż pierwotnie zadeklarowana przez podatników. Podczas kontroli dokonano oględzin nieruchomości położonej w B. (działki nr [...], [...], [...]), na której M. Z. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwa "B.". W wyniku kontroli ustalono, że skarżący prowadził działalność w zakresie uboju żywca wołowego. Na potrzeby tej działalności zajmował 5000 m2 gruntów (użytków rolnych) oraz 1.526 m2 budynku (pomieszczenia ubojni wraz częścią biurową i socjalną). Według wyjaśnienia podatnika, powierzchnia 329,20 m2 budynku nie była wykorzystywana o prowadzenia działalności gospodarczej. Jako że kontrola dotyczyła roku 2018 , organ podatkowy wezwał podatników do wyjaśnienia, czy w latach 2014-2018 powierzchnia budynków położonych w B. ulegała zmianie oraz czy powierzchnia gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ulegała zmianie. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ ten – powołując się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej: "o.p."), wznowił postępowania podatkowe w sprawach ustalenia łącznych zobowiązań pieniężnych za lata 2014-2018. W odpowiedzi podatnicy wyjaśnili, że powierzchnia posiadanych budynków nie uległa zmianie w latach 2014-2018, oraz że powierzchnia gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie zmieniała się w latach 2014-2017 a zmieniła się dopiero od 1 grudnia 2018 r. (powiększyła się do 5000 m2). Pismem z dnia [...] września 2019 r. Starosta B. poinformował organ podatkowy, że dla obrębu B. nie prowadzi ewidencji budynków dla budynków znajdujących się na nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnymi [...], [...] i [...]. Do pisma Starosta dołączył kopię aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. - umowę sprzedaży nieruchomości położonej w B.. Z dokumentu tego wynikało, że działka nr [...] jest zabudowana zespołem budynków i budowli ubojni bydła, tj. budynkiem produkcyjnym ubojni, budynkiem myjni samochodów, budynkiem służby technicznej, budynkiem portierni (łącznie 1949,80 m2), parkingiem, drogami wewnętrznymi, placami, urządzeniami infrastruktury naziemnej i podziemnej. W akcie tym małżonkowie Z. oświadczyli, że nabywają tę nieruchomość w ramach prowadzonej przez M. Z. działalności gospodarczej. Środki na zakup nieruchomości pochodziły m.in. z kredytu inwestycyjnego udzielonego przedsiębiorcy- M. Z. W wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wójt Gminy B. uznał, że podatnicy zaniżyli podstawę opodatkowania budynków bezpodstawnie przyjmując, że najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości powinna być obciążona jedynie powierzchnia 389,96 m2, podczas gdy cała powierzchnia budynków znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy i w związku z tym cała ta powierzchnia (1855,74 m2) powinna być opodatkowana jako związana z powadzeniem działalności gospodarczej. Rozpatrując odwołanie Kolegium wskazało, że sprawie poza sporem pozostaje opodatkowanie gruntów działek nr [...], [...], [...] położonych w B., które zostały opodatkowane zgodnie z informacją o nieruchomościach złożoną w 2013 r. i organy podatkowe w tym zakresie nie znalazły podstaw do kwestionowania prawdziwości wyjaśnień podatników nt. powiększenia powierzchni zajmowanej na prowadzenie działalności gospodarczej dopiero w grudniu 2018 r. Strony nie kwestionują też wartości budowli podlegających opodatkowaniu oraz łącznej powierzchni budynków znajdujących się na terenie opodatkowanej nieruchomości. Organ zauważył, że podatnicy nie zgadzają się natomiast ze sposobem opodatkowania budynków. Ich zdaniem obiekty te tylko w pewnej niewielkiej części (pow. użytkowa 389,96 m2) powinny być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pozostała ich część obiektu - jako będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, ale niewykorzystywana do działalności gospodarczej w latach 2014-2018 - powinna być opodatkowana z zastosowaniem niższych stawek podatku od nieruchomości. Z poglądem tym nie zgodziło się Kolegium. Zdaniem organu odwoławczego, podatnicy co prawda już w 2013 r. ujawnili łączną powierzchnię posiadanych gruntów i budynków oraz fakt prowadzenia działalności gospodarczej, jednakże zataili faktyczny związek nabytej nieruchomości z działalnością prowadzoną przez jednego z nich (M. Z.). O tym, że wszystkie nabyte w 2013 r. budynki po byłej P. S.A. (budynek produkcyjny ubojni, budynek myjni samochodów, budynek służby technicznej, budynek portierni) miały związek z prowadzeniem działalności gospodarczej w latach 2014-2018 świadczą następujące okoliczności ujawnione już w akcie notarialnym rep. A nr [...]: 1) na zakup nieruchomości Panu M. Z. - działającemu jako przedsiębiorca – został udzielony kredyt inwestycyjny (str. 13) - zakup miał więc związek z inwestycją gospodarczą; 2) nabywcy zgodnie oświadczyli, że nieruchomość nabywają w ramach prowadzonej przez M. Z. działalności gospodarczej (str. 16). Aby upewnić się co do prawidłowości wniosków wynikających z analizy treści aktu notarialnego, Kolegium zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, tj. do zbadania dokumentacji księgowej podatnika (M. Z.) i ustalenia, czy koszty związane z władaniem budynkami są przez niego odliczane od uzyskiwanego z działalności gospodarczej przychodu. Do organu wpłynęło pismo stron, do którego dołączono wydruk zestawienia obrotów i sald za lata 2014-2018. Z dokumentu tego wynika, że wymienione wyżej budynki stanowiły środki trwałe i dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych. Organ odwoławczy stwierdził, że zakup inwestycyjny mający związek z prowadzoną przez jednego z podatników działalnością gospodarczą świadczy o tym, że - na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości - spornych budynków w żadnej części nie można traktować jako znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Budynki te są w posiadaniu przedsiębiorcy i, co więcej, przedsiębiorca włada nimi w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą (w tym też celu nabył budynki). Kolegium wskazało, że do podstawy opodatkowania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za lata 2014-2018 należało przyjąć: 1) 1855,74 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (organ odwoławczy zauważył przy tym, że łączna ich powierzchnia wynikająca z deklaracji złożonej w 2013 r. powinna wynosić 389,96 m2 + 1550,84m2 = 1940,8. Organ podatkowy uwzględnił jednak mniejszą powierzchnię wynikającą z deklaracji dotyczącej roku 2019 - 1855,74 m2, organ odwoławczy zaś, zważywszy na zasadę wyrażoną w art. 234 o.p. postanowił właśnie taka powierzchnię uznać za podstawę opodatkowania budynków); 2) 4548,40 m2 gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; 3) 123.923 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 4) 0,57 ha lasów. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący wywiedli skargę do sądu. Działający w ich imieniu pełnomocnik podniósł zarzuty: 1. naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. polegające na błędnym przyjęciu, że zachodzą przesłanki wznowienia postępowania mimo, że żadne istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody na dzień wznowienia postępowania nie wyszły na jaw; 2. naruszenia przepisów postępowania obligujących organy podatkowe do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz służącego temu celowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, tj. art. 122 i art. 187 § 1 o.p.; 3. błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji jego błędne zastosowanie. W związku z powyższym autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości. Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Postępowanie to toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy wystąpiły wyjątkowe okoliczności, precyzyjnie wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 o.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 o.p. Jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte jedną z tych wad otwiera to prawną możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. W analizowanym przypadku strony spierają się, czy wystąpiła przesłanka wznowieniowa wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle przytoczonego przepisu, o zaistnieniu tej podstawy wznowienia można mówić jeżeli: (1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; (2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygniecie; (3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; (4) istniały w dniu wydania decyzji. Sąd zgadza się z organem, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowych za lata 2014-2018, nieznane organowi, który wydał te decyzje. Nowe okoliczności nieznane Wójtowi przed wydaniem wspomnianych decyzji wymiarowych wyszły na jaw po przeprowadzeniu w grudniu 2018 r. kontroli podatkowej zakończonej protokołem. Tymi okolicznościami było zaniżenie powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak się okazało związek z działalnością gospodarczą ma większa powierzchnia budynków niż pierwotnie zadeklarowana przez podatników. Okoliczności te były nowe – nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji wymiarowych za lata 2014-2018 i istniały w dacie wydania tych decyzji. Niewątpliwie organy znały powierzchnię budynków deklarowanych przez skarżących do opodatkowania od 2014 r. Natomiast okoliczność, że rzeczywista powierzchnia budynków podlegających opodatkowaniu wyższymi stawkami – jako budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą – jest inna niż w złożonej przez skarżących w 2013 r. informacji o nieruchomościach – z pewnością nie była znana organowi I instancji, który wydał decyzje wymiarowe za lata 2014-2018. Organ podatkowy wydając pierwotne decyzje dysponował jedynie ujawnionymi w informacji o nieruchomościach złożonej w 2013 r. danymi o powierzchni budynków, w tym tą związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, danymi z ewidencji gruntów oraz danymi z CEIDG. Dopiero kontrola przeprowadzona pod koniec 2018 r. wykazała, że związek z prowadzoną działalnością gospodarczą ma znacznie większa powierzchnia budynków, niż ta wymieniona w złożonej przez skarżących wspomnianej informacji o nieruchomościach. Wiedza o rzeczywistej powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą nie mogła przy tym pochodzić z CEIDG, ani też z ewidencji gruntów i budynków, gdyż jak wynika z informacji pozyskanych przez Wójta Gminy B. od Starosty B. już po wznowieniu postępowania, dla obrębu B. nie była prowadzona ewidencja budynków. Ujawnione podczas kontroli okoliczności mają wreszcie istotne dla sprawy znaczenie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p., z uwagi na ich wpływ na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego lata 2014-2018 (wielkość powierzchni budynków mających związek z działalnością gospodarczą determinuje wysokość opodatkowania). Zdaniem sądu, nie można zarzucić organowi, że podstawą wznowienia postępowania była zmiana oceny materiału dowodowego. Ocena stanu faktycznego, w tym powierzchni budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą opierała się w postępowaniach wymiarowych na innych danych i dowodach, zaś pełen obraz tego "związania" nie był znany organowi podatkowemu i został ujawniony później. Zakresu związania budynków z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą nie wynikał z materiałów będących w dyspozycji organu podatkowego wydającego pierwotne decyzje. Przyczyną wznowienia postępowania nie była też jak sugeruje pełnomocnik zmiana interpretacji, co do sposobu kwalifikowania powierzchni do opodatkowania. Jakkolwiek słuszna jest teza orzecznictwa, przywołana w skardze, że jeżeli organ orzekający w postępowaniu zwykłym, wymiarowym posiada wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz zrezygnuje z jego przeprowadzenia, to nie można ujawnionych po wydaniu decyzji informacji, które mogą być potwierdzone takim dowodem kwalifikować z punktu widzenia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. – jako nowych okoliczności faktycznych, to w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Organ w postępowaniu wymiarowym nie miał wiedzy o "potencjalnym dowodzie", którym miała być – jak podkreślono w skardze "realna powierzchnia budynków przeznaczonych na działalność gospodarczą". Wiedzę o zaniżeniu przez podatników powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej organ powziął po kontroli przeprowadzonej w 2018 r., co więcej ujawnił się nowy dowód nieznany wcześniej organom podatkowym, tj. akt notarialny umowy sprzedaży nieruchomości, dokumentujący nabycie przez skarżących w 2013 r. działki nr [...] zabudowanej zespołem budynków (budynek produkcyjny ubojni, budynek myjni samochodów, budynek służby technicznej, budynek portierni) i potwierdzający fakt, że związek z działalnością gospodarczą ma większa powierzchnia budynków niż pierwotnie ujawniona przez podatników. Kopia aktu notarialnego została przekazana organowi podatkowemu przez Starostę B. przy piśmie z dnia [...] września 2019 r. W związku z powyższym usprawiedliwionych podstaw nie znajduje zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 o.p., jak również zarzut naruszenia art. 122 i 187 o.p. Sąd nie może się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 o.p., Przepis ten dotyczy opodatkowania budowli, który to przedmiot opodatkowania nie był sporny w sprawie. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nie ulega wątpliwości, że na skutek wyroków Trybunału Konstytucyjnego w sprawach SK 13/15 i SK 39/19 zrewidowany został dotychczasowy pogląd, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą, przesądza o związku tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. SK 13/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał stwierdził, że samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Jednocześnie Trybunał zwrócił uwagę, że w doktrynie prawniczej wskazywano, iż celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (zob. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, "Finanse Komunalne" nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348). Samo współposiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku. Konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalne wykonywanie na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego z współposiadaczy (zob. G. Dudar, Stawka preferencyjna w podatku od nieruchomości dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych oraz opodatkowanie nieruchomości, [w:] Podatki i opłaty lokalne w praktyce, red. M. Popławski, Warszawa 2008, s. 102; L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, "Prawo i Podatki" nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier, i in., op. cit., s. 235-237). Jeżeli zatem osoba fizyczna współposiada nieruchomość, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce. O tym, że nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np. wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła finansowania zakupu nieruchomości (zob. K. Radzikowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie II FSK 32/11, "Finanse Komunalne" nr 12/2012, s. 69-70, 72 i literatura tam przywołana). W kolejnym wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. w sprawie SK 39/19, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się aktualnie, że związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (zob. np. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt III FSK 2943/21, z dnia 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt III FSK 3960/21). W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie. W każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 895/21). Rozstrzygnięcie Kolegium wpisuje się w ten sposób interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, że o rzeczywistej skali uznania nabytych przez skarżących w 2013 r. budynków (budynek produkcyjny ubojni, budynek myjni samochodów, budynek służby technicznej, budynek portierni) jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w latach 2014-2018 zadecydowały okoliczności ujawnione w roku 2018 i 2019, w tym wynikające z ww. aktu notarialnego oraz potwierdzone w wydrukach zestawienia obrotów i sald działalności prowadzonej przez p. M. Z., pozyskanych w ramach dodatkowego postępowania zleconego przez Kolegium organowi I instancji w celu uzupełnienia dowodów. Powtórzyć zatem trzeba za organem odwoławczym, że na zakup tej nieruchomości skarżącemu - działającemu jako przedsiębiorca - został udzielony kredyt inwestycyjny (zakup miał więc związek z inwestycją gospodarczą); nabywcy zgodnie oświadczyli, że nieruchomość nabywają w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej; a w latach 2014-2018 nabyte przez podatników budynki stanowiły środki trwałe i dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych. Trafnie zatem stwierdził organ odwoławczy, że sporne budynki były, a już na pewno potencjalnie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Kolegium nie narusza prawa. W sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania i zweryfikowania decyzji wymiarowych wydanych wobec małżonków Z. w latach 2014-2018. Choć Wójt w uzasadnieniu swej decyzji wyraził nieaktualny pogląd, że budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawkami podwyższonym, bez względu na to, czy są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej – to organ odwoławczy wskazał na prawidłowe rozumienie pojęcia związania budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ustalone okoliczności zobowiązywały zaś organ do uchylenia decyzji ostatecznych i ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.