I GZ 287/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. W. S.A. w G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 385/12 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi E. W. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIE E. W. S.A. w G. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 385/12, odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Do skargi kasacyjnej załączyła potwierdzenie wniesienia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 500 zł. W związku z ustaleniem wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.204.511 zł, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zarządzeniem z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 385/12, wezwał E. W. S.A. w G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 11.546,00 zł stosownie do § 1 pkt 4 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej rozporządzenie Rady Ministrów). W wezwaniu zakreślono termin do wniesienia wpisu, określono rygor niewykonania tego zobowiązania oraz pouczono stronę o prawie i trybie zaskarżenia zarządzenia. Skarżąca zażaleniem z [...] sierpnia 2012 r. zaskarżyła wskazane zarządzenie w całości i wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie: • art. 230, art. 231 w zw. z art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez uznanie, że w przypadku odrzucenia skargi ze względów formalnych wpis od skargi kasacyjnej powinien zostać ustalony w sposób stosunkowy a nie stały; • art. 230, art. 231 w zw. z art. 233 p.p.s.a. oraz w zw. z § 1 pkt 1-4 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów w wyniku określenia przez Przewodniczącego Wydziału WSA wysokości wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od należności pieniężnej niebędącej przedmiotem sporu w sprawie przy jednoczesnym pominięciu przy ustalaniu wysokości wpisu normy stanowiącej, że wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi; • art. 230, art. 231 w związku z art. 233 p.p.s.a. oraz w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów, wskutek ustalenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w pełnej wysokości wpisu, tj. w kwocie równej wpisowi od skargi. Uzasadniając zarzuty, wskazała, że o ile na etapie postępowania przed Sądem I instancji przedmiotem sporu była należność pieniężna, o tyle na obecnym etapie postępowania NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, zbada jedynie zagadnienie formalnoprawne i rozstrzygnie, czy skargę wniesiono w terminie. Zdaniem spółki, wobec tego nie ma ciągłości sporu, a postępowanie na obecnym etapie całkowicie abstrahuje od zasadności uiszczenia przez spółkę podatku akcyzowego. W związku z powyższym, spółka wywodzi, że wpis w sprawie powinien mieć charakter wpisu stałego. Z ostrożności procesowej spółka zakwestionowała również wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ zgodnie ze skargą zakres sporu pomiędzy organem a spółką został zawężony do ciężaru ekonomicznego podatku akcyzowego – spółka na etapie skargi nie wnosiła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w stosunku do całej akcyzy uiszczonej z tytułu sprzedaży energii elektrycznej dystrybutorom. Ponadto, poniesiono, że to spółka jest dysponentem postępowania, stąd też ma prawo określać przedmiot sporu oraz jego wartość. Ponadto, spółka wskazała, że Sąd I instancji ustalając wpis nie uwzględnił treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów, obligującego do ustalenia wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości połowy wpisu należnego od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest zasadne i jako takie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w pozostałych sprawach zaś pobierany jest wpis stały. Pomimo literalnej treści wskazanego przepisu, należy pamiętać, że przedmiotem zaskarżenia w sprawach sądowoadministracyjnych nie są należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które jeśli kreują określoną należność pieniężną, bądź stwierdzają jej istnienie lub nieistnienie objęte są wpisem stosunkowym. Uregulowanie zawarte w zdaniu pierwszym § 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie wpisu precyzuje istotę wpisu stosunkowego w sprawach rozpatrywanych przed sądem administracyjnym. W powołanym przepisie, określającym procentowo wysokość wpisu stosunkowego w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia, jest mowa o tym, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Nadmienić należy, że należny wpis od skargi kasacyjnej stosownie do przepisu § 3 rozporządzenia Rady Ministrów wynosi połowę wpisu od skargi. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania jest nadpłata w podatku akcyzowym. Strona domaga się zwrotu nadpłaconego podatku w kwocie 1.204.511 zł, natomiast organ podatkowy prezentuje stanowisko, że podatek został zapłacony w prawidłowej wysokości. Istotą sprawy jest zatem stwierdzenie ewentualnego istnienia należności pieniężnej w określonej wysokości (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 stycznia 2007 r., sygn. akt I FZ 644/06, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FZ 170/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FZ 147/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1780/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I GZ 296/10). Skoro przedmiotem sprawy jest należność pieniężna w określonej wysokości, to należnym wpisem jest wpis stosunkowy, obliczony na zasadzie przepisu § 1 pkt 4 z związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Wobec powyższego, pomimo tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, że należnym wpisem był wpis stały, zarządzenie należało uchylić. W zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu WSA nieprawidłowo określił wysokość wpisu, ponieważ obliczając wpis, stosownie do określonej we wcześniejszym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I WSA w G. wartości przedmiotu zaskarżenia, pominął całkowicie treść § 3 rozporządzenia Rady Ministrów i wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu w wysokości odpowiadającej wpisowi od skargi, pomniejszonej o wpłacone już 500 zł, a nie połowy jego wysokości. Z powodu nieprawidłowo określonej wysokości należnego wpisu, zarządzenie należało uchylić jako nieodpowiadające § 1 pkt 4 w związku z § 3 cyt. rozporządzenia. Odnosząc się do argumentu spółki, że to ona jest dysponentem postępowania i ma prawo określać przedmiot sporu oraz jego wartość, należy wskazać, że stosownie do art. 218 p.p.s.a. przewodniczący może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczoną w piśmie, co zostało w rozpoznawanej sprawie dokonane. W wyniku zbadania oznaczonej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący zarządzeniem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 385/12, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.204.511 zł, wynikającą z decyzji Dyrektora Izby Celnej w G.. Podkreślić należy, że wskazane zarządzenie nie zostało przez skarżącą zaskarżone w trybie art. 227 § 1 p.p.s.a, więc prawidłowo, na podstawie ustalonej w nim kwoty, należało oprzeć się obliczając należny wpis od skargi kasacyjnej. Stąd też zarzut ten należało uznać za nieuzasadniony. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.