I OSK 651/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1051/20 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r., nr: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 14 stycznia 2020 r. H. K. dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. Skarżący przedłożył: • 7 świadectw pracy potwierdzających jego zatrudnienie w okresach od 25 września 1978 r. do 12 czerwca 1979 r., od 1 lipca 1979 r. do 17 stycznia 1981 r., od 10 lutego 1981 r. do 29 września 1981 r., od 16 września 1981 r. do 31 sierpnia 1982 r., od 20 września 1982 r. do 31 sierpnia 1983 r., od 25 listopada 1983 r. do 31 lipca 1988 r. i od 1 sierpnia 1988 r. do 7 września 1988 r. • zaświadczenie z ZUS z dnia 9 stycznia 2020 r. o opłaconych składkach na ubezpieczenia społeczne, w tym za okres od 1 listopada 2013 r. do 30 listopada 2019 r. od podstawy wymiaru składki równej lub wyższej niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę, • zaświadczenie ZUS z dnia 9 stycznia 2020 r. potwierdzające zwolnienie skarżącego jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy od dnia 1 listopada 2015 r. w związku z ukończeniem 60 roku życia, zgodnie z art. 104b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący przedłożył w PUP zaświadczenie ZUS z dnia 20 stycznia 2020 r. potwierdzające opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. od podstawy wymiaru składek niższej niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. Pismem z 27 stycznia 2020 r. PUP wystąpił do ZUS o wyjaśnienie rozbieżności wynikających z wystawionych zaświadczeń. W odpowiedzi, ZUS przekazał prawidłowe zaświadczenia dla celów przyznania zasiłku dla bezrobotnych, informując o anulowaniu tych wydanych wcześniej. Z nadesłanych dokumentów wynikało, że za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. skarżący opłacał składki na ubezpieczenia społeczne od podstawy wymiaru składek niższej niż kwota wynagrodzenia za pracę. Z opłacania zaś składki na Fundusz Pracy skarżący był zwolniony od 1 listopada 2015 r., na podstawie art. 104b ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bowiem osiągnął wiek wynoszący 60 lat. W tak ustalonym stanie faktycznym Starosta O., działając m. in. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz.1482 ze zm., dalej: "u.p.z.", "ustawa") orzekł o uznaniu skarżącego od dnia 14 stycznia 2020 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, lub podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania strony, w dniu [...] marca 2020 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty O.. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył treść art. 71 u.p.z. oraz wskazał, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobie bezrobotnej jeżeli spełnia wyżej wymienione przesłanki określone w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. W ocenie organu, skarżący nie legitymuje się wymaganym 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku, przypadającym w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji tj. w okresie od 13 lipca 2018 r. do 13 stycznia 2020 r. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika bowiem, że legitymuje się tylko 172-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku - okres prowadzenia działalności gospodarczej. W okresie tym strona była zwolniona z odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Organ II instancji wskazał, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono skarżącemu 365-dniowego okresu prowadzenia działalności gospodarczej przypadającego od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. bowiem w tym czasie podstawę wymiaru składek stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w 2019 r., przez co okres ten nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe organ ustalił na podstawie zaświadczeń z ZUS z dnia 20 stycznia 2020 r. i z dnia 31 stycznia 2020 r. Nie zgadzając się z powyższą decyzją H. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "P.p.s.a."). Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie poprzestanie przez organy na wykładni językowej uregulowań zawartych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d i art. 104 b ust. 2 u.p.z., godzi w prawa jednostki wynikające z Konstytucji RP. Wzajemna relacja wskazanych przepisów w ich literalnym brzmieniu jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wynikającej z niej zasady zaufania obywateli do państwa, zasadą racjonalności i regułami tzw. przyzwoitej legislacji. Dokonując wykładni systemowej i celowościowej wskazanych przepisów, Sąd I instancji podzielił utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, zgodnie z którym "warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy ("od którego istnieje obowiązek..."). Jeśli takiego obowiązku nie ma, to przeszkodą do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku, na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z., nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wysokość wynagrodzenia ma znaczenie jedynie w kontekście wysokości składek na Fundusz Pracy, z którego finansowane są zasiłki (zob. art. 108 ust. 1 pkt 26 u.p.z.). Jeśli zatem nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, to wysokość osiąganego wynagrodzenia, w kontekście prawa do zasiłku, nie ma znaczenia. (za: wyrok NSA z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2787/14 LEX 2100664). Wskazany wyrok odnosi się wprawdzie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z., jednakże w ocenie Sądu I instancji, taką samą zasadę należy zastosować w odniesieniu do stanowiącego przesłankę odmowy przyznania świadczenia - art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z. Odwrotne rozumienie i stosowanie przepisu powodowałoby, że zwrot "z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2" nie miałby żadnego zastosowania. Zatem, do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinien być zaliczany również okres przez kobiety powyżej 55 roku życia i mężczyzn powyżej 60 roku życia, wobec których został zniesiony obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. W ocenie Sądu I instancji, stosując przepis art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. organy powinny uwzględnić przy tym treść art. 104b ust. 2 u.p.z. jako wprowadzonego w celu "zwiększenia aktywności zawodowej osób osiągających wiek emerytalny wprowadzono także stałe zwolnienie dla pracodawców zatrudniających osoby, które osiągnęły wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat dla mężczyzn.". W uzasadnieniu projektu do ustawy wprowadzającej art. 104b u.p.z. wskazano wprost, że celem proponowanych zmian jest znaczące zwiększenie zakresu aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych, w tym osób bezrobotnych będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy. Skarżący, jako osoba, która ukończyła 60 rok życia, prowadził nadal działalność gospodarczą i zgodnie z oświadczeniem zawartym we wniesionym odwołaniu przez cały okres pracy zawodowej ponosił wszystkie należne opłaty z tytułu prowadzonej działalności. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu I instancji, niezaliczenie przez organ okresu 365 dni do okresu uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na fakt, że kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek była niższa niż minimalne wynagrodzenie obowiązujące w 2019 r., z powołaniem się na tak przeprowadzoną wykładnię art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d i art. 104 b ust. 2 u.p.z., powoduje, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie obu zaskarżonych decyzji zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Niezależnie od powyższego WSA wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz w szczególności decyzji ją poprzedzającej nie realizuje w pełni zasady wyrażonej w treści art. 107 § 3 k.p.a. Za takie nie sposób uznać wyjaśnienia skarżącemu podjętej decyzji jednym zdaniem, jak uczynił to w swoim rozstrzygnięciu organ I instancji. Ponadto decyzja organu II instancji zawiera szereg niedokładności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda [...] wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a w każdym przypadku – o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu Wojewoda zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. d u.p.z., poprzez błędną jego wykładnię, polegające na błędnym stwierdzeniu, że Wojewoda [...], odmawiając prawa do zasiłku z powodu opłacania składek od podstawy wymiaru składek mniejszej od minimalnego wynagrodzenia za pracę - dokonał jego błędnej wykładni, 2. Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 2 P.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] w całości, w tym również w części niezaskarżonej, na niekorzyść skarżącego w zakresie uznania skarżącego za osobę bezrobotną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a które w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który - w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego - nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy, przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ustawa wymaga ponadto, aby skarżący wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia art. 134 § 2 P.p.s.a., który okazał się zasadny. Uwadze Sądu I instancji uszło, że skarżący H. K. wniósł odwołanie od decyzji z [...] lutego 2020 r. "jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku ", zatem w zakresie rozstrzygnięcia, które obejmuje tiret drugie decyzji Starosty (k. 24 akt administracyjnych). Przeto decyzja z [...] lutego 2020 r. stała się ostateczna (art. 16 § 1 kpa) i prawomocna w części dotyczącej uznania strony z dniem 14 stycznia 2020 r. za osobę bezrobotną (tiret pierwsze), bowiem skarżący nie wniósł od decyzji I instancji w tej części odwołania. Jeżeli odwołujący się jednoznacznie wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej wyodrębnionej części, to jednocześnie zakreśla granice kompetencji organu odwoławczego. Organ ten nie może poddać kontroli niezaskarżonej części, bowiem oznaczałoby to jego działanie z urzędu (wyrok NSA z: 21.5.2007 r., I OSK 556/06; 25.4.2007 r., I OSK 1198/06). Z istoty postępowania odwoławczego wynika, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym organ odwoławczy nie może działać z urzędu oraz, że w sytuacji, w której decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, to strona ma prawo odwołać się zarówno od całej decyzji, jak też ograniczyć ten środek zaskarżenia do jej części, jeżeli część ta nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć nią objętych, mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Skoro art. 104 § 2 K.p.a. dopuszcza wydanie decyzji częściowej to w przypadku wniesienia odwołania jedynie od wyodrębnionej części decyzji, organ odwoławczy jest obowiązany do rozpoznania odwołania we wskazanym w nim zakresie (wyrok NSA z 16.12.2014 r., I OSK 872/13, Lex 1636871). Wojewoda utrzymał "zaskarżoną decyzję w mocy", wskazując że rozpatruje odwołanie od decyzji Starosty orzekającej o uznaniu strony za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa zasiłku dla bezrobotnych. W skardze z 14 marca 2020 r. strona wskazała: "Skarga na decyzję z [...].03.2020 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych ". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że granice orzekania sądu I instancji wyznacza sprawa administracyjna, przy czym pojęcie sprawy występuje tutaj w znaczeniu materialnym a nie procesowym. Skarżący przedmiotem skargi może uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd. Nie może sąd uczynić przedmiotem swego rozpoznania działania lub bezczynności organu administracji w zakresie, w jakim nie zostało ono zaskarżone (wyrok NSA z: 5.3.2008 r., I OSK 1799/07; 9.4.2008 r., II GSK 22/08; 18.5.2010 r., II OSK 854/09; 28.9.2010 r., I GSK 1158/09; 27.10.2010 r., I OSK 73/10, Lex 745304; 5.11.2010 r., I FSK 1904/09; 23.11.2010 r., II OSK 1739/09; 8.12. 2010 r., I GSK 618/09, cbosa). Błędnie zatem Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w całości. Wojewódzki Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi, winien był uchylić decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020 r. w części, w której utrzymano w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] lutego 2020 r. w zakresie obejmującym tiret 2 (drugie) i uchylić decyzję Starosty O. w części obejmującej tiret 2 (drugie) o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku, bowiem decyzja z [...] lutego 2020 r. w części obejmującej tiret 1 (pierwsze) stała się ostateczna i prawomocna na skutek nie wniesienia odeń - w części uznającej skarżącego za osobę bezrobotną - odwołania. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. Zgodzić należało się z kontrolowanym Sądem, który zakwestionował przyjętą przez organy administracji interpretację przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z., opierająca się jedynie na jego literalnym brzmieniu z pominięciem wyników wykładni funkcjonalnej i celowościowej. W istocie bowiem przy zastosowaniu wykładni systemowej i celowościowej art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.z. należy uznać, iż do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych powinien być zaliczany również okres prowadzenia działalności gospodarczej przez kobiety powyżej 55 lat i mężczyzn powyżej 60 lat, wobec których został zniesiony obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z. interpretowany literalnie narusza zasady wyrażone w przepisach art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA.Gd 512/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt III SA/ Łd 11/12). W orzecznictwie sądowoadministraccyjnym wielokrotnie wskazywano na konieczność nadawania takich treści unormowaniom prawnym, aby kształtowały one w jednakowy (podobny) sposób sytuację prawną podmiotów jednakowych (podobnych); równość w prawie wymaga, by przepisy prawne ujmowały prawa i obowiązki jednostki w sposób wolny od dyskryminacji oraz bez wprowadzania nieuzasadnionych przywilejów (M.Masternak-Kubiak [w:] B. Banaszak (red.), A.Preisner (red.), Prawa i wolności obywatelskie w Konstytucji RP, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2002, s. 121. Brak więc również uzasadnienia dla wprowadzenia zróżnicowania następstw zwolnienia od obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy w zależności od podstaw prawnych przyznania tej ulgi jeśli, tak jak w tym przypadku, jest ona niewątpliwa (por. zaświadczenie ZUS z dnia 31 stycznia 2020 r.). Skoro zatem zwolnienie z obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy czyni przesłankę wielkości wynagrodzenia za niemającą znaczenia to konsekwentnie skutek taki odnieść należy także do prowadzących działalność gospodarczą kobiet powyżej 55 lat i mężczyzn powyżej 60 lat. Przepis art. 108 ust.1 pkt 26 u.p.z. stanowiący o zasadach finansowania zasiłków dla bezrobotnych wskazuje generalnie na zasiłki z art. 71 u.p.z., nie wyłącza żadnej z działalności zarobkowych, wyszczególnionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a-i u.p.z. Nie ma racji skarżący kasacyjnie wywodząc, że wysokość wynagrodzenia, będącego podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku gdy stanowi kwotę niższą od minimalnego wynagrodzenia uniemożliwia przyznanie zasiłku z powodu niespełnienia wymogów z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z. W istocie bowiem jeśli nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, z których finansowany jest zasiłek, to wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w kontekście prawa do zasiłku nie może mieć żadnego znaczenia. Z tego też względu rację przyznać należało Sądowi I instancji, który zakwestionował niezaliczenie do okresu 365 dni działalności gospodarczej prowadzonej od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019r. z powodu wielkości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiącej kwotę mniejszą od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Niezasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji wobec stwierdzonego przekroczenia art. 134 § 2 P.p.s.a. nie mogła jednak doprowadzić do oddalenia skargi kasacyjnej na zasadzie art. 184 P.p.s.a. Sąd I instancji naruszył bowiem przepis art. 134 § 2 P.p.s.a. w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Z tego względu uchylić należało zaskarżony wyrok, uznając zaś, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona koniecznym było także uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 2 P.p.s.a.). .Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić poczynione wyżej rozważania, co oznacza konieczność rozpoznania odwołania w zakreślonych nim granicach, przy uwzględnieniu wskazówek Sądu II instancji w zakresie interpretacji art. 71 ust.1 pkt 2 lit. d u.p.z. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 207 § 2 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy art. 182 § 2 P.p.s.a