II OSK 1528/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 2/15 w sprawie ze skargi P. N. na decyzję nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy o sygn. akt II SA/Kr 2/15 ze skargi P. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddalił skargę. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu [...] kwietnia 2013 r. przeprowadził na terenie Ośrodka [...] "P. N." w G. czynności kontrolne w trakcie których ustalił, że P. N. na działce nr ewid. [...] posadowił wolnostojący parterowy budynek gospodarczy osadzony na fundamencie betonowym o dachu jednospadowym krytym blachą, posiadający wymiary 3,5 m x 5 m, zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie kaplicy drewnianej. Na dzień kontroli budynek nie dawał jednak podstaw do uznania go za ukończony z uwagi na brak wykonania odprowadzenia wód opadowych z dachu. Inwestor nie był w stanie wylegitymować się ani zgłoszeniem, ani pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ww. budowy. W dniu [...] czerwca 2013 r. organ nakazał inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych oraz przedłożenie w terminie 30 dni od daty doręczenia dokumentów przewidzianych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, aby umożliwić inwestorowi zalegalizowanie samowoli budowlanej. W odpowiedzi na wezwanie P. N. w dniu [...] lipca 2013 r. złożył pismo, w którym wskazał niemożliwość wykonania nałożonego obowiązku z uwagi na fakt, iż działka [...] jest niezabudowana i nie są prowadzone na niej żadne roboty budowlane. Z uwagi na fakt niezastosowania się przez P. N. do treści wezwania PINB decyzją z dnia [...] września 2013 r., wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust 3 Prawa budowlanego, nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] bez wymaganego zgłoszenia. P. N. w ustawowym terminie wniósł odwołanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej [...] WINB) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję nakazującą dokonanie rozbiórki ww. budynku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niedokładne ustalenie co do stanu faktycznego oraz analizy przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ pierwszej instancji podjął czynności w celu wyeliminowania wskazanych w decyzji [...] WINB nieprawidłowości. Przeprowadził oględziny budynku w dniu [...] lutego 2014 r. i ustalił, że kontrolowany obiekt to budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, posiadający kształt trapezu prostokątnego o wymiarach zewnętrznych 3,4 m x 5,5 m x 4,45 m x 5,2 m, znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie i odległości ok. 0,5 m od kaplicy. Budynek nie jest jednak trawle powiązany z kaplicą. Stan budynku uległ jednak zmianie, wobec wcześniejszej kontroli z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zmieniono kształt dachu z jednospadowego, na dwuspadowy oraz ustalono, że nie jest on usadowiony na fundamencie betonowym, lecz na słupach drewnianych wbitych w grunt i pełniących rolę fundamentu. Skarżący oświadczył wówczas także, że budynek powstał w 2010 r. bez uprzednich zezwoleń organów administracji publicznej i pełni funkcję magazynu na gaz i olej opałowy. W toku kolejnych czynności w dniu [...] kwietnia 2014 r. wraz z przedstawicielami Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej ustalono, że w budynku znajdują się materiały łatwopalne, tj. butle z gazem i beczki z olejem opałowym oraz zbiornik, gdzie przechowuje się ropę oraz benzynę. W związku z tak ustalonym stanem faktycznym PINB w S. wydał w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję, znak [...] nakazującą dokonać rozbiórki budynku gospodarczego. Od decyzji tej inwestor wniósł odwołanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania wydał w dniu [...] października 2014 r. decyzję nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję PINB. W dniu [...] listopada 2014 r. P. N. złożył do WSA w Krakowie skargę na ww. decyzję. Sąd oddalił skargę i w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że inwestycja skarżącego w postaci budynku posiadającego kształt trapezu prostokątnego o wymiarach zewnętrznych 3,4 m x 5,5 m x 4,45 m x 5,2 m jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, niestanowiącym obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 powołanej ustawy. Przedmiotowa konstrukcja, o dosyć znacznych wymiarach nie spełnia warunków uznania jej za obiekt małej architektury. Jest to budynek gospodarczy – według oświadczenia skarżącego i ustaleń organu obiekt ten służy jako magazyn do przechowywania butli z gazem i oleju opałowego. Obiekt ten w pełni spełnia przesłanki uznania go za obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i jako taki może być uznany za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 tej ustawy. Sąd podzielił ocenę organów administracyjnych zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, że zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z obowiązku tego zwolniona jest budowa obiektów i wykonywanie robót budowlanych enumeratywnie wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Na podstawie zamieszonych w nim postanowień zwolnienie z uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy m.in. wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o pow. do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Jednocześnie realizacja takiego obiektu wymagała uprzedniego zgłoszenia zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W sprawie bezsporny jest zaś fakt braku takiego pozwolenia, bądź zgłoszenia związanego z budową przedmiotowego budynku gospodarczego. W konsekwencji organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że obiekt ten powstał w warunkach samowoli budowlanej i prawidłowo wszczęły i przeprowadziły postępowanie w trybie art. 49b Prawa budowlanego. Bezspornie ustaliły, że ta budowla została wzniesiona w sprzeczności z założeniami obowiązującego w gminie M. (w której znajduje się miejscowość G.) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w M. nr [...]. Jak wynika z informacji Burmistrza M., zawartej w jego piśmie z dnia [...] maja 2014 r., działka o nr ewidencyjnym [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa budowla znajduje się w jednostce strukturalnej "US", tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Jako przeznaczenie podstawowe ustala się realizację zieleni wraz z urządzeniami sportowymi, np. boiska do gier, bieżnie, urządzenia dla sportu i rekreacji konnej wraz z obiektami służącymi prawidłowemu ich funkcjonowaniu (szatnie, hale sportu, kryte pływalnie, obiekty gospodarze i socjalne) wraz z zapleczem hotelowo-pensjonatowym. Jako dopuszczalne przeznaczenie wskazano możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok postojowych, zespołów parkingowych przy uwzględnieniu wskaźnika 25-30 mp. na 1000 m2 powierzchni użytkowej, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. Wyłącza to możliwość budowania w tym miejscu obiektów o charakterze takim, jak przedmiotowy obiekt budowlany (budynek gospodarczy – służący do magazynowania gazu i oleju opałowego). Powyższe przepisy planu uniemożliwiają podjęcie działań mających na celu legalizację przedmiotowego obiektu (art. 49b Prawa budowlanego). W powołanym piśmie wskazano, że budynek gospodarczy "jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G., jeżeli jest użytkowany jako obiekt sportu i rekreacji." Co do podnoszonego zarzutu dotyczącego daty wybudowania przedmiotowego obiektu, Sąd stwierdził, że została ona prawidłowo i wystarczająco uprawdopodobniona, a sam skarżący nie podaje innej i w żaden sposób tego nie wykazuje, a jedynie ogranicza się do uznania, że organy administracyjne to źle uczyniły. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub, które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że strona powinna aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 2/15 złożył P. N. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę, że organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania normy prawnej wyrażonej w art. 49b Prawa budowlanego budowlane do obiektu budowlanego i ustalenia jego przeznaczenia w oparciu o rodzaj składowanych w nim tymczasowo przedmiotów, albowiem zarówno zgodnie z zaświadczeniem Burmistrza M. z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że obiekt będący przedmiotem postępowania "jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G., jeżeli jest użytkowany jako obiekt sportu i rekreacji" oraz zaświadczeniem Burmistrza M. z dnia [...] lipca 2013 r., iż wiata o powierzchni 18 m2 na działce nr ew. [...] położona w G. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli jest związana z obiektami sportu i rekreacji, a z działań dokonywanych w obrębie "P. N." przez skarżącego wnioskować należy, że przedmiotowy obiekt zostanie przeznaczony na cele rekreacyjno-sportowe, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, iż organy administracji publicznej nie dokonały ustalenia daty wzniesienia obiektu budowlanego, którego dotyczyło postępowanie administracyjne, a jedynie organy administracji publicznej ustaliły datę jego przebudowy, zgodnie z oświadczeniem inwestora, wobec czego Sąd pierwszej instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję, jako wydaną bez ustalenia stanu faktycznego określającego przepisy będące podstawą wydania decyzji, w myśl art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego, 2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiekt budowlany o określonej wysokości i określonej powierzchni, co do zasady nie może stanowić obiektu małej architektury, niezależnie od jego konstrukcji, a także usytuowania i sąsiedztwa obiektu, co doprowadziło do uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż zastosowanie przez organ administracji publicznej art. 49b tej ustawy było zgodne z prawem, - § 10 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji w sposób prawidłowy ustalił, iż budynek gospodarczy będący przedmiotem postępowania administracyjnego jest niezgodny z powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwagi na składowane w nim tymczasowo przedmioty związane z budową innych obiektów "P. N." oraz przyjęcie założenia, że obiekty wzniesione, jako obiekty wspomagające "P. N." - zespół obiektów służących przyjmowanym gościom, jako centrum kultu religijnego i kontemplacji połączonej z obcowaniem z naturą i uprawianiem sportu w otoczeniu kompleksu leśnego co do zasady nie mogą być uznane za obiekty rekreacyjne i sportu, - § 16 ust. 3 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji publicznej w sposób prawidłowy ustalił, iż obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania administracyjnego jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - rażącego naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja organu administracji publicznej odpowiada prawu, pomimo że została wydana bez ustalenia daty budowy obiektu budowlanego, co w konsekwencji spowodowało, iż organy nadzoru budowlanego nie mogły ustalić w sposób prawidłowy podstawy prawnej wydanej decyzji administracyjnej. Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie względnie, w przypadku nie stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie przedmiotowej sprawy oraz uchylenie wydanych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na charakter sprawy oraz sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego będących podstawą orzekania przez organy administracji, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią w istocie konsekwencję naruszenia przepisów materialnoprawnych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie naruszono art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że inwestycja skarżącego w postaci budynku posiadającego kształt trapezu prostokątnego o wymiarach zewnętrznych 3,4 m x 5,5 m x 4,45 m x 5,2 m jest obiektem budowlanym nie stanowiącym obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Z definicji o charakterze zakresowym, zawartej w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego wynika, że wspólną cechę wszystkich obiektów małej architektury stanowią ich niewielkie rozmiary. Wprawdzie definicja z art. 3 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane nie wymienia w sposób wyczerpujący wszystkich rodzajów takich obiektów, jednak wyraźnie wskazuje na obiekty kultu religijnego, obiekty architektury ogrodowej oraz obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (śmietniki). Lista obiektów nie jest przy tym wyczerpująca i niewątpliwie do obiektów małej architektury można zaliczyć także inne obiekty, poza wyraźnie w nim wymienionymi. Należy jednak mieć na względzie, że mogą to być jedynie obiekty niewielkie i rodzajowo podobne do tych, które zostały wymienione w art. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowa konstrukcja, z uwagi na znaczne rozmiary oraz przeznaczenie nie spełnia warunków uznania jej za obiekt małej architektury. Jest to, jak wynika z oświadczenia skarżącego oraz ustaleń organu budynek gospodarczy, służący jako magazyn do przechowywania butli z gazem i oleju opałowego. Obiekt ten w pełni spełnia przesłanki uznania go za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie znajduje uzasadnienia również zarzut naruszenia § 10 ust. 2 oraz § 16 ust. 3 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M. Nie budzi wątpliwości, że budowa budynku gospodarczego nastąpiła w sprzeczności z założeniami obowiązującego w gminie M. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] kwietnia 2005 r. Rady Miejskiej w M. nr [...]. Jak wskazał w piśmie z [...] maja 2014 r. Burmistrza M., działka o nr ewidencyjnym [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy budynek znajduje się w jednostce strukturalnej "US", tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Jako przeznaczenie podstawowe ustala się realizację zieleni wraz z urządzeniami. Jako dopuszczalne przeznaczenie wskazano możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok postojowych, zespołów parkingowych, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. Wyłącza to możliwość budowania w tym miejscu obiektów o charakterze takim, jak budynek gospodarczy – niezależnie od tego czy będzie on służył do magazynowania gazu i oleju opałowego, czy też innym celom wskazanym w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Budynek gospodarczy nie może być natomiast użytkowany jako obiekt sportu i rekreacji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stwarza podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie że zaskarżona decyzja została wydana bez ustalenia daty budowy obiektu budowlanego. Organ pierwszej instancji podjął czynności w celu ustalenia daty budowy budynku gospodarczego. Przeprowadził oględziny budynku w dniu [...] lutego 2014 r. i ustalił, że kontrolowany obiekt to budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej, posiadający kształt trapezu prostokątnego o wymiarach zewnętrznych 3,4 m x 5,5 m x 4,45 m x 5,2 m, znajdujący się w bezpośrednim sąsiedztwie i odległości ok. 0,5 m od kaplicy. Skarżący oświadczył wówczas także, że budynek powstał w 2010 r. bez uprzednich zezwoleń organów administracji publicznej i pełni funkcję magazynu na gaz i olej opałowy. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że podana przez niego data nie dotyczyła budowy obiektu gospodarczego, ale jego przebudowy stwierdzonej w powołanym protokole z dnia [...] lutego 2014 r. Nie oznacza to jednak naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem jak wynika z protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2014 r. - w ich trakcie stwierdzono że na wymienionej działce znajduje się m.in. budynek gospodarczy o nieregularnym kształcie, który według oświadczenia P. N. został wybudowany w 1997 r. i pełni funkcje magazynu. Protokół ten został podpisany przez P. N. Został on sporządzony w postępowaniu w sprawie [...], dotyczy jednak także pozostałych obiektów budowlanych zrealizowanych przez skarżącego, w tym przedmiotowego budynku gospodarczego. Powyższe ustalenia skarżący kasacyjnie potwierdził także na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 13 grudnia 2016 r. stwierdzając, że budynek gospodarczy został wybudowany ok. 20 lat temu. Skoro zatem budynek ten powstał po 1 stycznia 1995 r. w sprawie prawidłowo zastosowano art. 49b obowiązującej ustawy - Prawo budowlane, a nie ustawy z dnia 24 października1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.). Z uwagi na powyższe nie znajdują uzasadnienia także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę, że organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania normy prawnej wyrażonej w art. 49b Prawa budowlanego. Jak wykazano wyżej w sprawie prawidłowo organy nakazały na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego rozbiórkę budynku gospodarczego. Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie jest wystarczające powołanie się na naruszenie przepisów postępowania, konieczne jest bowiem wykazanie, że naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania, czego w skardze kasacyjnej nie uczyniono. Uznając zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.