II FZ 557/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1577/08 przekazujące sprawę do rozpoznania wg właściwości WSA w Gliwicach w sprawie ze skargi J.O. na interpretację Ministra Finansów z dnia 3 marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie skargi na pisemną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem WSA w Warszawie przekazał sprawę J.O. w sprawie skargi na interpretację sądowi wojewódzkiemu w Gliwicach. Powołując się na rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016, dalej rozporządzenie) uznał, że właściwym do rozpoznania sprawy będzie sąd wojewódzki w Gliwicach (skarżący zamieszkuje w L.), a nie została jeszcze wyznaczona data rozprawy. Na powyższe postanowienie J.O. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że zostało ono oparte na niepełnej wiedzy o stanie faktycznym sprawy, gdyż obecnie skarżący zamieszkuje w Warszawie, a nie jak podał we wcześniejszym wniosku w L. Podkreślił, że w 2008 r. z W. uczynił "centrum aktywności życiowej" i przebywa w niej z zamiarem stałego osiedlenia, dlatego też właściwym do rozpoznania skargi będzie WSA w Warszawie. W odpowiedzi na zażalenie Minister Finansów wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej składany jest przez podatników na odpowiednim formularzu, w którym należy podać adres zamieszkania. W formularzu złożonym przez skarżącego został podany adres zamieszkania w L. w województwie śląskim. We wniosku o usunięcie naruszenia prawa z dnia 17 marca 2008 r. skarżący również wskazał jako miejsce zamieszkania L. natomiast adres do korespondencji w W. Podkreślono, że we wszystkich dokumentach zgromadzonych w postępowaniu o wydanie przedmiotowej interpretacji skarżący jako miejsce zamieszkania podawał miejscowość L. w woj. śląskim. Okoliczność zmiany miejsca zamieszkania przez skarżącego w 2008 r. nie może mieć wpływu na przekazanie sprawy do sądu administracyjnego w Gliwicach z uwagi na fakt, iż skarżący nie zgłosił ani sądowi ani organom podatkowym zmiany miejsca zamieszkania. Sąd wojewódzki w Warszawie nie będąc poinformowanym o tym fakcie prawidłowo dokonała przekazania sprawy wg właściwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że stosownie do powoływanego na wstępie rozporządzenia Prezydenta RP rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14 b Ordynacji podatkowej przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę (§ 1 pkt 1). Należy zgodzić się z opinią wyrażona przez skarżącego, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejsce, w którym ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jednakże art. 70 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) nakłada na stronę (bądź jej pełnomocnika) obowiązek zawiadomienia sądu o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Skarżący we wszystkich dokumentach - począwszy od wniosku o wydanie interpretacji, jako adres zamieszkania podawał miejscowość L. w województwie śląskim. Nigdzie w aktach sprawy nie widnieje pismo informujące Sąd, bądź organ, o zmianie miejsca zamieszkania. Wskazanie innego adresu jako adresu do korespondencji nie czyni zadość temu obowiązkowi. Nie można zatem skutecznie zarzucić Sądowi, że nie prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy skoro skarżący nie poinformował o zaistniałej zmianie. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy.