I SA/Łd 614/21

SENTENCJA Dnia 13 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi ze skargi A. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. – dalej także: "DIAS", zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A.T. – dalej także: "Skarżący", "Zobowiązany" lub "Strona", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. – dalej także: "NUS", z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Z akt sprawy wynika, że NUS prowadzi wobec Strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 2 marca 2021 r. obejmujących należność z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: - lipiec 2018 r. nr [...], - sierpień 2018 r. nr [...], - wrzesień 2018 r. nr [...] i nr [...], - październik 2018 r. nr [...], w łącznej kwocie 52.545,00 zł oraz odsetki za zwłokę liczone na dzień wystawienia ww. tytułów wykonawczych. Powyższe zaległości powstały na skutek przypisania decyzji NUS z [...]2020 r. W ustawowym terminie nie zostało złożone odwołanie, zatem stała się ona ostateczna w administracyjnym toku postępowania z dniem 19 stycznia 2021 r. W dniu 15 marca 2021 r. działając przez pełnomocnika, Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji wraz z odwołaniem. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w dniu 3 marca 2021 r., przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, skierował zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego o numerach: - [...] do A S.A., - [...] do B S.A. Ww. zawiadomienia wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały doręczone Stronie 5 marca 2021 r. W dniu 12 marca 2021 r. do Urzędu Skarbowego w T. wpłynęło pismo Zobowiązanego z 11 marca 2021 r. zatytułowane "Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej". W powyższym piśmie Skarżący zgłosił zarzuty na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, pkt 4 oraz pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm.) – dalej: "ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", wskazując: - "nieistnienie obowiązku ze względu na wadliwość decyzji organu pierwszej instancji będącej podstawą egzekucji administracyjnej, - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeśli jest wymagane, - brak wymagalności z powodu złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący ponadto wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych. W dniu 16 marca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów ww. wykonawczych, z uwagi na wniesienie zarzutów. NUS postanowieniem z [...], po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych pismem z [...], oddalił zgłoszone zarzuty. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie. DIAS w wyniku analizy akt sprawy, podniesionych zarzutów, a także obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych, postanowieniem z dnia [...]utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...]. Organ II instancji analizując zarzut wniesiony w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zauważył, że skoro Zobowiązany nie skorzystał z prawa do zakwestionowania istnienia obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z [...]2020 r., to NUS zasadnie uznał, iż zarzut nieistnienia poddanych egzekucji obowiązków w takim wypadku podlega oddaleniu. DIAS stwierdził, że zarzut oparty o art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może być bowiem wykorzystywany jako dodatkowy środek zaskarżenia orzeczenia określającego lub ustalającego wysokość zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że postanowieniem z [...] maja 2021 r. DIAS odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji odnosząc się natomiast do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia wskazał, że w przedmiotowej sprawie ostatecznym orzeczeniem jest decyzja NUS z dnia [...] 2020 r. Oznacza to, że w odniesieniu do powyższych należności brak było obowiązku wystosowania upomnienia wzywającego do ich zapłaty. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wynikający z art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dochodzona należność pieniężna powstała bowiem z mocy prawa, zaś jej wysokość została określona w ostatecznej decyzji podatkowej, a przepisy prawa nie przewidują wystawienia upomnienia w takiej sytuacji. DIAS odniósł się do zarzutu w oparciu o art. 33 § 2 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. braku wymagalności z powodu złożenia przez Stronę wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji Organu I instancji. Wskazał, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji jak i odwołanie od niej nie powoduje braku wymagalności obowiązku, jak sugeruje Zobowiązany. Jednocześnie DIAS zauważył, że przedmiotowy wniosek nie został uwzględniony. Zatem powyższy zarzut również nie znajduje potwierdzenia w omawianej sprawie. W związku z powyższym Organ II instancji uznał, że NUS nie naruszył art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: "K.p.a.", poprzez "zignorowanie zarzutów stawianych egzekucji w administracji" prowadzonej wobec niego oraz nie naruszył art. 7 i art. 11 K.p.a. poprzez "brak faktycznej polemiki z zarzutami postawionymi w sprawie egzekucji administracyjnej". Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie DIAS z dnia z dnia [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 8 § 1 K.p.a. i art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. przyjęcie że organ zasadnie nie przedstawił uprzedniego upomnienia przed wszczęciem egzekucji u Skarżącego, pomimo faktu że mógł spodziewać się, że na dzień wszczęcia egzekucji nie widział o ostateczności decyzji w sprawie. - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się przez Organy do podnoszonych zarzutów, w szczególności dotyczących prowadzenia postępowania pomimo ich świadomości, co do szczególnej sytuacji Zobowiązanego, a co za tym idzie wymogu dokonania uprzedniego upomnienia przed wszczęciem egzekucji. W ocenie Skarżącego, Organ II instancji wydając postanowienie dotyczące podtrzymania stanowiska NUS nie dokonał wnikliwej analizy szczególnej sytuacji, związanej z potencjalną (a jak się okazało) faktyczną nieświadomością dotyczącą wydania decyzji przez NUS. Zobowiązany, aż do momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji którego wierzycielem i organem egzekucyjnym jest NUS nie był świadomy decyzji jak również jej elementu ostateczności. Strona zacytowała fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. II FSK 2587/17 i wskazała, że Organ mógł przewidywać, iż Skarżący wykazując aktywność w kontroli prowadzonej przez NUS, jak również w ramach postępowania podatkowego, następnie nie wykonując decyzji, mógł o niej faktycznie nie wiedzieć. Skarżący zauważył, że zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie zaś z § 5 rozporządzeniem z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, co do należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Strona zaznaczyła, że organ posiada tutaj możliwość a nie obowiązek zastosowania się do przepisu ww. rozporządzenia. Wszczynając postępowanie egzekucyjne w administracji bez upomnienia, organ powinien mieć na uwadze nie tylko sticte brzmienie przepisu, a również kwestię dłużnika, jego sytuacji jak również ogólnych zasad wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego tj. zasadę zaufania, która stanowi o prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organ prowadząc postępowanie powinien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Skarżącego, DIAS wydając postanowienie podtrzymujące stanowisko Organu I instancji, nie dokonał szczegółowej analizy stanu faktycznego, oraz nie zastosował się do ogólnych zasad prowadzenia postępowania, co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności zgłoszonych przez Zobowiązanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 4 oraz art. 33 § 2 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzutów, tj. - "nieistnienie obowiązku ze względu na wadliwość decyzji organu pierwszej instancji będącej podstawą egzekucji administracyjnej, - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeśli jest wymagane, - brak wymagalności z powodu złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji". W ocenie Sądu DIAS w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu oraz zasadnie ocenił, że należy utrzymać w mocy rozstrzygnięcie Organu I instancji. Zgodnie z art. 33 § 1 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 powyższej ustawy, podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § l, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Stosownie do § 4 powyższego artykułu, zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Z kolei § 5 ww. przepisu stanowi, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Sąd odnosząc się do kwestii nieistnienia obowiązku stwierdza, że Organ odwoławczy właściwie zastosował art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy wskazać, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oznacza sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. W niniejszej sprawie NUS decyzją z dnia [...] 2020 r. określił Zobowiązanemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2018 r. w kwocie 3.205,00 zł, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za lipiec 2018 r. w kwocie 3.168,00 zł, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2018 r. w kwocie 3.028,00 zł; za wrzesień 2018 r. w kwocie 20.460,00 zł; za październik 2018 r. w kwocie 10.914,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wysłane w dniu [...] 2020 r. za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP na adres skrytki pełnomocnika Strony i doręczone je w dniu 4 stycznia 2021 r. Termin do wniesienia odwołania (14 dni) w przedmiotowej upływał w dniu 18 stycznia 2021 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nadane zostało przez pełnomocnika Zobowiązanego w dniu 11 marca 2021 r. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w związku z faktem, że odwołanie od ww. decyzji nie zostało wniesione w terminie przewidzianym w powyżej przywołanej ustawie, stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. Jednocześnie zauważa, że w niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja, w której Strona nie wniosła w terminie odwołania z powodu błędu popełnionego przez profesjonalnego pełnomocnika. Tymczasem każdy pełnomocnik ma obowiązek działania na korzyść strony. Strona natomiast ponosi odpowiedzialność za wybór osoby pełnomocnika, a działania lub brak działania po jego stronie obciążają negatywnymi skutkami mocodawcę (por. wyrok z 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3031/13; z 2 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 3049/17). Sąd zauważa, że w dniu 2 marca 2021 r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2018 r., bowiem zastosowanie w sprawie znalazł art. 239e ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym, decyzja ostateczna podlega wykonaniu. Jednocześnie Strona dobrowolnie nie spełniła nałożonych na nią obowiązków - zobowiązany był do ich dochodzenia w trybie przymusowym, tj. poprzez wystawienie przedmiotowych tytułów wykonawczych i skierowanie ich do realizacji w drodze egzekucji administracyjnej. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że skoro Zobowiązany nie skorzystał z przewidzianego ustawą Ordynacja podatkowa prawa do zakwestionowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z [...] 2020 r. i jednocześnie dobrowolnie nie spełnił nałożonych na niego obowiązków, to powinien liczyć się z wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że rola zarzutu sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności. Zarzut nie może być wykorzystywany jako dodatkowy środek zaskarżenia orzeczenia określającego lub ustalającego wysokość zobowiązania podatkowego. Jeśli należność pieniężna ustalona lub określona jest w orzeczeniu, od którego przysługuje określona ścieżka zaskarżenia, to ten tryb wyraźnie służy do kwestionowania wysokości zobowiązania objętego takim orzeczeniem. Postępowanie wszczęte zarzutami w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie może zatem prowadzić do podważania ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 13/20). Zasadnie zatem NUS w swym postanowieniu stwierdził, że zarzut nieistnienia poddanych egzekucji obowiązków w takim wypadku podlega oddaleniu. Warto przy tym zauważyć, że DIAS postanowieniem z [...] 2021 odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd oceniając prawidłowość zastosowania art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdza, że Strona w skardze podnosi naruszenie zarzut art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stwierdzając, że Organ II instancji nie informując Zobowiązanego o obowiązku zapłaty podatku przed wszczęciem egzekucji nie działał w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Jednocześnie Skarżący w skardze zarzucił, że w wydanym postanowieniu DIAS takiego rozstrzygnięcia nie uzasadnił, czym naruszył również art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd nie podziela powyższych zarzutów skargi. Zauważa, że co do zasady wierzyciel przed wszczęciem egzekucji powinien wystosować do zobowiązanego upomnienie, w którym wezwie go do wykonania obowiązku. Upomnienie jest dokumentem, którego przesłanie do zobowiązanego poprzedza wszczęcie egzekucji, ma zatem charakter informacyjny, a jego treść przypomina o powinności wykonania obowiązku. Powyższe wynika z przepisu art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, według którego egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 746/15). Z treści powyżej wskazanego art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że ustawodawca przewiduje wyjątki od zasady zagrożenia, dopuszczając, że przepisy szczególne mogą stanowić inaczej. Takie wyjątki przewidziane są w art. 15 § 3a ustawy oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 131). Według § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia między innymi w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W niniejszej sprawie ostatecznym orzeczeniem jest decyzja z [...] 2020 r. Prawidłowe jest zatem stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie którym, w odniesieniu do powyższych należności brak było obowiązku wystosowania upomnienia wzywającego do ich zapłaty. Sąd zauważa, że DIAS w zaskarżonym postanowieniu nie mógł uwzględnić takich "szczególnych" sytuacji - jak choćby podniesione w zażaleniu domniemanie braku wiedzy Zobowiązanego o wydaniu decyzji wymiarowej, gdyż brak jest podstawy prawnej do zajęcia takiego stanowiska. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 7 Konstytucji, który mówi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Stosownie zaś do art. 7 K.p.a. organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd ponownie zwraca uwagę, że Strona w niniejszej sprawie reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego też nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut wynikający z art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem bezspornie dochodzona należność pieniężna powstała z mocy prawa, zaś jej wysokość została określona w ostatecznej decyzji podatkowej, natomiast przepisy prawa nie przewidują wystawienia upomnienia w takim przypadku. Sąd stwierdza, że DIAS w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zastosował art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnośnie wymagalności obowiązku, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 6 ww. ustawy przyjmuje się istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe Organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Natomiast o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z kolei w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji użyto sformułowania brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Usytuowanie tego zapisu w art. 33 § 2 pkt 6 ww. ustawy wskazuje, że podstawą zarzutu mogą być też inne zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane. Należeć będą do tych okoliczności takie zdarzenia, jak choćby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. wyroki WSA w Gliwicach z 20 października 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 673/20, WSA w Poznaniu z 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 928/19 i z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Po 181/20), czy też brak możliwości prowadzenia egzekucji z uwagi na postępowanie upadłościowe prowadzone wobec dłużnika bądź brak rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W niniejszej sprawie, jak już wskazano, podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych była ostateczna decyzja NUS z [...]2020 r., a zdarzenia ewentualnie decydujące o braku wymagalności obowiązku nie wystąpiły. Na dzień wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych zobowiązania wynikające z ostatecznej decyzji Organu I instancji były wymagalne, a to oznacza, że właściwy organ mógł skutecznie egzekwować należności wynikające z wydanej decyzji. Złożenie zatem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji jak i samego odwołania od niej nie powoduje braku wymagalności obowiązku, jak twierdzi Strona. Wniosek ten nie został uwzględniony, gdyż Stronie odmówiono przywrócenia terminu W związku z powyższym Sąd stwierdza, że zarówno Organ I instancji jak i DIAS z należytą starannością przeanalizował akta sprawy i na tej podstawie w sposób prawidłowy odniosły się do wszystkich zarzutów wskazanych przez Stronę. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, podjęte zostały niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przeprowadzona została także wnikliwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 2 pkt 1, art. 33 § 2 pkt 4 i art. 33 § 2 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co ma odniesienie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Postanowienie Organu II instancji odpowiada prawu, przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. DIAS nie naruszył również zasad ogólnych zawartych w ustawie Kodeks postępowania, w tym także podniesionego w skardze art. 8 K.p.a. Zaskarżone postanowienie w sprawie spełniało również dyspozycje z art. 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zawarte w skardze zarzuty są niezadane i należy skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić. k.ż.