II OSK 1898/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Jerzy Siegień ( spr. ) Protokolant asyst. sędz. Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 795/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy o sygn. akt II SA/Kr 795/09 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., wydaną na wniosek Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Budowlanego [...] spółki z o.o. w Krakowie, ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa budynku biurowego o pomieszczenia biurowe na działce nr [...] obr. 3 Krowodrza przy ulicy [...] w Krakowie". Podstawę wydania decyzji stanowiły: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p."; § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). W uzasadnieniu niniejszej decyzji wskazano, iż w toku postępowania uzyskano opinię Krakowskiego Zarządu Komunalnego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, a także, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz odniesiono się do uwag i zastrzeżeń wniesionych przez strony w toku postępowania. Podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy jest tylko pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu realizacji inwestycji i nie stanowi ona podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych, zaś podstawę taką stanowi dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego, na zasadach i w trybie określonym ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.). Organ stwierdził ponadto, że decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, parametry techniczne inwestycji oraz warunki wynikające z analizy urbanistyczno - architektonicznej i przepisów odrębnych, jakim powinna ona odpowiadać, natomiast wszelkie zagadnienia techniczno - budowlane nie są badane na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i będą mogły być rozpatrywane szczegółowo dopiero na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podniesiono też, że wykonana w toku postępowania (po wykonaniu wizji w terenie) analiza urbanistyczno - architektoniczna obszaru analizowanego wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno pod względem funkcji, jak i formy spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie złożyli: A. S., M. R., E. P., A. L. – G., M. J. S. oraz [...] Spółka z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium wskazało, że w związku z tym, iż na obszarze inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy znajdują zastosowanie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ogólną zasadą wolności zagospodarowania przestrzennego, w tym wolności zabudowy, wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych w ustawach, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w prawie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza prawem chronionego interesu publicznego lub osób trzecich. Organ odwoławczy uznał, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Na tej podstawie stwierdzono, że w odniesieniu do planowanej inwestycji wymagane warunki zostały spełnione. Podniesiono w szczególności, że działka mająca być zainwestowaną, położona jest w obszarze zabudowy usługowej, produkcyjnej, a co za tym idzie projektowany do nadbudowy budynek biurowy o pomieszczenia biurowe będzie kontynuacją funkcji występującej na danym terenie. W uzasadnieniu decyzji wskazano także, że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu, nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich, wobec czego nie jest możliwe na tym etapie postępowania rozstrzyganie kwestii podłączenia mediów. W odniesieniu do zarzutu podniesionego w odwołaniu przez [...] Spółkę z o.o., a dotyczącego braku wystarczających ustaleń w zakresie zbadania czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajdują się umowy na sprzedaż energii cieplnej i elektrycznej oraz umowy dotyczące rozliczania zużycia wody i odprowadzania ścieków zawarte pomiędzy wnioskodawcą i stosownymi dostawcami, z których wynika możliwość zwiększenia zamówienia dla przedmiotowego budynku. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] spółka z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę stwierdził, że przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Organy administracyjne orzekające w sprawie, w ocenie Sądu, zasadnie uznały, że spełnione zostały warunki dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zarówno przeprowadzenie analizy urbanistyczno - architektonicznej obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem, jak i sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zostało powierzone osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów lub urbanistów. W aktach administracyjnych znajdują się także dołączone przez wnioskodawcę: oświadczenie o zamiarze korzystania w związku z nadbudową budynku z istniejących przyłączy mediów oraz umowy zawarte pomiędzy nim a dostawcami mediów, z których wynika możliwość zwiększenia zamówienia mocy energii dla przedmiotowego budynku. Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie zarzucanego przez skarżącego naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołujących się. Sąd nie podzielił również podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej ani organy, ani autor analizy, nie pominęły w swoich ustaleniach działek o nr [...] i [...] oraz parterowego budynku na nich usytuowanego, co wyraźnie wynika z przeprowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej obszaru analizowanego. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy określająca w możliwie najszerszy sposób warunki inwestowania, jest tylko pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu realizacji inwestycji i nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia robót budowlanych. Na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie są i nie mogą być badane wszelkie zagadnienia techniczno budowlane, ponieważ są one przedmiotem rozpatrywania dopiero na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Tak więc organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w którym to następuje konkretyzacja warunków zabudowy, i w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Na każdym z tych dwóch etapów procesu inwestycyjnego organy prowadzące postępowanie są zobligowane do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże zakres tej ochrony jest różny dla obu postępowań Odnosząc się natomiast do wskazania przez skarżącego na błędne przyjęcie, że teren objęty wnioskiem ma wystarczający dostęp do drogi publicznej, w sytuacji, gdy dostęp ten jest ograniczony, gdyż odbywa się przez wąską drogę wewnętrzną o szerokości 3 m., Sąd stwierdził, że w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest mowa jedynie o "dostępie do drogi publicznej", przez który w myśl art. 2 pkt 14 tejże ustawy rozumieć należy bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W sprawie niewątpliwie ustalono, że teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy taki dostęp posiada. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza wymóg, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Celem wyrażonej w nim tzw. zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego jako takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej istniejącej już zabudowy, zaś zgodnie z wyrażoną w niej zasadą kontynuacji funkcji zabudowa ta powinna odpowiadać zastanemu w danym miejscu stanowi rzeczy i być możliwą do pogodzenia z nim. Przeprowadzona w toku postępowania administracyjnego analiza urbanistyczno - architektoniczna obszaru analizowanego, obejmująca wszystkie działki sąsiednie w rozumieniu przedstawionym powyżej, wykazała, że projektowany do nadbudowy budynek biurowy o pomieszczenia biurowe będzie kontynuacją funkcji, albowiem na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, występuje funkcja zabudowy usługowej i produkcyjnej. Ustalając maksymalną wysokość dla inwestycji będącej przedmiotem wniosku stwierdzono, że budynki na działkach sąsiednich o nr [...] i [...] mają wysokość 14 metrów, zaś zabudowa działki nr [...] sięga 8 metrów, zauważając przy tym fakt, że na pozostałych działkach (w tym działce skarżącego o nr [...] ) występuje zabudowa parterowa. Mając to na względzie, na zasadzie § 7 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono maksymalną wysokość górnej krawędzi inwestycji objętej wnioskiem na 14 metrów, stosownie uzasadniając to w analizie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] Spółka z o.o. zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przez błędną ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne i bezpodstawne uznanie, że planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz warunki określone w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj.: - art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez przyjęcie, że planowana "nadbudowa" budynku biurowego (baraku) na działce nr [...], nie narusza interesów osób trzecich, w tym interesu skarżącego, właściciela jednej z części budynku (baraku) będącego przedmiotem "nadbudowy", posadowionej na działce nr [...], w sytuacji gdy część budynku będąca przedmiotem decyzji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie (przylega) części budynku stanowiącej własność skarżącego (działka nr [...]) i tworzy z częścią budynku skarżącego i kolejnego właściciela architektoniczną całość o wspólnej lekkiej konstrukcji szkieletowej typu barakowego, a zatem "nadbudowa" części budynku (baraku) wiąże się z koniecznością faktycznej rozbiórki, a nie "nadbudowy" istniejącej części budynku, co z kolei będzie miało istotny niekorzystny wpływ na konstrukcję drugiej części tego budynku, stanowiącej własność skarżącego i w sposób istotny utrudni i ograniczy z niej korzystanie - art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. przez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki wymienione w powyższym przepisie, podczas gdy co najmniej dwa warunki nie zostały zrealizowane, a to: planowana "nadbudowa" nie spełnia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, i nie jest kontynuacją parametrów, tj. gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, gdyż pozostałe parterowe części budynku, stanowiące z częścią budynku będącego przedmiotem decyzji całość architektoniczną, są czterokrotnie niższe (art. 61 ust. 1 pkt 1), teren nie ma wystarczającego dostępu do drogi publicznej, gdyż jest to dostęp ograniczony, bo odbywa się przez wąską drogę wewnętrzną o szerokości 3 m biegnącą wzdłuż budynku (baraku), w tym wzdłuż części budynku stanowiącej własność skarżącego (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzucono w niej naruszenie przepisów prawa materialnego. Pierwszy z zarzutów dotyczył naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez przyjęcie, że planowana "nadbudowa" budynku biurowego (baraku) na działce nr [...], nie narusza interesów osób trzecich, w tym interesu skarżącego, właściciela jednej z części budynku (baraku) będącego przedmiotem "nadbudowy". Zarzut powyższy nie jest trafny. Bezpodstawne są przede wszystkim obawy, że "nadbudowa" części budynku (baraku) będzie prowadzić w istocie do faktycznej rozbiórki, a nie "nadbudowy" istniejącej części budynku. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na nadbudowie budynku biurowego na działce nr [...] przy ulicy [...] w Krakowie. Decyzja powyższa uprawnia zatem inwestora do ubiegania się o wydanie pozwolenia na nadbudowę przedmiotowego budynku. Przez nadbudowę budynku rozumie się jego powiększenie polegające na zwiększeniu jego wysokości przy jednoczesnym zachowaniu powierzchni zabudowanej. Nie jest zatem możliwe, aby na podstawie decyzji ustalającej warunki nadbudowy budynku uzyskać pozwolenie na budowę nowego budynku. Podnoszona natomiast przez skarżącego kwestia technicznych możliwości nadbudowy budynku o lekkiej konstrukcji szkieletowej typu barakowego nie może być rozważana na etapie ustalania warunków zabudowy. Opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej należy do obowiązków projektanta (art. 20 pkt 1 Prawa budowlanego). Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko do zagadnień, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w ustawie - Prawo budowlane i przepisach wykonawczych wydanych na jego podstawie, w tym warunkach technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Obowiązkiem tego organu będzie zapewnienie, stosownie do wymogów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, aby nadbudowa przedmiotowego obiektu została dokonano z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Drugi z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczył naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zarzut powyższy w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest zasadny. Brak jest podstaw, aby przyjąć tak jak twierdzi strona skarżąca, że planowana nadbudowa nie spełnia wymagania ładu przestrzennego. Przez ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych realiach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Budynek przewidziany do nadbudowy ma prostą konstrukcję szkieletową typu barakowego i jest usytuowany w obszarze zabudowy produkcyjnej i usługowej. Dokonanie zatem nadbudowy do wysokości 14 m jedynie nad częścią tego budynku, w przypadku gdy w bliskim sąsiedztwie są usytuowane budynki o takiej wysokości, nie zakłóci harmonijnego ukształtowania przestrzeni w tym obszarze. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku wystarczającego dostępu do drogi publicznej należy wskazać, że z definicji zawartej w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wynika, iż przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Powyższa definicja dostępu do drogi publicznej jednoznacznie wskazuje, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Istotne jest, aby zarządca drogi wewnętrznej zgadzał się na korzystanie z drogi wewnętrznej, co w rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane. Nie można również pominąć faktu, że w rozpatrywanej sprawie ustalane warunki zabudowy dotyczą nadbudowy budynku, który ma zapewniony dojazd do drogi publicznej przez tę samą drogę wewnętrzną. W kwestii tej, w wyniku dokonania nadbudowy budynku, nie zjadą żadne istotne zmiany. W warunkach obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji w załączniku nr 1 do decyzji wskazano ponadto, że inwestor ma we własnym zakresie, poza pasem drogowym, zrealizować miejsca postojowe według wskaźnika 12 miejsc postojowych /1000 m2 powierzchni użytkowej usług oraz 15 miejsc postojowych/100 zatrudnionych. W świetle powyższych okoliczności rozpoznawanej sprawy powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły spowodować jej uwzględnienia, bowiem wyrok w zaskarżonej części odpowiada prawu, przedstawiając jednocześnie w tym zakresie prawidłową argumentację odpowiadającą wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., opartą na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.