I SA/Ol 617/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim na uchwałę Rady Miejskiej w Ornecie z dnia 31 marca 2021 r., nr BRM.0007.8.2021 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia wysokości tej opłaty, określenia stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej §3 ust. 1 pkt b, c i d w zakresie stawki opłat za pojemnik: "o pojemności od 25 l do 35 l: 1,85 zł; o pojemności od 35 l – 70 l: 3,70 zł; o pojemności od 110 l do 120 l: 6,35 zł". UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim (dalej jako: "Prokurator Rejonowy") wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ornecie (dalej jako: "Rada Miejska") z 31 marca 2021 r., nr BRM.0007.8.2021 (dalej jako: "Uchwała") w sprawie wyboru ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia wysokości tej opłaty, określenia stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 8 kwietnia 2021 r., poz. 1250. Zgodnie z §9 Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia z mocą obowiązującą od 1 maja 2021 r. Zaskarżona Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, ze zm. - dalej jako: "u.s.g.") oraz art. 6j i art. 6k ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439, ze zm. - dalej jako: "u.c.p.g."). W §3 ust. 1 tejże Uchwały Rada Miejska ustaliła stawki opłaty za pojemnik dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady te są zbierane i odbierane w sposób selektywny. Określone w paragrafie stawki opłat są stawkami za jednokrotne opróżnienie pojemnika (§3 ust. 2). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy zaskarżył Uchwałę Rady Miejskiej w części oraz wniósł o stwierdzenie nieważności Uchwały w zaskarżonym zakresie, dotyczącym regulacji zawartej w: - §3 ust. 1 pkt b, gdzie dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady komunalne zbierane są i odbierane w sposób selektywny, ustala się następujące stawki opłaty za pojemnik o pojemności od 25 l do 35 I: 1,85 zł, - §3 ust. 1 pkt c, gdzie dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady komunalne zbierane są i odbierane w sposób selektywny, ustala się następujące stawki opłaty za pojemnik o pojemności od 35 l -70 l: 3,70 zł, - §3 ust. 1 pkt d, gdzie dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady komunalne zbierane są i odbierane w sposób selektywny, ustala się następujące stawki opłaty za pojemnik o pojemności od 110 l do 120 I: 6.35 zł. W uzasadnieniu skargi Prokurator Rejonowy podniósł, że powyżej przywołane stawki za odpady zostały ustalone przez Radę Miejską, zgodnie z upoważnieniem ustawowym wynikającym z art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g., jednocześnie naruszając je w istotny sposób. W art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. wskazano, że stawka opłat wynosi 3,2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za pojemnik 1100 litrów lub 1% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za worek o pojemności 120 litrów, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, wobec czego w ocenie Prokuratora Rejonowego Rada Miejska nie posiadała ustawowego upoważnienia do określenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik o określonej pojemności, z pominięciem przywołanej regulacji, której nie przytoczono w treści uchwały i jej uzasadnieniu. Zgodnie z ogłoszonym na podstawie art. 6k ust. 5 u.c.p.g. Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 29 marca 20121 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem w 2020 r. (M. P. z 2021 r. poz. 314), aktualnym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, wskazany miesięczny dochód wynosił 1919 zł. Oznacza to, że w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, maksymalna stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny w 2021 r. nie mogła przekraczać za pojemnik o pojemności 1100 litrów 61,41 zł oraz za worek o pojemności 120 litrów 19,19 zł. Wobec powyższego stawka opłaty ustalona w §3 ust. 1 pkt b, c i d zaskarżonej Uchwały dla wskazanych tam pojemności została, w ocenie Prokuratora Rejonowego, ustalona z istotnym naruszeniem art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g., poprzez ustalenie wysokości wyższych niż maksymalne, bez uwzględnienia wymogu proporcjonalności. Rada Miejska zobligowana była ustalić stawki opłat oddzielnie za każdy pojemnik, przy zachowaniu proporcji do ich pojemności, nie miała upoważnienia do określenia jednolitej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemniki, podając zakres ich pojemności. Odpowiadając na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Jako chybiony wskazała zarzut naruszenia art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., bowiem zgodnie z tym przepisem była uprawniona do ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o wyznaczonej pojemności. W jej ocenie, przepisy nie wykluczają możliwości określenia typów pojemników przez zastosowanie przedziałów ich pojemności, tak jak to uczyniono w zaskarżonej Uchwale. Dodała równocześnie, że ustalenie takim sposobem wysokości stawek za odpady, posiada faktyczne uzasadnienie, z uwagi na praktykę korzystania z pojemników, wskazujący, że określenie ich pojemności jest jedynie przybliżone i szacunkowe. Odnośnie do zdefiniowanego w treści skargi naruszenia w zakresie art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. Rada Miejska zwróciła uwagę, że zarzut ten jest sformułowany nieprecyzyjnie. W pismach procesowych datowanych na dzień 22 września 2021 r. Rada Miejska oraz Prokurator Rejonowy wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Według art. 3 §2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5). Stosownie do art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 §2 pkt 5 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 §1 P.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Istota i płaszczyzna sporu sprowadza się do tego, czy Rada Miejska na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g, art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g i art. 6j ust. 3 u.c.p.g miała prawo do ustalenia dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady komunalne zbierane są i odbierane w sposób selektywny stawki opłaty za pojemnik, o której mowa w §3 ust. 1 pkt b, c i d Uchwały. Zgodnie z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. - Rada gminy, w drodze uchwały ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Według art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. - Rada gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynoszą za miesiąc w przypadku metody, o której mowa w art. 6j ust. 3 - 3,2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem za pojemnik o pojemności 1100 litrów lub 1% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za worek o pojemności 120 litrów, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; za pojemniki lub worki o mniejszej lub większej pojemności stawki opłat ustala się w wysokości proporcjonalnej do ich pojemności. W myśl art. 6j ust. 3 u.c.p.g. – w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Przedmiotową Uchwałą Rada Miejska - powołując się na przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 u.s.g. oraz art. 6j i 6k u.c.p.g. - dokonała wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia wysokości tej opłaty, określenia stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym - na terenie miasta. W §3 ust. 1 pkt b, c i d tego aktu prawa miejscowego ustaliła stawki opłaty za pojemnik dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady komunalne zbierane są i odbierane w sposób selektywny: "o pojemności od 25 l do 35 l: 1,85 zł; o pojemności od 35 l -70 l: 3,70 zł; o pojemności od 110 l do 120 l: 6,35 zł". Rada Miejska podjęła badaną Uchwałę 31 marca 2021 r. W ocenie Sądu kwestionowane w skardze zapisy zawarte w §3 ust. 1 pkt b, c i d niniejszej Uchwały są niezgodne z upoważnieniem ustawowym wynikającym z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. i art. 6j ust. 3 u.c.p.g. Z art. 6j ust. 3 u.c.p.g. wynika bowiem, że w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Z kolei, zgodnie z art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Rada Gminy, w drodze uchwały ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Natomiast w myśl art. 6k ust. 2a pkt 5 tej ustawy, Rada Gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny wynoszą za miesiąc w przypadku metody, o której mowa w art. 6j ust. 3 - 3,2% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem za pojemnik o pojemności 1100 litrów lub 1% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za worek o pojemności 120 litrów, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości; za pojemniki lub worki o mniejszej lub większej pojemności stawki opłat ustala się w wysokości proporcjonalnej do ich pojemności. Zważywszy na wyżej wskazane przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (miastach), w szczególności art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. oraz art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. stawki opłat za odpady komunalne powinny być ustalane oddzielnie za każdy pojemnik o określonej pojemności - czyli w wysokości proporcjonalnej do ich pojemności. W ocenie Sądu, z konkretyzacji norm zawartych w tych przepisach jasno wynika, że Rada miasta, w drodze uchwały ma prawo do ustalenia stawki opłaty oddzielnie za każdy pojemnik o określonej (znanej) pojemności: "(...) ustali stawkę opłaty za pojemnik (...) o określonej pojemności (...)" - art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., "(...) za pojemniki lub worki o mniejszej lub większej pojemności stawki opłat ustala się w wysokości proporcjonalnej do ich pojemności." – art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. Nie ma zaś w nich mowy o możliwości zastosowania jednej stawki dla przedziału pojemników o różnych pojemnościach, jak uczyniła to Rada Miejska w odniesieniu do pojemników o pojemności od 25 l do 35 l, ustalając jedną stawkę w wysokości 1,85 zł; o pojemności od 35 l do 70 l, ustalając jedną stawkę w wysokości 3,70 zł i o pojemności od 110 l do 120 l, ustalając jedną stawkę w wysokości 6,35 zł. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na użyty przez ustawodawcę w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. zwrot: "pojemnik (...) o określonej pojemności", gdzie zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN słowo "określony" oznacza: "sprecyzowany, wiadomy, pewny (...)". Ten kierunek rozumowania potwierdza również treść art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g., z którego wynika, że za pojemniki o mniejszej lub większej pojemności stawki opłat ustala się w wysokości proporcjonalnej do ich pojemności. Stawka powinna być zatem określona kwotowo w odniesieniu do pojemnika o określonej (znanej) pojemności. Wypełniając zatem ustawowy obowiązek Rada Miejska była zobligowana ustalić stawki opłat oddzielnie za każdy pojemnik o określonej pojemności (przy zachowaniu proporcji do ich pojemności), jak zrobiła to w przypadku pozostałych pojemności ujętych w §3 ust. 1 pkt a, e, f, g i h zaskarżonej Uchwały. W ocenie Sądu, Rada Miejska nie ma upoważnienia do określenia jednolitej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemniki o różnej pojemności, tak jak postanowiła w §3 ust. 1 pkt b, c i d Uchwały. Nie jest też tak, jak twierdzi Rada w piśmie przewodnim (k. 8-9 akt sądowych), że takie upoważnienie daje, użyty przepis art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., który nie wyklucza aby użyte przez ustawodawcę: "(...) pojęcie terminu "określony" rozumieć jako możliwość określenia typów pojemników poprzez zastosowanie przedziałów ich pojemności. (...)". De facto więc Rada Miejska określiła sposób ustalenia stawki, a nie stawkę za pojemnik o określonej (czyli znanej co do wielkości) pojemności. Zdaniem Sądu zaś, na mocy art. 6k ust. 1 pkt 2 tego aktu Rada Miejska ma prawo w drodze Uchwały do ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Przyjęte podejście koresponduje z wyrokiem NSA z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2668/19 (orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), który stwierdził, że: "W prawie miejscowym można zatem ustalić wyłącznie jednostkę (stawkę), według której oblicza się wysokość opłaty, a nie metodę określenia tej jednostki. Metodę określa ustawa. Stawka powinna być określona kwotowo w odniesieniu do pojemnika o znanej pojemności. Przymiotnik określony oznacza bowiem w języku polskim sprecyzowany, wiadomy, pewny (...)" (też. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 566/18). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się również, że istotne naruszenie prawa stanowi wprowadzenie regulacji określającej przedmiotową pojemność pojemników w zakresie "od-do" (por. wyrok WSA w Kielcach z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 783/19). Tym samym Rada Miejska naruszyła w sposób istotny treść przywołanego przepisu. Zgodzić się należy także z Prokuratorem Rejonowym, że stawki opłaty ustalone w §3 ust. 1 pkt b, c i d Uchwały dla wskazanych tam pojemników zostały ustalone z istotnym naruszeniem art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g. oraz art. 6j ust. 3 u.c.p.g. Jednocześnie Rada Miejska była zobligowana do przedstawienia w treści przyjętej Uchwały, bądź w jej uzasadnieniu matematycznego wyliczenia ustalonych stawek opłat za odpady komunalne z podaniem obowiązującego w 2021 r. wielkości przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego, powołując przy tym właściwe obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Powyższych elementów zabrakło w treści zaskarżonej części Uchwały i w jej uzasadnieniu. Dodać bowiem należy, że badana Uchwała w rozumieniu art. 40 ust. 1 u.s.g. jest aktem prawa miejscowego o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, adresowanym do ogółu podmiotów. Takie przepisy wymagają wyższych standardów jednoznaczności i określoności. W związku z tym postanowienia uchwały powinny być spójne, precyzyjne i czytelne, aby nie budziły wątpliwości interpretacyjnych, a regulacje w niej zawarte powinny w sposób pełny i kompleksowy wyczerpywać delegacje nałożone przez ustawodawcę przy ustalaniu stawek opłat za odpady komunalne. Jak zauważył NSA w wyroku z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 566/18: "Należy podzielić prezentowany w orzecznictwie pogląd, że rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki (...).". Należy zatem stwierdzić, że Rada Miejska obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała Rady Miejskiej musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 94 w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. - Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.). Sąd zwrócił również uwagę, że skarga zawiera samodzielne wyliczenie stawek opłaty za pojemnik o pojemności 1100 litrów, która może wynosić maksymalnie 61,41 zł oraz przy uwzględnieniu, że przeciętny miesięczny dochód rozporządzalny na 1 osobę ogółem w 2020 r. wyniósł 1919 zł. Przedstawia także wyliczenie stawki od pojemników o innej pojemności, wynikające z proporcjonalnego przeliczenia stawki 61,41 zł za 1100 litrów, która wynosi maksymalnie 0,05582 zł za jeden litr pojemności pojemnika (k. 6 akt sądowych). Zaprezentowany w skardze sposób wyliczenia poszczególnych stawek opłat dodatkowo potwierdza zasadność postawionego Radzie Miejskiej w zakresie §3 ust. 1 pkt b, c i d Uchwały zarzutu istotnego naruszenia przepisu prawa materialnego zawartego w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g, art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g i art. 6j ust. 3 u.c.p.g - poprzez to, że przyjęte w niej stawki opłaty za pojemniki z odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomościach, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady te zbierane są i odbierane w sposób selektywny - zostały ustalone niezgodnie z treścią ww. przepisów. Skoro w §3 ust. 1 pkt b, c i d badanej Uchwały Rada Miejska ustaliła jednolite stawki opłat dla pojemników o pojemności od 25 l do 35 l (pkt b), od 35 l do 70 l (pkt c) i od 110 l do 120 l (pkt d) bez uwzględnienia wymogu proporcjonalności stawek w zależności od pojemności konkretnego pojemnika, a także bez podania (zarówno w Uchwale, jak i jej uzasadnieniu) przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem, to kwotowe stawki opłaty określone w §3 ust. 1 pkt b, c i d Uchwały zostały ustalone w sposób niezgodny z prawem. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że zapisy zawarte w §3 ust. 1 pkt b, c i d badanej Uchwały w sposób istotny naruszają art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g, art. 6k ust. 2a pkt 5 u.c.p.g i art. 6j ust. 3 u.c.p.g, ponieważ Rada Miejska nie mogła uregulować sposobu ustalenia stawek opłat za pojemnik o pojemności od 25 l do 35 l (§3 lit. b), od 35 l do 70 l (§3 lit. c) i od 110 l do 120 l (§3 lit. d) odmiennie, niż to wynika z ustawy. Realizując kompetencję prawodawczą organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu ustawowym i w takich ramach działać. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona Uchwała w części obejmującej §3 ust. 1 pkt b, c i d w istotny sposób narusza prawo i na podstawie art. 147 §1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.