II SAB/Kr 139/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi K. A. M. na bezczynność Firma A w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2019 r. I. stwierdza, że Firma A dopuściła się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. zasądza od Firma A na rzecz skarżącego kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE K. A. M. pismem z dnia 20 sierpnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący wnioskiem z dnia 2 lipca 2019 r. zwrócił się do spółki o udostępnienie dokumentacji techniczno-prawnej, w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury gazowej na nieruchomościach stanowiących jego własność, położonych w miejscowości S., nr ew. działki [...], gmina S., powiat [...] województwo [...], nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. VII Wydział Ksiąg Wieczystych oraz w miejscowości W., nr ew. działki [...], gmina S., powiat [...], województwo [...], nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. VII Wydział Ksiąg Wieczystych. Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. pismem z dnia 19 lipca 2019 r. wezwała skarżącego do przedłożenia informacji zawierającej wykazanie, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, przy jednoczesnym wskazaniu, iż brak udzielenia odpowiedzi na niniejsze wezwanie skutkuje brakiem podjęcia dalszych czynności przez Spółkę w zakresie udostępnienia żądanej na wniosek skarżącego informacji publicznej. W ocenie skarżącego działanie takie było niezgodne z zapisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dalszej części skargi wskazano, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji lub odmawia jej udzielenia. W przypadku gdy organ nie wykonuje żadnej czynności przewidzianych w ustawie należy uznać, iż nie rozpatrzył on w istocie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wskazane przez [...] Spółkę Gazownictwa Sp. z o. o. twierdzenia - zdaniem skarżącego - stanowią próbę przerzucenia na skarżącego obowiązków ustawowych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji wniesiono o zobowiązanie Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. do udzielenia informacji publicznej w zakresie i formie zgodnej z wnioskiem z dnia 2 lipca 2019 r. W odpowiedzi na skargę Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że z załączonych do skargi dokumentów wynika, że pismo skarżącego z dnia 2 lipca 2019 r. w swojej treści zawierało dwa odmienne roszczenia tj. żądanie ustanowienia służebności przesyłu oraz wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi organ pismem z dnia 19 lipca 2019 r. poinformował skarżącego o przeszkodach dotyczących zawarcia umowy służebności przesyłu, a także zakwalifikowaniu żądanych informacji jako informacji przetworzonej. Z tego względu na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ poinformował skarżącego o nowym terminie załatwienia wniosku, wyznaczonym do dnia 6 września 2019 r. Organ podkreślił, że do dnia wniesienia skargi skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 19 lipca 2019 r. Podniesiono, że sprawy dostępu do informacji publicznej załatwiane są w krótkim terminie - co do zasady czternastodniowym w formie czynności materialno - technicznej bądź w formie decyzji administracyjnej. Skorzystanie z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek wymaga spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie tj. powiadomienia w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Okoliczność przekroczenia terminu, powodująca stan bezczynności organu ma charakter obiektywny i w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi. Istota bezczynności sprowadza się do niezałatwienia sprawy w ustawowo określonym terminie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, aby organ zachował się w sposób bierny i bezczynny, gdyż nie upłynął termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wydłużony do dnia 6 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 379/19 oddalił skargę. Sąd wskazał, że mając na uwadze obszerny zakres żądania, Spółka zawiadomiła skarżącego pismem z dnia 19 lipca 2019 r. o zakwalifikowaniu żądanych informacji jako informacji przetworzonych. Z tego względu Spółka poinformowała skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy wyznaczonym do dnia 6 września 2019 r. Zatem pismo informujące o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku zostało przed upływem 14 dniowego terminu zakreślonego w art. 13 ust. 1 ustawy wyekspediowane do skarżącego. Natomiast już w dniu 27 sierpnia 2019 r. do spółki wpłynęła skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd uznał, że postępowanie Spółki było uprawnione, a jednocześnie w pełni uzasadnione okolicznościami sprawy, a to z uwagi na fakt, że wniosek skarżącego był wyjątkowo obszerny, jak i nieprecyzyjny i do końca jasny. Co więcej skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie spółki z dnia 19 lipca 2019 r. Sąd stwierdził, że sposób działania Spółki był zgodny z regułami wynikającymi z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wskazał w sposób ogólny, że domaga się udostępnienia np. dokumentacji technicznej i prawnej, w żaden sposób nie ograniczył swojego żądania wskazując na konkretne dokumenty. Dlatego Spółka postąpiła właściwie zwracając się do skarżącego pismem z dnia 19 lipca 2019 r. i jednocześnie przedłużając termin rozpoznania wniosku. To bierność skarżącego wpłynęła na fakt, że Spółka była ograniczona w możliwości podjęcia kolejnych działań. W ocenie Sądu dane zawarte we wniosku z dnia 2 lipca 2019 r. nie stanowiły wystarczającej informacji dla skonkretyzowania zakresu wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3142/21 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA nie podzielił stanowiska prezentowanego w wyroku Sądu I instancji, że Spółka postąpiła właściwie zwracając się do skarżącego pismem z dnia 19 lipca 2019 r. i jednocześnie przedłużając do 6 września 2019 r. termin rozpoznania wniosku, gdyż na przedłużenie okresu postępowania wpłynął sam wnioskodawca, a to dlatego, że żądania zawarte we wniosku z dnia 2 lipca 2019 r. nie stanowiły wystarczającej informacji dla skonkretyzowania zakresu wniosku. Stanowisko takie NSA uznał za błędne wytykając, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. Spółka odpowiedziała, że wobec niewykazania przez skarżącego, iż legitymuje się szczególnie istotnym interesem społecznym – "pozostawia jego wniosek bez rozpoznania", a następnie pismem z dnia 5 września 2019 r., przekazała część dokumentacji, a w przypadku części uznała, że nie stanowi ona informacji publicznej, ponieważ zawiera tylko parametry techniczne, a część dokumentacji jest już znana wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przypadku, gdy zdaniem podmiotu zobowiązanego żądane dane zawierają w istocie wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej powinien on zwrócić się do wnioskodawcy o wykazanie, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeżeli wnioskodawca tego nie uczyni, wówczas wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również, kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazać. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jeżeli uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, jeśli ocena przeprowadzona przez podmiot zobowiązany będzie negatywna - powinien na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Przepisy u.d.i.p. nie znają instytucji "pozostawienia wniosku bez rozpoznania", w sytuacji, gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania się interesem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dalej NSA wytknął, że WSA w Krakowie niejako poprzestał na ocenie sprawy w kontekście pisma Spółki z dnia 19 lipca 2019 r, tymczasem w ogóle nie ocenił działań Spółki, która pismem z dnia 19 sierpnia 2019 r. pozostawiała wniosek skarżącego bez rozpoznania, a następnie pismem z dnia 5 września 2019 r., część informacji udostępniła, a części odmówiła - wskazując, że nie stanowią one informacji publicznej. NSA nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonanie kontroli wszystkich działań Spółki w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez K. A. M. jest bezczynność Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 lipca 2019 r. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Rozpoznając powtórnie niniejszą sprawę Sąd w pierwszej kolejności miał na uwadze, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a Sąd l instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. Związanie ustaje jedynie w razie zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd l instancji uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym, a także, gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (por. m.in.: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uw. 2-6 do art. 190; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 2-5 do art. 190). Sąd miał na uwadze także i to, że również wyroki NSA objęte są dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracji oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym w prawomocnym orzeczeniu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej (art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a.) wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Ponieważ w sprawie nie zaszły okoliczności uprawniające do odstąpienia od wskazanego związania determinuje ono kierunek niniejszego rozstrzygnięcia. Przytaczanie okoliczności już rozstrzygniętych i opisanych w części sprawozdawczej uzasadnienia należy uznać za zbędne. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednoznaczne - należy dokonać kontroli wszystkich działań spółki w tej sprawie, a więc łącznie z pismami z dnia 19 sierpnia 2019 r. i 5 września 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje możliwości pozostawienia wniosku bez rozpoznania w razie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania się interesem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) dalej jako "u.d.i.p." Stosując się do ww. wytycznych, Sąd przeanalizował ponownie sposób procedowania przez spółkę w sprawie wniosku skarżącego. Przy czym w pierwszej kolejności celowe będzie przypomnienie treści samego wniosku z dnia 2 lipca 2019 r. (doręczonego spółce w dniu 8 lipca 2019 r.). Skarżący domagał się udostępnienia: kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i obecnej eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej posadowionej na działkach skarżącego poprzez wskazanie szczególnie rodzaju, ilości oraz długości urządzeń, a w szczególności linii przesyłowych posadowionych na działkach, w szczególności przedłożenia wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, remontów i eksploatacji tych urządzeń na w/w działkach oraz innych dokumentów techniczno-prawnych (protokołów odbiorów technicznych i przekazania do eksploatacji, protokołów zdawczo - odbiorczych, protokołów zdawczo - odbiorczych środków trwałych przekazania na rzecz ówczesnego państwowego przedsiębiorstwa przesyłowego, dzienników budów, decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej np. Urzędy Wojewódzkie, Burmistrzów Miast, Wojewódzkich Zarządów Rozbudowy Miast i Osiedli itp., ustalające miejsce i warunki realizacji budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych, decyzji zatwierdzających plan inwestycyjny w zakresie budowy i lokalizacji urządzeń przesyłowych wraz z planem realizacyjnym obejmującym część opisową i graficzną wybudowanych urządzeń przesyłowych, planów z mapkami itp.). W odpowiedzi, w piśmie z dnia 19 lipca 2019 r. spółka poinformowała wnioskodawcę o zakwalifikowaniu informacji jako informacji przetworzonej, w konsekwencji czego wezwała o wykazanie w terminie 14 dni, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie przedłużono termin załatwienia sprawy do 6 września 2019 r., wskazując, że jest to uzasadnione rozmiarem i zakresem wniosku, angażującym ponadprzeciętny nakład pracy potrzebny do jego przygotowania, a także koniecznością wykazania szczególnej istotności dla dobra ogółu. Następnie w piśmie z dnia 19 sierpnia 2019 r. spółka poinformowała, że wobec braku wykazania że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wniosek pozostawia się bez rozpoznania. W dniu 20 sierpnia 2019 r. K. A. M. wniósł skargę na bezczynność spółki do tut. Sądu. W piśmie z dnia 5 września 2019 r. (przeddzień przesłania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami do sądu) spółka poinformowała wnioskodawcę, że na działce nr [...] zlokalizowany jest gazociąg przesyłowy wysokiego ciśnienia relacji [...] o średnicy DN 150, a długość sieci gazowej wynosi L=58,07 m. Na działce nr [...] brak jest sieci gazowej. Jednocześnie przesłano protokół odbioru i przekazania obiektu do użytku, protokół z przekazania placu budowy, decyzję z dnia 11 listopada 1982 r., znak: [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę gazociągu. Wyjaśniono dalej, że pozostałe dokumenty określające parametry techniczne infrastruktury gazowej niezbędne są do prawidłowej eksploatacji gazociągu i przyłączy gazowych i nie stanowią one informacji publicznej. Jak wynika ze zrekonstruowanego powyższej stanu faktycznego działania spółki cechowała daleko idąca niekonsekwencja. Spółka w piśmie z dnia 19 lipca 2019 r. na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużyła termin załatwienia sprawy do dnia 6 września 2019 r. i wezwała wnioskodawcę do wykazania, że informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, zakreślając 14-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi. Jednak w piśmie z dnia 5 września 2019 r. odstąpiła od wcześniej prezentowanego stanowiska odnośnie kwalifikacji informacji i uczyniła zadość wnioskowi. Termin udostępniania informacji publicznej został uregulowany w art. 13 u.d.i.p. W myśl jego ust. 1 udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do brzmienia art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W orzecznictwie wskazuje się, że z uprawnienia o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zakresu (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy, lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy informacji publicznej). Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Łd 105/18, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Bd 14/20; wszystkie orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynnością organu jest również przedłużanie terminu rozpoznania wniosku jeżeli brak jest obiektywnych przeszkód dla dokonania czynności materialno-technicznej albo wydania decyzji (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r., I OSK 1871/15). Przedłużenie terminu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi zatem znajdować uzasadnienie na gruncie okoliczności konkretnej sprawy, czemu wyraz organ winien dać w zawiadomieniu wnioskodawcy. Jedynie w takim przypadku motywy niedochowania terminu zakreślonego w art. 13 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji zasadność takiego działania organu będzie mogła być poddana kontroli czy to samego wnioskodawcy, czy następczo sądu. Lektura pisma z dnia 19 lipca 2019 r. wskazuje, że spółka uznała, że przedłużenie terminu uzasadnia zakwalifikowanie informacji jako informacji przetworzonej, której udostępnienie uzależnione jest od wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.). W takim wypadku, brak zadośćuczynieniu wezwaniu organu – jak zostało to już wyjaśnione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – obligował organ (przy podtrzymaniu dokonanej kwalifikacji informacji publicznej) do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Wbrew takiemu obowiązkowi spółka poprzestała na pisemnym poinformowaniu wnioskodawcy, że wniosek pozostawia bez rozpoznania (pismo z dnia 19 sierpnia 2019 r.). Działanie spółki było więc w oczywisty sposób nieprawidłowe i nie znajdowało oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co więcej, spółka wycofała się z pierwotnie prezentowanego stanowiska, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej i w piśmie z dnia 5 września 2019 r. wyjaśniła jakie elementy sieci znajdują się na nieruchomości skarżącego oraz udostępniła posiadane dokumenty dotyczące realizacji inwestycji. Z Zważywszy na zakres udostępnionej informacji nie sposób uznać, że istniały obiektywne przeszkody dla dokonania tej czynności w ustawowym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przedłużenie terminu było więc niezasadne. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Z uwagi na udostępnienie informacji w piśmie z dnia 5 września 2019 r. konieczne stało się umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności. Należy przy tym zauważyć, że wniosek został sformułowany w sposób bardzo ogólny. Skarżący nie sprecyzował jakich konkretnie dokumentów się domaga, poprzestając na przykładowym, ramowym wyliczeniu dokumentów jakie mogły zostać wytworzone na potrzeby realizacji i eksploatacji gazociągu posadowionego na nieruchomości stanowiącej jego własność. Spółka udostępniła dokumenty pozostające w jej dyspozycji. Sąd nie jest w stanie zweryfikować, czy są to wszystkie posiadane dokumenty. Specyfika postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie zakłada prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W kwestii "pozostałych dokumentów określających parametry techniczne infrastruktury gazowej" co do których spółka oświadczyła, że nie stanowią one informacji publicznej należy wskazać, że z wniosku nie wynika, aby skarżący żądał tego typu dokumentów. Wyliczenie skarżącego skupia się na dokumentacji związanej z realizacją inwestycji i jej eksploatacji, kwestii technicznych dotyczyło żądanie podania rodzaju, ilości oraz długości urządzeń i w tym zakresie spółka zadośćuczyniła wnioskowi. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej i nieznajomości przepisów, nie zaś celowego zaniechania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Z treści pism spółki nie wynika, aby zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Brak było więc podstaw, by zwłoce w rozpoznaniu wniosku skarżącego przypisać charakter rażący. Z tych też powodów nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej. O kosztach postępowania orzeczono z kolei na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 580 zł. Składają się na nią wpis od skargi wynoszący 100 zł oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika – adwokata w wysokości 480 zł, która to stawka wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Nie znajdował uzasadnienia wniosek o zasądzenie kosztów "dwukrotności zastępstwa procesowego". Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), opłatę w sprawach nie wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. Nie ma więc podstaw do podwyższenia wynagrodzenia pełnomocnika w sprawie, w której rozstrzygnięcie podejmowane jest na posiedzeniu niejawnym. Opłata w wysokości przewyższającej stawkę minimalną przewidziana została wyłącznie w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy, przy spełnieniu dodatkowych przesłanek (§ 15 ust. 3).