II OZ 896/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2012 r., VII SA/Wa 1412/12 odrzucające sprzeciw R. O. od zarządzenia z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej "WSA") odrzucił sprzeciw R. O. od zarządzenia z dnia 18 lipca 2012 r. w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z dnia 18 lipca 2012 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek R. O. o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu. Odpis zarządzenia doręczony został skarżącej w dniu 25 lipca 2012 r., a więc termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 1 sierpnia 2012 r. R. O. wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia dopiero w dniu 3 sierpnia 2012 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "ppsa"). W związku z powyższym Sąd odrzucił sprzeciw R. O. od zarządzenia z dnia 18 lipca 2012 r. Wnosząc zażalenie R. O. zaskarżyła ww. postanowienie w całości i zarzuciła mu sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, co polegało w szczególności na niezasadnym przyjęciu, że nie spełniła żądania Sądu w zakresie nałożonych obowiązków, w sytuacji gdy skarżąca działała w przeświadczeniu, że taki wniosek już jest złożony na formularzu wcześniej i będzie nadal skutkował, bowiem sytuacja skarżącej nie uległa zmianie oraz w sytuacji gdy przedstawiła ona niezwłocznie nowy wniosek na formularzu, który winien mieć także prawny skutek. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę ww. postanowienia i uwzględnienie jej stanowiska w sprawie, dzięki czemu sprawa będzie mogła toczyć się dalej. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca działała w przeświadczeniu o skuteczności podejmowanych przez siebie czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmuje jako jeden z wymogów formalnych sprzeciwu od zarządzeń referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 ppsa zachowanie terminu do jego złożenia. Stosownie do art. 259 § 1 ppsa sprzeciw wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Sąd pierwszej instancji zauważył więc trafnie, iż wnosząc sprzeciw od zarządzenia z dnia 18 lipca 2012 r. skarżąca uchybiła terminowi przewidzianemu dla jego wniesienia, albowiem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 1 sierpnia 2012 r., natomiast sprzeciw wniesiono w dniu 3 sierpnia 2012 r. Przy czym należy dodać, iż skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności prawnej. Stosownie do treści art. 85 ppsa czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dodatkowo, jak wynika z art. 259 § 2 ppsa sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuca. Zasadnie więc WSA przyjął, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu skutkuje jego odrzuceniem. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji.