VII SA/Wa 507/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi G. C., L. C. i M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz G. C. i L. C. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, na rzecz M. C. kwotę 500 (pięćset) złotych oraz na rzecz G. C., L. C. i M. C. solidarnie kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania G. C., L. C., E. K., A. K., I. C., P. C., M. K., M. C., I. M., [...] Sp. z o.o. oraz S. K. i M. K. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwupiętrowych z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz ośmiu zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o poj. 9,8 m3 każdy na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w rej. ul. P. w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 21 grudnia 2020 r. P. R. wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwupiętrowych z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz ośmiu zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o poj. 9,8 m3 każdy na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w rej. ul. P. w W. Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji organu I instancji wnieśli: G. C., L. C., E. K., A. K., I. C., P. C., M. K., M. C., I. M., [...] Sp. z o.o. oraz S. K. i M. K. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Wojewoda M. przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wskazał, że w przypadku spełnienia przez inwestora wszystkich wskazanych w tym przepisie wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Dołączone zostało oświadczenie projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art, 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest również zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru L., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...].09.2019 r. poz. [...]). Planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: I2.2MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; 24KDL - teren dróg publicznych; 29KDD - teren dróg publicznych oraz 1KDZ - teren dróg publicznych. Zachowany został między innymi minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 60% (w projekcie - 62% powierzchni działki tj. 1224 m2), maksymalna wysokość zabudowy — 12 m, nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne (w projekcie 10,75 m. 2 kondygnacje nadziemne), maksymalna długość elewacji frontowej budynku - do 40 m dla dwóch segmentów (w projekcie 23,22 m), maksymalna intensywność zabudowy - 0,5 (w projekcie 0,49), geometria dachu - dach płaski lub spadzisty 20°-40° (w projekcie dach płaski spadku 29°). W projekcie przewidziano także wymaganą liczbę miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji (wg wskaźnika dla domów jednorodzinnych - nie mniej niż 2 miejsca parkingowe na lokal mieszkalny) - 16 miejsc postojowych. Przedmiotowe budynki mieszkalne jednorodzinne (dwupiętrowe z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej zostały zakwalifikowane do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Wojewoda M. stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisu § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), przepisu § 31 i § 36 (minimalna odległość studni od zbiornika bezodpływowego do osi studni i minimalna odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych do najbliższej granicy działki oraz do najbliższego okna pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Projektowana inwestycja nie narusza § 13 i § 60 ww. rozporządzenia zgodnie z którym: kwestia nasłonecznienia została wyjaśniona w sposób zrozumiały, pozwalający na skontrolowanie przeprowadzonej analizy. Jednocześnie przedmiotowa inwestycja spełnia warunki § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 zezm.), w którym część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Do projektu dołączono charakterystykę energetyczną budynku, wraz z analizą możliwości wykorzystania alternatywnych źródeł energii. Budynek należy do I kategorii geotechnicznej w warunkach prostych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012 poz. 463 ze zm.), co potwierdza opinia geotechniczna. Zdaniem Wojewody, inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, w szczególności nie pozbawia tych osób dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i ciepłej wody, środków łączności, dopływaj światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie generuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi terenów sąsiednich, zanieczyszczenia powietrza, wody ani gleby. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany powinien mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z kolei zapis § 14 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że do działek budowlanych oraz do budynków należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Użyte w cytowanych przepisach pojęcie dostępu do drogi publicznej zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz.741), w świetle, którego przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Natomiast w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zgodnie ze stanowiskiem inwestora, projektowana inwestycja nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Dostęp pośredni do drogi publicznej, którą jest ul. P., zapewnia służebność drogowa przejścia i przejazdu wzdłuż południowej granicy działek ew. nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], która jest ograniczonym prawem rzeczowym, a więc prawem dozwalającym jedynie na wykonywanie w oznaczonym zakresie (tylko niektórych) ustawowo określonych uprawnień na rzeczy cudzej wynikających z tego prawa. Dostęp pośredni do drogi publicznej zapewnia również droga wewnętrzna, działka ew. nr [...] z obrębu [...], dla której to postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2021 r. Prezydent m. [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul, P. w W., w postaci ciągu pieszo- jezdnego o szerokości od 4 do 5 m na działce nr ew. [...], dla projektowanych czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwu piętrowych z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz ośmiu zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o poj. 9,8 m3 każdy. Nadto, inwestor wskazuje (str. 11 projektu budowlanego), iż po wybudowaniu infrastruktury drogowej obsługa komunikacyjna dla przedmiotowej inwestycji będzie odbywać się z drogi [...] i [...] (wg wymagań MPZP). W odwołaniu skarżący zaskarżyli postanowienie Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] października 2021 r. Jak zauważył Prezydent m. [...] w ww. postanowieniu "odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych jest niezbędne ze względu na to, że brak jest możliwości zapewnienia dojścia i dojazdu z zachowaniem normatywnych szerokości ciągu pieszo-jezdnego. (...)." Odnosząc się do zasadności udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych, Wojewoda M. wskazał, że wyrażenie zgody na odstępstwo podyktowane było rozmiarami nieruchomości tj. dz. ew. nr [...]. Wymiary tej działki oraz lokalizacja planowanej inwestycji uniemożliwiają dojście i dojazd z zachowaniem normatywnych szerokości ciągu pieszo-jezdnego tj. zgodnie z warunkami technicznymi. Odnośnie zarzutu realizacji przez inwestora zabudowy wielorodzinnej a nie jednorodzinnej, jak zostało to wskazane we wniosku o pozwolenie na budowę, nie znajduje on potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane przez jednorodzinny budynek mieszkalny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 procent powierzchni całkowitej budynku. W przedmiotowej sprawie zamierzeniem inwestycyjnym jest budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwupiętrowych z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności etapowania inwestycji, tutejszy organ podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., cyt. "organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie toczy się na wniosek inwestora, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia budowlanego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych." Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant, przez co organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do szczegółowego badania projektu, poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Ocenie organu podlega zatem jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Tutejszy organ stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z prawem oraz zgodność projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego - dalsza ingerencja stanowiłaby przekroczenie zakresu oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i niejako przejęcie ustawowych obowiązków projektanta. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. C., L. C. i M. C., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na treść postępowania, a mianowicie: a. art. 7 , 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez wyjaśnienie sprawy przez organ z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności poprzez pominięcie słusznego interesu strony, oraz zignorowanie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym oraz poprzez nieprawidłowe usytuowanie w projekcie przebiegu drogi dojazdowej do nowobudowanych nieruchomości, b. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o materiał dowodowy składający się w niektórych miejscach wyłącznie z oświadczeń wnioskodawcy, co do których prawdziwości organ już w przeszłości powziął wątpliwości i co do której w aktach sprawy znajdują się dowody przeciwne, dowody urzędowe, c. art. 75 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie oświadczenia od wnioskodawcy, że ma prawo dysponować wskazanymi działkami na cele budowlane w sytuacji, gdy właściciele tych działek zaprzeczają tej okoliczności, a brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który by to potwierdzał oraz co więcej, w dokumentach KW brak jest jakichkolwiek wpisów lub wzmianek, które uprawniałyby wnioskodawcę do rozporządzania przedmiotowymi działkami. Wnioskodawcy przysługuje wyłącznie służebność przejazdu i przechodu, ale to właściciele mają prawo każdorazowo określać, jak ta służebność będzie wykonywana, i co więcej, służebność ta nie może być rozszerzana przez uprawnionego na inne podmioty, przysługuje wyłącznie właścicielowi działki władnącej, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez: i. w związku z art. 32 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, przez stwierdzenie, że projektodawca spełnił wszystkie warunki, w sytuacji, gdy przedstawiony projekt oparty jest o drogę dojazdową, co do której wnioskodawca nie jest uprawniony do dysponowania i zmiany sposobu użytkowania i która de facto nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, ii. w związku z art. 32 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, na stronie 10 i 11 projektu budowlanego, że obsługa ruchu do projektowanej nieruchomości odbywać się będzie przez drogę wewnętrzną przechodzącą przez działki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], podczas gdy tymi działkami inwestor nie ma prawa dysponować, a na działkach tych nie znajduje się droga wewnętrzna i właściciele tych działek nie wyrażają zgody na wytyczenie takiej drogi, iii. pominięcie, że wnioskodawca złożył równocześnie inne wnioski o pozwolenie na budowę dotyczących działek z tego samego obszaru ([...],[...],[...]), a skutki oddziaływania tych inwestycji powinny być oceniane łącznie, inwestor dzieli te zagadnienia na niniejsze, by zataić realny wpływ inwestycji na środowisko oraz na grunty objęte oddziaływaniem inwestycji, b. art. 20 ustawy Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że na podstawie tego przepisu organ nie jest zobowiązany do zbadania zgodności z prawem projektu budowlanego, 3. błąd w ustaleniach faktycznych, a mianowicie, a. przyjęcie że w zaproponowanym projekcie zapewniony jest dojazd do drogi publicznej, w sytuacji, gdy zaproponowana trasa przebiega przez inne działki będące własnością prywatną, wnioskodawca nie ma prawa dysponować ich działką na cele budowlane, b. przyjęcie, że obsługa komunikacyjna od ulicy P. będzie odbywać się "pasem gruntu o szerokości od 4 do 5 metrów" w sytuacji, gdy wnioskodawca nie ma prawa dysponować działkami, na których ma ustaloną służebność, a służebność przejazdu i przechodu ma być wykonywana z jak najmniejszą uciążliwością dla działek obciążonych. Ponadto, w ramach służebności przejazdu i przechodu nie mieści się transport maszyn czy materiałów budowlanych. Służebność przysługuje wyłącznie właścicielowi nieruchomości i prawa tego nie można przenieść bez zgody właścicieli nieruchomości obciążonej na inne osoby czy podmioty, c. traktowaniu służebności przejazdu i przechodu na równi z "drogą wewnętrzną", co jest rażącym błędem, gdyż służebność nie musi być wykonywana w żaden określony sposób, a w szczególności nie musi być wyznaczony pas gruntu do przejazdu, w związku z czym nie może być mowy o drodze w rozumieniu przepisów ustawy, d. pominięcie, stwierdzonego prawomocnym postanowieniem sądu karnego, dowodu potwierdzającego, że projekt budowlany będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji oparty jest o nieprawdziwe oświadczenia inwestora, w związku z czym pozwolenie na budowę jest sprzeczne z prawem. Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy Wojewodzie M. do prowadzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż istotna część zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I Instancji nie została przez Wojewodę M. rozpoznana i zachowała swoja aktualność, a zarzuty postawione decyzji organu I instancji obarczają też decyzję Wojewody M. Jedną z kwestii, które zbadał Wojewoda M., była kwestia odstępstwa od zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wyrażenia zgody na przeprowadzenie obsługi drogowej inwestycji poprzez drogę o zmniejszonej szerokości. Formalnie została wydana stosowna decyzja, jednak pozostaje aktualny zarzut odnośnie naruszenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Fakt wyrażenia formalnej zgody na takie odstępstwo nie jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że projekt budowlany zapewnia należyty poziom bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Kluczowym jednak elementem sporu jest brak rozpoznania zarzutów odnoszących się do z jednej strony fałszywego oświadczenia P. R. złożonego przy wniosku o pozwoleniu na budowę, że ma prawo dysponować nieruchomościami skarżących na cele budowlane, a z drugiej - wadzie projektu budowlanego stwierdzającego, że ruch dojazdowy do nieruchomości ma się odbywać "drogą wewnętrzną", która, przynajmniej w części, nie istnieje. Nie można zgodzić się z twierdzeniami organu II instancji, że odpowiedzialność projektanta wyrażona w art. 20 Prawa budowlanego zwalnia z odpowiedzialności od zbadania podniesionych zarzutów organ. Tymczasem, istotną częścią odniesienia się do zarzutów skarżących jest to powołanie się na artykuł 20 i stwierdzenie, że organ nie musi badać tych okoliczności. Idąc tą drogą, wydawanie pozwolenia na budowę byłoby zbędne - wystarczyłoby, by projekt był sporządzony przez uprawnionego projektanta. W skardze wskazano, że P. R. złożył fałszywe oświadczenie, że okoliczność ta została potwierdzona prawomocnym postanowieniem Sądu karnego, który wprawdzie stwierdził, że jest to błąd nie stanowiący przestępstwa, jednak niewątpliwie że oświadczenie to jest fałszywe. W tym kontekście należy dokonać analizy art. 35 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Pełnomocnik skarżących wskazał, że komentarze oraz orzecznictwo do przepisu art. 3 ust. 11 wyraźnie stanowią, że aby mówić o ograniczonym prawie rzeczowym dającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane takie uprawnienie musi wynikać wprost z treści tego prawa, ujawnionego w księdze wieczystej. Takim przykładowym prawem jest prawo do zabudowy, jako oddzielne ograniczone prawo rzeczowe. Takie orzeczenia możemy odnaleźć m.in. w wyroku z dnia 10 lutego 2021 r. WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 519/20, który stwierdził: "Służebność gruntowa może więc polegać na każdego rodzaju obciążeniu nieruchomości jakie ustalą między sobą strony w umowie lub sąd w orzeczeniu ustanawiającym służebność. Należy zgodzić się, że służebność gruntowa może też polegać na obciążeniu nieruchomości na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem wykorzystania jej do realizacji określonych robót, lecz musi to jasno wynikać z treści służebności (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt IIOSK 2939/12, dostępny w CBOSA). W związku z tym nie można z góry wykluczyć, że służebność jako ograniczone prawo rzeczowe będzie stanowić prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym istotne znaczenie dla takich ustaleń ma treść tego prawa, a zwłaszcza wynikające z niego uprawnienie do wykonania określonych robót budowlanych (por wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2876/19, dostępny jw.), jak również powołane w tym orzeczeniu wyroki. W świetle wskazanych orzeczeń bezdyskusyjnym jest, że służebność przejazdu i przechodu nie daje prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sprawie inwestor złożył oświadczenie, że dysponuje na cele budowlane działkami [...],[...],[...] i [...],[...],[...],[...],[...], a jedynie jest wskazana inna podstawa prawna rzekomego dysponowania przez niego tymi działkami. Inwestor złożył takie oświadczenie, pomimo że jedynym przysługującym mu uprawnieniem jest służebność przejazdu i przechodu, która nie uprawnia do zabudowy nieruchomości. Oznacza to, że projekt budowlany jest wadliwy, a co więcej, narusza prawo własności nieruchomości. Oznacza to, że decyzje organów obu instancji powinny zostać uchylone, o co wniesiono w skardze. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji przyjęły (choć stan prawny nie został w sposób szczegółowy wyjaśniony w uzasadnieniach obu decyzji), że w tej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) według stanu prawnego obowiązującego do dnia 19 września 2020 r. Do wniosku z dnia 21 grudnia 2020 r. inwestor załączył bowiem projekt budowlany sporządzony w 2019 r., zatem zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 z dnia 13 lutego 2020 r. ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, czyli obowiązujące przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ramach sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy), organ powinien ustalić czy działka budowlana oraz projektowane na niej budynki budynków mają zapewnione dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych (§ 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2019 r. poz. 1065, dalej w skrócie "rozporządzenie"). Kwestią sporną w tej sprawie jest przede wszystkim kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Z projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja posiada dostęp pośredni do drogi publicznej ul. P. poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...], dla której - postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2021 r. - Prezydent m. [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia, polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej nr ew. [...] w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości od 4 do 5 m na działce nr ew. [...], dla projektowanych czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwu piętrowych z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz ośmiu zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. Następnie dostęp do działki nr [...] ma następować poprzez służebność drogową przejścia i przejazdu wzdłuż południowej granicy działek ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] pasem gruntu o szerokości 5 m. Przy czym w projekcie zakonspirowania terenu istnieje pewna rozbieżność pomiędzy mapą orientacyjną A0 obrazującą dojazd do działki nr [...] a częścią tekstową tego projektu (str. 10-11), w której nie wymieniono wszystkich działek, przez które przebiega służebność. W projekcie (str. 11) wskazano ponadto, iż po wybudowaniu infrastruktury drogowej obsługa komunikacyjna dla przedmiotowej inwestycji według wymagań planu miejscowego będzie odbywać się z drogi [...] (ul. P.), [...] i [...]. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru L., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]) planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: I2.2MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Do obsługi komunikacyjnej tego terenu przewidziano w planie drogi [...] (ul. P.), [...],[...],[...], które nie zostały do tej pory wybudowane. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie rozważył należycie czy przewidziany w projekcie budowlanym dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...] (ciąg pieszo-jezdny o szerokości 4-5 m) oraz służebność wzdłuż południowej granicy działek ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...] pasem gruntu o szerokości 5 m jest dostępem odpowiednim, w szczególności w odniesieniu do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Należy szczegółowo rozważyć, czy dojazd do terenu inwestycji o wyznaczonej szerokości nie narusza interesów osób trzecich, na co powołują się skarżący oraz na co powoływali się inni odwołujący się od decyzji organu I instancji właściciele nieruchomości sąsiadujących z inwestycją. Organ bardzo ogólnikowo odniósł się do zarzutów odwołania w tym zakresie, nie czyniąc żadnych ustaleń faktycznych w przedmiocie przebiegu dojazdu od ul. P. do działki nr [...] w zakresie bezpieczeństwa ruchu na tego rodzaju dojeździe. Ocena tych okoliczności nie może być oderwana od sytuacji faktycznej i prawnej na nieruchomościach sąsiadujących z działkami nr [...] oraz nr [...],[...],[...],[...] i planowanej tam również zabudowy. Organ powinien w szczególności ustalić do ilu łącznie nieruchomości ma prowadzić ten dojazd, ile łącznie budynków ma obsługiwać i ile miejsc parkingowych jest tam planowanych. Z akt sprawy niniejszej oraz łączącej się z nią sprawy sygn. akt VII SA/Wa 508/22 wynika, że na działkach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] ten sam inwestor planuje budowę ośmiu budynków (4 bud x 2) mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i dojazd do tej inwestycji jest identyczny. Ponadto Sądowi wiadomo z urzędu, że planowana jest również zabudowa na działkach nr [...] i [...] (akta sprawy sygn. VII SA/Wa 910/22). Potwierdza to również załączona do projektu budowlanego opinia geotechniczna z lutego 2021 r. (k.74), która dotyczy budowy zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] -[...], budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i[...] oraz dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], co sugeruje, że inwestor planuje kilka inwestycji na sąsiadujących ze sobą działkach. Te okoliczności nasuwają wątpliwość czy planowany dojazd do działki nr [...] jest odpowiedni w rozumieniu § 14 ust. 1 rozporządzenia i czy nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (właścicieli działek nr [...] oraz nr [...] -[...], [...] -[...]). Organ odwoławczy powinien więc ponownie rozważyć tę kwestię w oparciu o dokładne ustalenia stanu faktycznego i prawnego na terenie wskazanych wyżej działek. W tym kontekście ponownej oceny wymaga więc również udzielona zgoda Prezydenta m. [...] na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. (postanowienie Nr [...] z dnia [...] października 2021 r., str. 118 projektu budowlanego). Wątpliwości budzi, że udzielone odstępstwo dotyczy przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia, natomiast jego treść jest powiązana z treścią § 14 ust. 2 rozporządzenia. Wojewoda M. wskazał, że wyrażenie zgody na odstępstwo podyktowane było rozmiarami nieruchomości tj. dz. ew. nr [...]. Z mapy załączonej do projektu budowlanego wynika, że zwężenie ciągu pieszo-jezdnego na działce nr [...] do 4 m następuje na wysokości budynku znajdującego się na tej działce, a - jak wskazano w odwołaniu - na nieruchomości tej prowadzona jest działalność firmy S. Zatem oceny wymaga czy okoliczności te, jak również skala kilku inwestycji planowanych równolegle na działkach inwestora nie ma wpływu na prawidłowość udzielonego odstępstwa. Okoliczności te nie zostały należycie rozważone przez organ II instancji, który bardzo ogólnikowo odniósł się do zarzutów odwołania, nie analizując sytuacji faktycznej, jaką może spowodować zapewnienie dojazdu dla planowanej inwestycji w sposób przyjęty w projekcie zagospodarowania terenu, czym naruszył art. 7 i 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 2 pkt 4 Prawo budowlane, przez stwierdzenie, że projektodawca spełnił wszystkie warunki, w sytuacji, gdy przedstawiony projekt oparty jest o drogę dojazdową, co do której wnioskodawca nie jest uprawniony do dysponowania i zmiany sposobu użytkowania drogi dojazdowej i która nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych oraz przyjęcie, że obsługa ruchu do projektowanej nieruchomości odbywać się będzie przez drogę wewnętrzną przechodzącą przez działki [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], podczas gdy tymi działkami inwestor nie ma prawa dysponować, a na działkach tych nie znajduje się droga wewnętrzna. W części tekstowej projektu zagospodarowania terenu (str. 10-11, Wjazd na teren i obsługa komunikacyjna) wskazano, że "obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej ul. P. pośrednio poprzez wew. drogę dojazdową stanowiącą (służebność gruntowa – załącznik) część dz. ew. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...]. W celu spełnienia par. 14 ust. 1 rozporządzenia (...) uzyskano odstępstwo od w/w przepisu – załącznik." Do projektu załączono mapę orientacyjną A0, z której wynika, że inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...] oraz przysługuje mu służebność przejścia i przejazdu po działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] pasem biegnącym wzdłuż południowych granic tych działek o szerokości 5 m. W części tekstowej projektu zagospodarowania terenu nie wymieniono wszystkich działek, po których przebiega służebność. Poza tym, rację mają skarżący, że na działkach [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] nie przebiega droga publiczna, ani droga wewnętrzna. Droga wewnętrzna (ciąg pieszo-jezdny) przebiega wyłącznie po działce nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Ustalenia projektu budowlanego w zakresie obsługi komunikacyjnej działki inwestycyjnej powinny być dokładne i precyzyjne, aby można było stwierdzić spełnienie warunku z § 14 ust. 1 rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu wymaga więc ewentualnej korekty w tym zakresie. Zasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 20 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi projektant, a na podstawie tego przepisu organ nie jest zobowiązany do zbadania zgodności z prawem projektu budowlanego. Takie stanowisko organu jest sprzeczne z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który nakazuje organowi przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym przypadku organ miał obowiązek zbadać zgodność projektu zagospodarowania terenu z § 14 rozporządzenia. W odniesieniu do zarzutu skargi, dotyczącego wprawdzie błędu w ustaleniach faktycznych, lecz w zasadzie kwestionującego prawo inwestora do dysponowania działkami skarżących na cele budowlane, na których ma on ustaloną służebność, wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 3 pkt 11 ustawy, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r., II OSK 1339/05 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością, o którym mowa w pow. art. 32 ust. 4 pkt 2 dotyczy terenu budowy, tj. przestrzeni, w której prowadzone są roboty budowlane wraz przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy (art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego). Dojście i dojazd do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę nie jest ani nieruchomością, na której ma być wykonywany zamierzony obiekt budowlany lub jakiekolwiek roboty, związane z infrastrukturą, ani terenem budowy. W tej sprawie inwestor wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane działką budowlaną nr [...], na której ma być realizowana inwestycja. W odniesieniu do działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] inwestor błędnie wskazał w oświadczeniu, że przysługuje mu prawo do dysponowania tymi działkami na cele budowlane, gdyż przysługuje mu do tych nieruchomości wyłącznie służebność przejazdu i przechodu. Ocena czy inwestorowi przysługuje prawo dojścia i dojazdu do działki budowlanej powinna być dokonywana w ramach spełnienia warunków z § 14 ww. rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zgodnie z którym, dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Inwestor załączył do projektu budowlanego dokumenty, z których wynika, że przysługuje mu służebność przejazdu i przechodu przez działki nr [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Skarżący nie kwestionują w zasadzie okoliczności przebiegu służebności po ich działkach, lecz kwestionują niezgodność planowanego przez inwestora wykorzystania tego terenu (pasa gruntu, na którym ustanowiona jest służebność) z treścią tego ograniczonego prawa rzeczowego oraz możliwość przeniesienia tego prawa po podziale działek inwestycyjnych na rzecz właścicieli projektowanych budynków. Organ powinien więc ustalić na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów, jaka jest treść przysługującej inwestorowi służebności i czy na podstawie tego prawa możliwe jest zapewnienie dojazdu do działki nr [...] z uwzględnieniem planowanej tam inwestycji. W odniesieniu do zarzutu pominięcia przez organ dowodu w postaci prawomocnego postanowienia sądu karnego, potwierdzającego, że projekt budowlany oparty jest o nieprawdziwe oświadczenia inwestora, wskazać należy, iż załączone do skargi postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. zostało wydane już po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji w tej sprawie ([...] stycznia 2022 r.), zatem organ nie mógł się ustosunkować do treści tego dokumentu. Postanowieniem tym Sąd utrzymał w mocy postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] października 2021 r. o umorzeniu postępowania w sprawie z uwagi na brak znamion czynu zabronionego z art. 233 § 6 k.k. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że P. R. nie posiadał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, lecz posiadał jedynie służebność na tej nieruchomości polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez te nieruchomość. Wpisanie wskazanej nieruchomości w oświadczeniu było wynikiem błędu lub niezrozumienia przez P. R., w jaki sposób należy wypełnić to oświadczenie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 75 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie oświadczenia od wnioskodawcy, że ma prawo dysponować wskazanymi działkami na cele budowlane w sytuacji, gdy właściciele tych działek zaprzeczają tej okoliczności, a brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który by to potwierdzał, wskazać należy, iż jeżeli inwestor złożył nieprecyzyjne oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane lub zawarł tam dodatkowe informacje o przysługującej mu służebności przejazdu i przechodu na określonych działkach, to dokument ten podlega ocenie organu architektoniczno-budowlanego w połączeniu z opisem inwestycji i dokumentami załączonymi do projektu budowlanego. W tej sprawie organ prawidłowo uznał, że prawo inwestora do działek nr [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...] jest jedynie ograniczonym prawem rzeczowym (służebnością), na które inwestor powołał się celem uzasadnienia swojego uprawnienia do dojazdu i dojścia do działki inwestycyjnej, a nie celem wykazania prawa do dysponowania tymi działkami na cele budowlane. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez organ, że wnioskodawca złożył równocześnie inne wnioski o pozwolenie na budowę dotyczące działek z tego samego obszaru ([...] -[...], [...],[...],[...]), a skutki oddziaływania tych inwestycji powinny być oceniane łącznie ze względu na wpływ inwestycji na środowisko, wskazać należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Organy obu instancji nie odniosły się do tej kwestii w uzasadnieniach wydanych decyzji, zatem kwestia ta wymaga dokonania dodatkowej analizy w kontekście zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., orzekł, jak w sentencji. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę, organ odwoławczy powinien zastosować się do poszczególnych wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku, ponownie sprawdzić czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz ocenić czy w sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).