IV SA/Wa 930/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Protokolant ref. Agnieszka Szymańczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej Gminy [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister", "Organ") decyzją nr [...] z [...] maja 2021 r., wydaną na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 oraz z 2020 r. poz. 471) i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K. (dalej: "Wnioskodawca", "Wójt", "Skarżący") dotyczącego przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas III o łącznej powierzchni 8,2075 ha położonych na terenie gminy K., w obrębie K., w granicach działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], nie wyraził zgody na zmianę ich przeznaczenia. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 12 listopada 2019 r. Wójt wystąpił do Ministra o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 10,1968 ha gruntów rolnych klas III, położonych na terenie gminy K., w obrębie ewidencyjnym K. W trakcie postępowania Wójt dwukrotnie – pismami z 8 marca 2021 r. oraz 8 kwietnia 2021 r. – skorygował wniosek, zmniejszając powierzchnię gruntów objętych wnioskiem do 8,2075 ha. Wnioskowane grunty przeznacza się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, teren zieleni oraz tereny komunikacji - dróg publicznych, wewnętrznych i pieszo-rowerowych. Do wniosku załączono pozytywne opinie Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej. Po rozpoznaniu wniosku Minister wydał opisaną na wstępie decyzję z [...] maja 2021 r., którą odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że wnioskowane grunty są położone w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowanych oraz posiadających zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, ale są także częścią dużego areału gruntów rolnych, rozciągającego się na zachód. Grunty te wraz z przyległymi terenami rolnymi stanowią zwarty kompleks użytków rolnych klas III-IV, charakteryzujący się korzystnymi warunkami do prowadzenia produkcji rolniczej. Minister stwierdził, że realizacja projektowanych zamierzeń urbanistycznych na opisanych gruntach doprowadziłaby do wkroczenia z nową zabudową nierolniczą w otwarte tereny rolne. Przeznaczenie na cele nierolnicze tak usytuowanych gruntów byłoby działaniem sprzecznym z głównymi założeniami ustawy o ochronie grantów rolnych i leśnych. Ponadto Minister zauważył, że w gminie i we wnioskowanym obrębie istnieją grunty już przeznaczone na cele nierolnicze – ok. 620 ha – dotąd niezagospodarowane. Powyższe w ocenie Organu stanowiło dodatkowy argument, aby grunty rolne o wysokiej klasie bonitacyjnej pozostały w dotychczasowym rolniczym użytkowaniu. Podkreślono, że rozwój funkcji nierolniczych w gminie może być bez przeszkód zrealizowany na terenach pozyskanych na cele nierolnicze w poprzednich procedurach planistycznych. Opracowując miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek uwzględniać realne potrzeby inwestycyjne, analizując przebieg dotychczasowej urbanizacji i jeżeli na terenie gminy występują rezerwy obszarów nadających się pod inwestycje, to w pierwszej kolejności należy zagospodarować te grunty i chronić użytki rolne wysokich klas bonitacyjnych Zaznaczono także, że na terenie gminy użytki klas I-III stanowią ok. 43% gruntów rolnych, a na obszarze objętym wnioskiem udział gruntów najlepszych klas bonitacyjnych wynosi ok. 40%, przy jednoczesnym niewykorzystaniu do celów nierolniczych przez gminę terenów o gorszej jakości gleb. Odnosząc się natomiast do argumentu Wójta, wskazującego na zasadność przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze tylko dlatego, że ustalenia zawarte w studium przewidują zabudowę nierolniczą na danym terenie, Minister podkreślił, że zapisy w studium nie mogą stanowić przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Studium nie jest aktem prawa miejscowego i określa jedynie politykę przestrzenną gminy, której założenia nie mają charakteru wiążącego dla innych niż gmina podmiotów, w przeciwieństwie do powszechnie obowiązujących przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Strona wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: – art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez brak określenia granic uznania administracyjnego przyznanego organowi administracji publicznej w zakresie wydanego rozstrzygnięcia w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie - wydane rozstrzygnięcie mimo z pozoru poprawnego uzasadnienia w swej istocie ma charakter dowolny, – art. 7, art 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegającego na błędnym ustaleniu stanu faktycznego dotyczącego przekształcanych gruntów i w tym zakresie brak przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego w konsekwencji wydając decyzję odmawiającą zmiany przekształcenia gruntów. W uzasadnieniu skargi Wójt podkreślił, że jakkolwiek decyzja zezwalająca na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne ma charakter uznaniowy, nie powinna być ona podejmowana w sposób dowolny. Tymczasem Minister w niniejszej sprawie uzasadnił swoją decyzje w sposób szablonowy, nie zagłębiając się w szczegóły jej stanu faktycznego i opierając się tylko na jednym kryterium jakim jest ochrona gruntów klasy I-III. Skarżący podkreślił, że stara się przeznaczyć pod wskazaną zabudowę, tereny, które już obecnie posiadają skomunikowane, oraz wyposażone są w infrastrukturę techniczną a także niestanowiące otwartych terenów rolnych. Przeznaczenie konkretnych terenów pod zabudowę mieszkaniową determinowane jest strategicznym planowaniem rozwoju gminy i nie można pomijać roli studium jako dokumentu w pewien sposób determinującego konieczność zmiany przeznaczenia gruntów. Zaznaczono, że tereny objęte wnioskiem są terenami, na których w sposób naturalny może (a nawet powinna) rozwijać się przedmiotowa zabudowa. Tereny wnioskowane do uzyskania stosownej zgody znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów już przeznaczonych na zabudowę mieszkaniową, a ponadto mają dostęp do infrastruktury technicznej, a także znajdują się w sąsiedztwie drogi gminnej i powiatowej oraz blisko stacji kolejowej. Brak aktualnie stosowanej zgody dla wnioskowanego terenu uniemożliwia zatem kontynuowanie istniejącego przeznaczenia terenu, prowadzi tym samym do konieczności poszukiwania nowych terenów inwestycyjnych, tym samym doprowadzając do rozproszenia zabudowy i blokuje równomierny i zrównoważony rozwój wsi K. nie tylko w kierunku północnym czy wschodnim ale również zachodnim. Podniesiono także, że zachodni kierunek rozwoju zabudowy pozwoli na obniżenie kosztów związanych z powiększaniem infrastruktury drogowej i kanalizacyjnej. Negując podniesiony przez Ministra argument dotyczący zachowania jednolitości obszaru rolniczego, Wójt wskazał, że nie odniesiono się w zaskarżonej decyzji w żaden sposób do kwestii faktu otoczenia przedmiotowego terenu istniejącą zabudową mieszkaniową, a także występowania na samym środku omawianego terenu znacznej części gruntu rolnego w kategorii IV. Rozstrzygniecie Ministra w ocenie Skarżącego będzie skutkować powstaniem "wysp" zabudowań otoczonych polami uprawnymi, co jest rozwiązaniem wysoce uciążliwym i dla roli i dla zabudowy mieszkaniowej i w efekcie nieracjonalnym. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi Minister podkreślił, że nie kierował się przy wydawaniu decyzji interesem właścicieli gruntów, tylko szeroko rozumianym interesem publicznym, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego kraju oraz ochroną ziemi rolniczej jako ważnego zasobu naturalnego. Ponownie zaznaczył, że na terenie gminy znajdują się już tereny, co do których zezwolono na zmianę ich wykorzystania, a które nie zostały jeszcze zagospodarowane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Minister wskazał, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o materiały dowodowe przesłane przez Wójta, po zapoznaniu się z opinią Marszałka Województwa [...] oraz Prezesa [...] Izby Rolniczej, a także po dwukrotnym zwróceniu się z prośbą o korektę wniosku oraz uzupełnienie informacji, m.in. odnośnie stanu zagospodarowania gruntów w gminie, natomiast uzasadnienie zawierało konkretne fakty i liczby, na podstawie których dokonano oceny wniosku oraz szczegółowe przesłanki przemawiające za odmową wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia spornych gruntów. W toku rozprawy przeprowadzonej 27 października 2021 r. pełnomocnik Skarżącej przedstawił dodatkową argumentację mającą przemawiać za uwzględnieniem skargi. Wskazano, że teren objęty wnioskiem o wyłączenie leży w centrum miejscowości, nie dalej niż do 1 km od rynku i innych obiektów wyznaczających centrum, 500 m od przedszkola i żłobka oraz sklepu wielkopowierzchniowego. Podkreślono, że obszar objęty rozpatrywanym w tej sprawie wnioskiem jest w pełni uzbrojony i zaopatrzony w utwardzone drogi. Ponadto zaznaczono, że na obszarze Gminy są tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i posiadające trzecią klasę gruntu, bez zgody na zmianę przeznaczenia. Jednocześnie postępuje zabudowa terenów obiektami handlowymi, usługowymi i zabudową wielorodzinną Gminy w oparciu o decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na bliskość Gminy w stosunku do Poznania składanych jest dużo wniosków o warunki zabudowy. Prognozy demograficzne oraz obecna sytuacja skutkująca potrzebą budowy żłobka, świadczy w ocenie Skarżącej o potrzebie wyłączenia tych terenów z przeznaczenia rolnego. W odpowiedzi na pytanie dotyczące obszarów niewykorzystanych pod zabudowę pomimo posiadania decyzji o zgodzie na zmianę przeznaczenia, Pełnomocnik Gminy stwierdziła także, że obecna sytuacja jest inna z uwagi na szereg wniosków o warunki zabudowy, zrealizowane już inwestycje oraz brak optymalnej infrastruktury na innych obszarach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020, poz. 190 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga była zasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustawa ta ma na celu uregulowanie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów. Ochrona gruntów rolnych i leśnych zgodnie z zapisami zawartymi w art. 3 ustawy polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 ustawy). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I – III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następuje w formie decyzji administracyjnej, czyli rozstrzyga sprawę co do istoty, a zatem spełnia wymogi określone w art. 104 k.p.a. – zawsze jest to władcze rozstrzygnięcie organu administracji. Należy podkreślić, że decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy ma charakter uznaniowy. Rolą Ministra jest w takiej sytuacji dokonanie oceny, czy przeznaczenie gruntu rolnego klasy od I-III jest uzasadnione w świetle przepisów ustawy, a w szczególności jej art. 3 ust. 1 pkt 1 – wskazującego, że ochrona gruntów rolnych polega m. in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze oraz art. 6 ust. 1 – określającego, że na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Powołane przepisy wyrażają zatem wskazówki, jakimi winien kierować się organ administracji przy wydawaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Wskazane wytyczne wyznaczają zaś granice uznania administracyjnego, przesądzając, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy. W przypadku gdy postępowanie kończy decyzja o charakterze uznaniowym uzasadnienie stanowiska organu nabiera szczególnego znaczenia. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, jednakże zakres sprawowanej nad nimi kontroli sądowej jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem ich zgodność z prawem, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno też zawierać odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów strony w celu realizacji zasady przekonywania (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 8360/16). Decyzja uznaniowa, która wymaga niezwykle starannego i wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności, nie tylko w postępowaniu wyjaśniającym, lecz także w uzasadnieniu pisemnym rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 1234/16, LEX nr 2279427 i przywołane tam orzecznictwo). W przedmiotowej sprawie owe granice wyznacza art. 3 ust. 1 ustawy, który wprowadza jako obowiązującą zasadę ochrony gruntów rolnych; zaś art. 7 tej ustawy, że w procedurze zmierzającej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszcza się na zasadzie wyjątku, zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przy założeniu, że mamy do czynienia także z gruntami o najwyższej przydatności produkcyjnej (klas bonitacyjnych I-III). Nie może budzić wątpliwości, że organ, rozpoznając wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów, powinien przede wszystkim kierować się wskazanymi przez ustawodawcę zasadami ochrony gruntów, ale jednocześnie, wydając decyzję, powinien rozważyć zarówno interes publiczny, jakim jest interes wnioskującej gminy (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II OSK 436/13, LEX nr 1572729). Chodzi tu o kwestię ładu przestrzennego, gdyż zaskarżona decyzja zapadła na potrzeby procedury planistycznej (w określonych ustawowo sytuacjach zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze może nastąpić wyłącznie w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgoda Ministra Rolnictwa na zmianę tego przeznaczenia jest elementem koniecznym do prawidłowego przeprowadzenia procedury planistycznej). W konsekwencji, przy wyłączaniu gruntów rolnych i leśnych z produkcji powinno się brać pod uwagę także dyrektywy wypływające z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem zasadę kształtowania ładu przestrzennego oraz zasadę zrównoważonego rozwoju - stanowiące podstawę wszelkich działań odnoszących się do gospodarki przestrzennej, a także główny miernik prawidłowości i legalności wykonywania przepisów tej ustawy w formach w niej przewidzianych (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2013, s. 10; T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Kraków 2004, s. 15-16, a także wyrok NSA z 8.12.2020 r., II OSK 1993/18, LEX nr 3095638). Uzasadnienie takiej decyzji nie może opierać się na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Organ zatem przed podjęciem rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego ma obowiązek ustalić i wyjaśnić wnikliwie stan faktyczny sprawy, a następnie rozpatrzyć go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Zdaniem Sądu zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 7 i 77 k.p.a , a organ nie rozważył całokształtu okoliczności sprawy mających znaczenie dla jej wyniku. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że strona nie skorzystała z możliwości samodzielnej weryfikacji stanowiska Ministra poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz wniosła skargę do sądu administracyjnego. W przedmiocie zatem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze organ wydał jedno rozstrzygnięcie. Tym bardziej konieczne jest, aby wszystkie istotne dla wyniku sprawy kwestie zostały rozważone w toku tego jednoetapowego postępowania. W rozpatrywanej sprawie obowiązkiem Ministra jako organu administracji publicznej było szczegółowe i wnikliwe rozważenie wszystkich powoływanych przez Gminę powodów przemawiających jej zdaniem za zmianą przeznaczenia działek rolnych na cele nierolnicze oraz następnie dokonanie oceny w świetle całokształtu materiału dowodowego, w sposób wyczerpujący, czy powody te należało uznać za ważkie. Taka ocena jednak należy do organu administracji, nie zaś do sądu administracyjnego, który nie czyni co do zasady samodzielnych ustaleń faktycznych. Skarżący wskazywał na przyjętą koncepcję urbanistyczną tego obszaru, przeznaczenie zawnioskowanych gruntów pod tereny zabudowy mieszkaniowej, teren zieleni oraz tereny komunikacji. Pomimo słusznej konstatacji Ministra dotyczącej celu uregulowań zawartych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie można go rozpatrywać w kategoriach absolutnych i w oderwaniu od realiów zaistniałych w każdym konkretnym przypadku. W niniejszej sprawie Minister zaznaczył, że gmina posiada możliwości rozwoju budownictwa mieszkaniowo-usługowego na terenach innych niż wymienione we wniosku, które albo są terenami o gorszej kategorii gleb rolniczych, albo już zostały wobec nich decyzje o zgodzie na zmianę przeznaczenia, na cele nierolnicze, a jeszcze nie zostały wykorzystane do celów rozwoju urbanizacyjnego wsi K. i całej Gminy. Jednakże w swoich rozważaniach Minister pominął przedstawione przez gminę okoliczności dotyczące infrastruktury już istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie obszarów objętych wnioskiem. Tereny sąsiednie, zgodnie ze wskazaniami gminy, znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów już przeznaczonych i zagospodarowanych przez zabudowę mieszkaniową. Gmina podniosła także, że obszary te mają bezpośredni dostęp do infrastruktury technicznej a także sąsiedztwo dróg gminnej i powiatowej oraz bliskość stacji kolejowej. Są one otoczone z trzech stron obszarami przeznaczonymi pod zabudowę lub już zabudowanymi. Podkreślono, że zmiana przeznaczenia przedmiotowych obszarów pozwoli na dalszy rozwój gminy w sposób zorganizowany, tworzący zwarte skupiska urbanistyczne o jednorodnym przeznaczeniu, jednocześnie prowadzący do obniżenia w przyszłości kosztów związanych z realizacją infrastruktury drogowej, a także wodno-kanalizacyjnej. Powyższe stanowi realizację koncepcji zrównoważonego i harmonijnego zagospodarowania przestrzennego gminy. Na rozprawie skarżący wskazał na szczegółowe okoliczności związane z rozwojem przestrzennym gminy, których weryfikacja winna zostać dokonana w toku postepowania administracyjnego, a także argumentów które winne zostać wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku Skarżącej gminy. Dotyczy to bliskości miejscowości Kaźmierz względem dużej aglomeracji jaką jest Poznań, niewielkiej odległości terenu objętego wnioskiem do centrum miejscowości, a także infrastruktury takiej jak centrum handlowe, przedszkole i żłobek, braku faktycznej możliwości wykorzystania w pełni terenów o gorszej kategorii gleb rolniczych albo co do których już zostały wydane decyzje o zgodzie na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze (obszar oznaczony jako nr 13 czy nr 6 na mapie stanowiącej załącznik nr 8 do wniosku). Należy zgodzić się ze Skarżącym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się do tych kwestii, a koncentruje się – jak zaznaczono już wyżej – ochronie gruntów rolniczych, jednakże bez pogłębionego spojrzenia na sytuację gminy i jej mieszkańców. Z tego względu zaskarżoną decyzję należało uchylić. Jednocześnie wobec stwierdzenia naruszenia norm procesowych, wypowiadanie się w zakresie prawidłowości zastosowania przez organ przepisów materialnych należało uznać za przedwczesne. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przy uwzględnieniu zaleceń zawartych w niniejszym wyroku, możliwa będzie ocena ponownie wydanej decyzji pod kątem zastosowania przywołanych w skardze przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł.