II SA/Gl 333/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Zemlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi U. K. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] nr[...] , po rozpatrzeniu odwołania M. S. (S.) oraz U.K., reprezentowanych adwokata L. K. (K.), od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w sprawie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania części działki nr 1 przy ul. H. w T. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 15 maja 2018 r. mieszkańcy nieruchomości znajdujących się w pobliżu działki nr [...] wnieśli o wydanie przez Prezydenta Miasta T. (organ I instancji) decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania ww. działki. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji nakazał M. S., Z. K., U. K. oraz K. K. (K.) przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania tejże działki. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) po rozpatrzeniu odwołania stron decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. SKO wskazało na wady postępowania polegające na naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Ponadto wskazało, że decyzja organu I instancji nakładała obowiązki na osobę zmarłą. Pismem z dnia 12 listopada 2019 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. Następnie pismem z dnia 29 lipca 2020 r. zawiadomił strony o zgromadzeniu materiału dowodowego. W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję nakazującą M. S. Z. K. oraz K. K. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji organu I instancji M. S. oraz Z. K. (skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika, zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 79 § 2 poprzez niezapewnienie skarżącym możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu; art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 86 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, że doszło do zmiany przeznaczenia części nieruchomości na cele komisu samochodowego; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, że doszło do zmiany przeznaczenia części nieruchomości na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie myjni samochodowej. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniesiono przede wszystkim, że organ I instancji dokonał nieprawidłowych ustaleń. Zdaniem skarżących na nieruchomości prowadzona jest działalność polegająca na myciu i konserwacji samochodów, co jest zgodne z przeznaczeniem stwierdzonym w decyzji organu I instancji z [...] W piśmie procesowym z dnia 14 października 2020 r. B. G. - uczestnik postępowania - odnosząc się szeroko do zarzutów podnoszonych w odwołaniu oraz okoliczności sprawy stwierdziła, że urządzenie placu postojowego dla kilkudziesięciu samochodów na miejscu dawnego sadu i wykorzystywanie go dla celów prowadzonej działalności gospodarczej należy uznać za zmianę zagospodarowania terenu. SKO decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Przytoczyło brzmienie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2020 r. poz. 293- dalej "u.p.z.p."), podkreślając, że niemal każda zmiana zagospodarowania terenu wymagać będzie uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a prawo własności nie jest prawem nieograniczonym. Wskazało na uprawnienia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta wynikające z art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Stwierdziło, że na terenie obejmującym działkę nr 1 nie obowiązuje plan miejscowy, z tego względu zmiana zagospodarowania terenu będzie wymagała uzyskania warunków zabudowy. Dla wskazanej działki wydana została decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania warsztatu stolarskiego na myjnię samochodową. Następnie decyzjami z [...] nr [...] oraz [...] odmówiono wydania warunków zabudowy dla utwardzenia terenu na potrzeby komisu samochodowego oraz budowy wiaty. SKO uznało za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyciągnięcia niewłaściwych wniosków. Odnosząc się do sposobu zagospodarowania działki nr [...] wskazało, że decyzja z [...] dotyczy prowadzenia myjni samochodowej w pomieszczeniu poprzednio wykorzystywanym na stolarnię. Zauważyło, że z protokołu oględzin z dnia [...] wynika, że teren działki nr 1 jest częściowo wybrukowany, a częściowo wysypany żwirem. W czasie oględzin znajdowało się na tej działce około 20 samochodów osobowych w różnym stanie technicznym. W ocenie SKO trudno uznać, by gromadzenie takiej ilości samochodów było bezpośrednio związane z prowadzeniem myjni samochodowej. Odnosząc się do dokumentacji zdjęciowej wskazało, że sposób zaparkowania samochodów utrudnia ewentualny dostęp do myjni oraz wydłuża czas oczekiwania na mycie. Stwierdziło dalej, że U. K. potwierdziła, iż samochody są gromadzone w celu dalszej sprzedaży. Wyjaśnienia innych uczestników postępowania potwierdzają również, że pojazdy są gromadzone na nieruchomości i są oglądane przez potencjalnych kupujących. SKO stwierdziło, że w świetle zgromadzonych dowodów nie budzi wątpliwości, że na terenie działku nr 1 znajduje się znaczna ilość samochodów, przy czym tylko niektóre z nich znajdują się tam z uwagi na prowadzenie działalności polegającej na myciu samochodów. Na taką zmianę zagospodarowania terenu nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. SKO uznało za prawidłowe ustalenia organu I instancji we wskazanym zakresie. Jednocześnie zauważyło, że w decyzji organu I instancji nie pojawia się słowo komis, do którego nawiązuje autor odwołania, a już sam fakt gromadzenia dużej ilość samochodów osobowych na nieruchomości stanowi zmianę sposobu zagospodarowania nieruchomości. SKO uznało za niezasadny zarzut odwołania dotyczący naruszenia zasady czynnego udziału strony i przedstawiło argumentację na tę okoliczność. Wskazało, że pismem z dnia 21 stycznie 2020 r. wszystkie strony zostały poinformowane o miejscu i terminie oględzin. Nadto zauważyło, że pełnomocnik skarżących nie wykazał by naruszenie zasady czynnego udziału strony wpłynęło na ograniczenie uprawnień jego mocodawców lub/i mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Uznało również za bezzasadny zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 86 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron. Zauważyło, że wniosek z dnia 19 lutego 2019 r. został podniesiony w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] i był skierowany do SKO. Organ I instancji prowadzący ponownie postępowanie nie otrzymał takiego wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący reprezentowani przez pełnomocnika zarzucili decyzji SKO naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, ze doszło do zmiany przeznaczenia części nieruchomości na cele komisu samochodowego, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz prawidłowa ocena dowodów prowadzą do wniosków przeciwnych: art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w następstwie braku dokonania ustaleń dotyczących faktycznych dotyczących okoliczności czy ewentualna zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie ma charakteru jednorazowego oraz czy trwa dłużej niż rok; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w następstwie uznania, że pomimo braku wykonania jakichkolwiek prac budowlanych na nieruchomości, doszło do zmiany sposobu zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 2 u.p.z.p.; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. poprzez uznanie, że doszło do zmiany sposobu zagospodarowania części nieruchomości na cele niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie myjni samochodowej, przy jednoczesnym ustaleniu, że przedmiotowa część nieruchomości wykorzystywana jest na cele prowadzonej działalności gospodarczej w postaci myjni samochodowej, co skutkuje wewnętrzną sprzecznością wydanego rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 59 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie musi polegać na prowadzeniu jakichkolwiek zmian samej nieruchomości; art. 59 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że korzystanie przez skarżących z nieruchomości w granicach ustalonych decyzją organu I instancji z dnia [...] może stanowić zmianę zagospodarowania terenu;. art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie jest uprawniony do korzystania z nieruchomości w zakresie przysługującego mu prawa własności. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Podobnie jak w odwołaniu stwierdzili, że organy administracyjne dokonały nieprawidłowych ustaleń faktycznych, które skutkowały wydaniem skarżonej decyzji. Uznali za nieprawidłowe ustalenia organów dotyczące zmiany sposobu zagospodarowania części działki. Zakwestionował stanowisko organu, iż na nieruchomości prowadzona jest działalność polegająca na gromadzeniu samochodów osobowych. Stwierdził, że pojazdy które znajdowały się na części działki 1 były poddawane przez pracowników myjni czynnościom mycia i pielęgnowania. Ponadto prawo własności przedmiotowych pojazdów przysługiwało M. S. W konsekwencji, skarżący pozostawił na nieruchomości, co do której przysługuje mu prawo własności, należące do niego pojazdy, które mył i które pielęgnował. Zarzucił organom niezrozumienie sposobu pielęgnacji pojazdów w ramach tzw. car detailing. Wskazał na brak podstaw prawnych oraz faktycznych, w ramach których skarżącemu uniemożliwione byłoby mycie oraz kompleksowe czyszczenie pojazdów będących jego własnością. Zdaniem skarżącego nie sposób uznać, że w takiej sytuacji na nieruchomości tej prowadzona jest działalność w postaci komisu samochodowego. Przyznał, że skarżący prowadzi taką działalność, lecz w innym miejscu, zaś na działce 1 prowadzi li tylko i wyłącznie działalność polegającą na myciu i kompleksowym czyszczeniu pojazdów. Ponadto zauważył, że przed wjazdem na myjnię nie znajduje się napis wskazujący na komis samochodowy. Opisał sposób działania myjni wskazując, iż nieruchomość wykorzystywana jest zgodnie z decyzja dotyczącą zmiany zagospodarowania terenu dla potrzeb myjni samochodowej. W ocenie skarżących ustalenia organu zostały dokonane w sposób dowolny i bez odniesienia się do całokształtu materiału dowodowego. Nadto decyzja pierwotna nie wskazywała ile pojazdów może być jednocześnie zaparkowanych jako do umycia lub ilu klientów może być jednocześnie przez myjnie obsługiwanych. Zdaniem skarżących organ dokonał błędnej wykładni przepisów art. 59 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. , gdyż skarżący nie dokonali żadnych ingerencji w nieruchomość, a jej stan jest tożsamy ze stanem z dnia 1 lipca 2010 r. W konsekwencji nie sposób uznać, by doszło do jakiejkolwiek zmiany zagospodarowania terenu na nieruchomości. Ponadto organ nie dokonał ustalenia okoliczności dotyczących tego czy ewentualna zmiana sposobu zagospodarowania nieruchomości jest trwała, a nie ma charakteru jednorazowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. W piśmie z dnia 27 lipca 2021 r. B. G. (uczestnik postępowania) odnosząc się do skargi uznała ja za nieuzasadnioną. W opinii uczestniczki postępowania urządzenie placu postojowego dla kilkudziesięciu samochodów oznacza samowolną zmianę zagospodarowania terenu tejże działki, a co więcej doszło do wprowadzenia funkcji usługowej na terenie gdzie dominuje funkcja mieszkaniowa. Ponadto stwierdziła, że oświadczenie zawarte w skardze, iż nie przeprowadzono żadnych zmian w nieruchomości nie znajduje potwierdzenia. Opisała szereg prac wykonanych przez skarżących na nieruchomości celem utworzenia miejsc parkingowych. Stwierdziła, że urządzenie miejsc postojowych w miejsce terenu zielonego stanowi zmianę zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a."), przy czym zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że decyzja ta nie narusza prawa. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (SKO) wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nakazującej im przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania części działki nr 1 położonej przy ul. [...] w T. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm. - dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 51 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 i art. 86 tej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 59 ust. 2 u.p.z.p. przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Materialną podstawę prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowi zaś art. 59 ust. 3 u.p.z.p., zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, a więc nie wymagającej pozwolenia na budowę, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Biorąc pod uwagę powyższą regulację prawną, zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność czy doszło do zmiany zagospodarowania terenu, dającej podstawę zastosowania przywołanego przepisu. Zauważyć przy tym należy, że zmiana zagospodarowania terenu nie jest pojęciem zdefiniowanym w przepisach prawa. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 25 listopada 2016 r., II SA/Gl 823/16, LEX nr 2187757 wraz z przywołanym stanowiskiem doktryny Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 379 i nast.). Co jednak istotne, orzecznictwo sądowoadministarcyjne potwierdza zastosowanie przepisu art. 59 ust. 3 u.p.z.p. również w przypadkach zmiany sposobu zagospodarowania określonego terenu w inny sposób niż poprzez wykonywanie robót budowlanych, np. w wyniku urządzenia na danej nieruchomości składowiska, miejsc postojowych lub bazy transportowej bez realizacji obiektów budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2012 r., IV SA/WA 213/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r., II SA/Gd 697/09). Zmiana zagospodarowania terenu oznacza niewątpliwie funkcjonalne przekształcenie terenu. Oceny, czy dane zamierzenie skutkuje zmianą zagospodarowania terenu, należy dokonywać w każdym przypadku indywidualnie, uwzględniając szczególne okoliczności konkretnego przypadku. Punktem wyjścia dla tej oceny jest zidentyfikowanie zagospodarowania terenu, które jest zgodne z prawem dla danego obszaru oraz porównanie go z wprowadzoną przez określony podmiot zmianą. Obie okoliczności zatem wymagają ustalenia przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. Jak wynika z akt administracyjnych, dla stanowiącej własność skarżących działki nr [...] wydana została decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania warsztatu stolarskiego na myjnię samochodową. Dla myjni samochodowej wyposażonej w 2 stanowiska myjące przewidziano 2 miejsca postojowe na każde stanowisko myjni. Nadto decyzjami z [...] nr [...] oraz [...] Prezydent Miasta T. odmówił wydania warunków zabudowy dla utwardzenia terenu na potrzeby komisu samochodowego oraz budowy wiaty. Działka położona jest na terenie, na którym dominuje funkcja mieszkaniowa (osiedle domów jednorodzinnych). Przeprowadzone w dniu [...] oględziny pozwoliły ustalić, że teren działki nr 1 jest częściowo wybrukowany, a częściowo wysypany żwirem. W czasie oględzin znajdowało się na tej działce około 20 samochodów osobowych w różnym stanie technicznym. Nadto z pozyskanej przez organy dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej (wypis z CEiDG), materiałów z portalu internetowego [...] oraz dokumentacji zdjęciowa i filmowa przedłożona przez uczestników postępowania wynika, że skarżący prowadzi na niej działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą używanych samochodów oraz prowadzeniu ręcznej myjni samochodowej. Fakt gromadzenia samochodów w celu dalszej sprzedaży wynika między innymi z oświadczenia U. K. oraz wyjaśnień uczestników postępowania. Organy uznały, że w świetle zgromadzonych dowodów nie budzi wątpliwości, że jedynie niektóre z około 20 samochodów zgromadzonych na działce 1 znajduje się tam ze względu na prowadzenie działalności polegającej na myciu samochodów. Natomiast zmiana funkcji analizowanej działki (choćby w jej części) prowadzi do zmiany jej zagospodarowania, a w konsekwencji - wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga też fakt, że sam skarżący w treści uzasadnienia swojej skargi potwierdza, że prowadzi działalność gospodarczą w postaci komisu samochodowego wskazując jednakże, iż wskazaną działalność prowadzi w innym miejscu niż działka 1 . Jednakże zebrany materiał dowodowy w sprawie jednoznacznie potwierdza, że prowadzona przez skarżących działalność gospodarcza nie ogranicza się jedynie do prowadzenia myjni samochodowej, a gromadzenie samochodów dla celów dalszej odsprzedaży koncentruje się wokół miejsca pod adresem: ul. [...] w T. tj. na działce nr 1 , będącej przedmiotem postępowania i jest prowadzona od kilku lat. W konsekwencji, w ocenie sądu, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organów, które znajdują odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym, nie ulega wątpliwości, że urządzenie miejsc parkingowych i gromadzenie samochodów, na terenie działki nr 1 stanowi zmianę sposobu zagospodarowania tego terenu, a biorąc pod uwagę datę rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej, wskazaną w wypisie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczącej działalności skarżących - od 2015 r., zmiana ta nie ma charakteru tymczasowego, ani jednorazowego (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Organy nie naruszyły również przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a zarzuty skargi okazały się bezzasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.