I SA/Wa 1164/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Przemysław Żmich, , , , , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej bonifikaty oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO/organ) decyzją z [...] kwietnia 2021 r. po rozpoznaniu odwołania D. G. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] grudnia 2020 r. w sprawie zobowiązania do zapłaty kwoty [...] zł, stanowiącej wartość udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zarząd Dzielnicy [...] [...] zaskarżoną decyzją zobowiązał D. G. do zapłaty kwoty [...] zł, stanowiącej wartość udzielonej bonifikaty, udzielonej na podstawie decyzji Zarządu Dzielnicy-[...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (działka ew. nr [...] z obrębu [...], Kw [...]). Podstawą udzielenia bonifikaty była uchwała Nr [...] Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz, Nr 79, poz. 2834). Bonifikaty za przekształcenie udzielono w wysokości 95 % opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W decyzji przywołano przepis art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, zgodnie z którym organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Organ ustalił, że w budynku mieszkalnym posadowionym na nieruchomości przy ul. [...] dnia [...] listopada 2016 r. została zarejestrowana działalność gospodarcza pod nazwą Kancelaria Radcy Prawnego D. M. W konkluzji decyzji stwierdzono, że nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe, co było warunkiem udzielenia bonifikaty, zatem organ miał podstawę do żądania zwrotu bonifikaty. D. G. od powyższej decyzji złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wszystkich dowodów oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 4 ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i wniósł o stwierdzenie braku podstaw do żądania zwrotu bonifikaty oraz o umorzenie postępowania. SKO po analizie akt sprawy wskazało, że decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 15 ustawy "Organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Pomocniczo organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r. (I OSK 38/16, LEX nr 2430704), w którym Sąd stwierdził: "Skoro warunkiem udzielenia skarżącemu bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było wykorzystywanie zabudowanej nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy, a skarżący tego warunku nie dotrzymał, rejestrując pod tym adresem działalność gospodarczą, to słuszna jest ocena o legalności decyzji zobowiązującej do zwrotu tej bonifikaty. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, że nieruchomość ta nadal wykorzystywana jest przez skarżącego i jego rodzinę na cele mieszkaniowe." W niniejszej sprawie bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości udzielono na podstawie § 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Przepis ten stanowi: "1. Wyraża się zgodę na udzielanie osobom fizycznym 60% bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanych i wykorzystywanych wyłącznie na cel mieszkaniowy. 2. Bonifikatę, o której mowa w ust. 1, powiększa się o 1% za każdy rok trwania użytkowania wieczystego, licząc do dnia wydania decyzji o przekształceniu. Wysokość udzielonej bonifikaty nie może przekroczyć 95%." W Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej zapisano: "Stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej [...], ul. [...]". Ten adres wskazano też jako adres do doręczeń. Bezsporne jest zatem, w ocenie organu, że pod adresem ul. [...] prowadzono działalność gospodarczą, ponieważ pomimo, że prowadzenie kancelarii prawniczej nie wymaga warsztatu, wymaga jednak miejsca na przygotowywanie się do pracy, chociażby poprzez pisanie różnych pism. Oznacza to, że nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cel mieszkaniowy, zatem zgodnie z przepisem art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, organ był zobowiązany do żądania zwrotu bonifikaty. Organ wskazał także, że w decyzji Zarządu Dzielnicy-[...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] zawarto pouczenie, że Zarząd Dzielnicy [...] zażąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Wskazano także, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.", zatem informacja Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest dowodem na prowadzenie działalności gospodarczej pod adresem ul. [...]. Organ wskazał także, że D. M. ogłaszała się na stronach internetowych podając ten adres jako miejsce prowadzenia Kancelarii. Organ podkreślił, że jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości organ, o którym mowa w art. 3 ust. 1, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Organ na poparcie swojego stanowiska przywołał Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2019 r. (I OSK 1783/17, LEX nr 2689472), w którym Sąd stwierdził, że "Udzielenie bonifikaty jest swego rodzajem przywilejem dla podmiotu wnoszącego o przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, z czym wiążą się dwa elementy: cel wykorzystania nieruchomości, z którym powiązane jest udzielenie bonifikaty oraz wskazany okres czasu. Oba elementy muszą być bezwzględnie dotrzymane przez podmiot korzystający z udzielonej mu bonifikaty. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł D. G. zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 81a §1 k.p.a., art. 107 § 3 i 138 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wszechstronny materiału dowodowego sprawy, niewskazanie przyczyn odmowy wiarygodności dowodów przedstawionych przez skarżącego, błędne ustalenie stanu faktycznego, będące wynikiem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 i 138 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji SKO nie na udowodnionych faktach, a na domniemaniu faktycznym SKO, tj., że: “Bezsporne jest zatem, że pod adresem ul. [...] prowadzono działalność gospodarczą, ponieważ pomimo, że prowadzenie kancelarii prawniczej nie wymaga warsztatu, wymaga jednak miejsca na przygotowywanie się do pracy, chociażby poprzez pisanie różnych pism " (strona 2 uzasadnienia SKO), które jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, jest niezgodne z prawdą oraz ze wskazaniami doświadczenia życiowego, zostało sformułowane bezpodstawnie wobec braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że nieruchomość była wykorzystywana na jakikolwiek inny cel niż mieszkaniowy, a w związku z tym takie domniemanie nie mogło stanowić podstawy decyzji SKO; 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a. i 138 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozstrzygającego znaczenia jednemu dowodowi, tj. informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a odmówienie wagi pozostałemu materiałowi dowodowemu który jednoznacznie potwierdza, że zarejestrowana działalność nigdy nie była prowadzona na przedmiotowej nieruchomości, co jest niezgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz skutkowało naruszeniem zasady równej mocy wszystkich środków dowodowych w postępowaniu administracyjnym; 4. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i 138 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie informacji uzyskanych już w toku postępowania od: (i) Urzędu Skarbowego [...] oraz (ii) Centrum Obsługi Podatnika Urzędu Miasta [...], w sytuacji, gdy informacje te istotnie wzmacniają wiarygodność materiału dowodowego przedstawionego przez Skarżącego w toku niniejszego postępowania, a przez organ pierwszej Instancji od początku uznawane były za kluczowe dokumenty w niniejszym postępowaniu. Organ pierwszej instancji zwlekał z wydaniem decyzji ponad 6 tygodni do czasu uzyskania informacji od w/w organów; 5. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez organ drugiej instancji: a) w jaki sposób organ drugiej instancji ustalił, że D. M."ogłaszała się na stronach internetowych podając ten adres jako miejsce prowadzenia Kancelarii (strona 3 uzasadnienia Decyzji SKO); oraz b) do jakich stron referuje organ drugiej Instancji twierdząc, że D. M."ogłaszała się na stronach internetowych podając ten adres jako miejsce prowadzenia Kancelarii" (strona 3 uzasadnienia Decyzji SKO). Skarżący zarzucił także: 6. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 15 Ustawy o Przekształceniu, poprzez błędną rozszerzającą wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu niezgodnie z literalnym i jednoznacznym brzmieniem przepisu, że samo wskazanie adresu nieruchomości jako miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez osobę trzecią, niebędącą osobą, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości w prawo własności zgodnie z Ustawą o Przekształceniu oznacza, że Nieruchomość została wykorzystana na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty przez osobę, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, co w niniejszej sprawie stanowi podstawę do żądania zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie od D.G. czyli osoby, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego, mimo, że D. G. (ani de facto nikt inny) nie wykorzystał swojej nieruchomości, której jest wyłącznym właścicielem na cele inne niż mieszkaniowe. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: a. uchylenie decyzji SKO w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, uchylenie poprzedzającej ją decyzji zarządu w całości oraz umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kwoty udzielonej bonifikaty w całości; względnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku przedstawionego w punkcie (a) powyżej, b. uchylenie decyzji SKO w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz zobowiązanie SKO do wydania decyzji uchylającej decyzję Zarządu w całości i stwierdzającej brak podstaw do żądania zwrotu kwoty udzielonej bonifikaty; względnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku przedstawionego w punkcie (a) powyżej ani wniosku przedstawionego w punkcie (b) powyżej, c. uchylenie decyzji SKO w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust 15 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83 z późn. zm.), organ, który orzekał o przekształceniu i udzieleniu bonifikaty, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie, po jej waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przed upływem pięciu lat licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Jak wynika z akt sprawy, a czego nie kwestionuje skarżący, przed upływem pięciu lat licząc od dnia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, pod adresem [...] w [...] zarejestrowana została działalność gospodarcza. W ocenie skarżącego nie można przyjąć, że samo wskazanie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej adresu wykonywania działalności gospodarczej przesądza automatycznie, że nieruchomość wykorzystywana jest na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, tj. inne niż cele mieszkaniowe i prowadzi do obowiązku zwrotu bonifikaty. Z powyższym poglądem Sąd się nie zgadza. Jak wynika z akt podstawą do udzielenia skarżącemu bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] w [...] był przepis § 1 ust. 1 uchwały Rady [...] z [...] maja 2008 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikaty osobom fizycznym od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zgodnie z jego treścią, wyraża się zgodę na udzielenie osobom fizycznym 60% bonifikaty od opłaty w tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanych i wykorzystywanych wyłącznie na cel mieszkaniowy. Działalność gospodarczą pod wskazanym adresem zarejestrowała żona skarżącego D. M. Przedmiotem działalności jest Kancelaria Radcy Prawnego D. M. Przy rejestracji tej działalności wskazany adres został ujawniony także jako adres do korespondencji. W ocenie Sądu zarejestrowanie działalności gospodarczej pod określonym adresem rodzi określone konsekwencje prawne. Nie można tym samym uznać, jak chce tego skarżący, że zarejestrowanie działalności gospodarczej pod konkretnym adresem nie ma żadnego znaczenia praktycznego. Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zostać bowiem określone już na etapie zakładania działalności, ponieważ przedsiębiorca dokonując rejestracji firmy musi wskazać adres jej prowadzenia. Skoro żona skarżącego sama zadeklarowała, że adres: ul. [...] w [...] jest miejscem wykonywania działalności gospodarczej i miejscem doręczania związanej z tą działalnością korespondencji, to rodzi to domniemanie, że faktycznie w tym miejscu taka działalność jest prowadzona. Jednocześnie powoduje, że dany lokal nie jest już wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe, co stanowiło warunek udzielenia bonifikaty. Bez znaczenia przy tym dla prawidłowej wykładni art. 4 ust. 15 ustawy jest okoliczność, że konkretne usługi bądź świadczenia w ramach działalności gospodarczej wykonywane są także poza siedzibą przedsiębiorcy, ani to czy w siedzibie tej (będącej równolegle miejscem zamieszkiwania skarżącego) zorganizowana jest przestrzeń wykorzystywana stricte na potrzeby prowadzonej działalności (np. poprzez urządzenie biura, warsztatu itp.), czy też nie. Istotne w ocenie Sądu jest bowiem to, że skarżący występując z wnioskiem o udzielenie bonifikaty i korzystając z przywileju jej przyznania zobowiązał się, że przez okres 5 lat nieruchomość ta będzie wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe. Tymczasem przed upływem tego okresu dokonano pod tym adresem rejestracji działalności gospodarczej poprzez wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przez osobę fizyczną i podjęto tę działalność wskazując jednocześnie ten adres jako adres do korespondencji związanej z prowadzeniem tejże działalności. Od daty rejestracji przedmiotowej nieruchomości nieruchomość ta nie służyła wyłącznie, jak zaznaczono w uchwale nr [...] i decyzji z [...] sierpnia 2008 r., na cele mieszkaniowe lecz również pod adresem tym prowadzono działalność gospodarczą. Sąd zwraca uwagę, że w ramach ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, właściwy organ został wyposażony przez ustawodawcę w uprawnienie do udzielenia bonifikaty od tejże opłaty. Udzielenie bonifikaty pozostawione jest, co do zasady, uznaniu właściciela nieruchomości, to jest Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy czym uzależnione jest od wyrażenia zgody przez odpowiednio wojewodę albo radę lub sejmik. Z kolei wskazany na wstępie przepis art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania uprawnia organ, który udzielił bonifikaty do zażądania jej zwrotu, w sytuacji gdy osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty tj. nie dotrzymała warunków udzielenia tej bonifikaty, o czym w treści decyzji o udzieleniu bonifikaty jest informowana, jak w niniejszej sprawie. Reasumując, skoro zatem warunkiem udzielania skarżącemu bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było wykorzystywanie zabudowanej nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy, a skarżący tego warunku nie dotrzymał, i pod adresem tym została zarejestrowana działalność gospodarcza, to decyzja zobowiązująca do zwrotu tej bonifikaty jest prawidłowa bowiem skarżący nie dotrzymał warunków na jakich udzielona mu została bonifikata. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia sprawy, pozostaje okoliczność, że nieruchomość skarżącego pod adresem [...] w W., nadal wykorzystywana jest przez skarżącego i jego rodzinę na cele mieszkaniowe. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogło także mieć znaczenia badanie stopnia wykorzystania nieruchomości na cel inny niż mieszkaniowy, skoro przywołana wyżej uchwała, stanowiąca podstawę udzielenia bonifikaty, jednoznacznie wskazuje, iż bonifikata może zostać udzielona od opłaty dotyczącej nieruchomości wykorzystywanej wyłącznie na cel mieszkaniowy. Prowadzenie zatem postępowania dowodowego w tym przedmiocie byłoby bezcelowe. Nie oznacza to również, że sporna nieruchomość utraciła charakter mieszkaniowy w związku z zarejestrowaniem w niej działalności gospodarczej. Oznacza to bowiem tylko tyle, że nie służy już ona wyłącznie celowi mieszkaniowemu, co stanowi wymóg skorzystania z dobrodziejstwa § 1 ust. 1 uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]. W powołanych aktach organ będąc właścicielem nieruchomości udzielił bowiem skarżącemu istotnej ulgi (95 % z uwagi na treści ust 2 uchwały) w opłacie za nabycie nieruchomości (zasadą jest bowiem nabywanie nieruchomości w zamian za uiszczenie należności odpowiadającej pełnej ich wartości), określając restrykcyjne zasady – cel wykorzystania nieruchomości, wyłącznie na cele mieszkaniowe oraz wskazany okres czasu. Skarżący te warunki zaakceptował, a następnie ich nie dotrzymał bowiem pod tym adresem, przed upływem 5-letniego okresu, została zarejestrowana działalność gospodarcza przez jego żonę. Sądowi znane jest odmienne stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2018 r. I OSK 1081/16 gdzie właśnie odniesiono się do faktu braku utraty przez nieruchomość dotychczasowego charakteru nieruchomości mieszkaniowej (co ma znaczenie przy ustaleniu podatku od nieruchomości), czego Sąd nie kwestionuje, jednakże podziela przeważające stanowisko NSA wyrażone m.in. w wyroku z 29 listopada 2017 r. I OSK 38/16 czy w wyroku z 14 maja 2019 r. I OSK 1783/17. Norma art. 4 ust 15 dotyczy bowiem wyłącznie oceny czy zostały dochowane warunki udzielenia bonifikaty tj. czy lokal jest wykorzystywany wyłącznie na cele mieszkaniowe w okresie 5 lat i na żadne inne. Rejestracja działalności gospodarczej pod danym adresem powoduje, że odpada przesłanka wyłączności wykorzystania lokalu na cele mieszkaniowe. Gdyby pod omawianym adresem prowadzona była działalność gospodarcza w dacie wniosku o udzielenie bonifikaty, bonifikata nie zostałaby udzielona. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.