II OSK 3521/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 386/18 w sprawie ze skargi T. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 386/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. O. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: "PINB w K.") zawiadomił o terminie kontroli na nieruchomości w K. przy ul. M. [...] (dz. nr [...]), której celem będzie sprawdzenie przestrzegania przepisów prawa w związku z wykonaną przebudową i rozbudową budynku usługowego zlokalizowanego na ww. nieruchomości. Podczas przeprowadzonej w dniu [...] marca 2017 r. kontroli PINB w K. ustalił, że do budynku usługowego od strony elewacji południowej został dobudowany budynek garażowy, który nie jest połączony konstrukcyjnie z istniejącym już budynkiem usługowym. Budynek garażowy posiada wymiary 15,7 x 14,9 m i wysokość od ok. 5,67 do ok. 6,64 m w środku budynku. Budynek ten posiada stopy fundamentowe, w których zakotwione są słupy stalowe, posiada pięć ram stalowych oraz dziesięć słupów stalowych. W budynku znajduje się pięć bram wjazdowych od strony zachodniej. Ścianę północną obiektu stanowi ściana istniejącego już budynku usługowego, do którego obiekt jest dobudowany. Budynek posiada dach jednospadowy o konstrukcji stalowej kryty płytą warstwową. W protokole z kontroli zapisano, że na wykonanie ww. obiektu nie zostało przedłożone pozwolenie na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym. Po dokonaniu ww. kontroli PINB w K. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy budynku garażowego dobudowanego od strony elewacji południowej do budynku usługowego zlokalizowanego na nieruchomości w K. przy ul. M. [...] (dz. nr [...]). Następnie w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. PINB w K. zwrócił się do Burmistrza K. z prośbą o udzielenie informacji czy w posiadanych przez tamtejszy organ rejestrach widnieje pozwolenie na budowę budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr [...]. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...], Burmistrz K. wskazał, że w posiadanych rejestrach nie odnaleziono wpisów dotyczących udzielonych pozwoleń na budowę dla działki nr [...] w miejscowości Krotoszyn przy ul. M. [...]. PINB w K. postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (j,t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm., dalej p.b.) oraz art. 123 K.p.a. w związku z samowolną budową budynku garażowego, dobudowanego do budynku biurowego (tzw. "budynku usługowego") od strony elewacji południowej, na nieruchomości w K. przy ul. M. [...], (działka nr [...]), zobowiązał właściciela nieruchomości T. O. (dalej jako: "skarżący") do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych obejmujących budowę budynku garażowego, dobudowanego do budynku biurowego (tzw. "budynku usługowego") od strony elewacji południowej, bez wymaganego pozwolenia na budowę, na nieruchomości położonej w K. przy ul. M. [...] (działka nr [...]) oraz nałożył obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 listopada 2017 r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza K.; dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 p.b, tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. aktualnym na dzień opracowania projektu (zaświadczenie wydane przez właściwą izbę samorządu zawodowego potwierdzające wpis osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie na listę członków tej izby, z określonym w nim terminem ważności) i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zażalenie na ww. postanowienie, w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. uzupełnionym w dniu [...] sierpnia 2017 r., złożył skarżący. W ww. zażaleniu zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, po którego rozpatrzeniu PINB w K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej wstrzymania prowadzenia robót budowlanych obejmujących budowę budynku garażowego dobudowanego do budynku usługowego na nieruchomości przy ul. M. [...] w K. (dz. nr [...]) oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej przedstawienia dokumentów wymienionych w pkt 1 i 2 postanowienia. W piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. o udzielenie informacji, czy skarżący uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku garażowego dobudowanego do budynku usługowego na przedmiotowej nieruchomości, bądź też czy dokonał zgłoszenia zamiaru jego wykonania. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] Starosta K. wskazał, że skarżący nie uzyskał pozwolenia na budowę na wykonanie budynku garażowego. WWINB postanowieniem z [...] lutego 2018 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza K. i w to miejsce orzekł o obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza K. oraz w części dotyczącej terminu przedłożenia dokumentów i w to miejsce orzekam o obowiązku ich przedłożenia do dnia 31 maja 2018 r., a w pozostałej części utrzymuję zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji wykonany na przedmiotowej nieruchomości budynek garażowy, został dobudowany do istniejącego już budynku usługowego, lecz nie są one powiązane ze sobą konstrukcyjnie, co powoduje, że prawidłowym było prowadzenie postępowanie w stosunku do budynku garażowego jako samodzielnego obiektu. Ponadto w dniu kontroli organ ustalił, iż w budynku prowadzone były roboty wykończeniowe. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie wykonany obiekt budowlany stanowi budynek, gdyż posiada przegrody budowlane oraz posiada fundamenty (żelbetowe stopy fundamentowe) i dach. Zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że wykonany budynek garażowy spełnia definicje obiektu budowlanego. W ocenie WWINB prawidłowe było wydanie przez PINB w K. zaskarżonego postanowienia, stosując przy tym procedurę zawartą w art. 48 p.b., gdyż budynek garażowy, zlokalizowany na działce nr [...], wykonany został bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Z księgi wieczystej nr [...], dotyczącej działki nr [...] w K., wynika, że właścicielem tej nieruchomości jest skarżący, co powoduje, że prawidłowym było również jego wskazanie jako adresata nałożonego, zaskarżonym postanowieniem, obowiązku. Nieprawidłowym działaniem organu I instancji było jednak nałożenie na skarżącego obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza K., gdyż zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b. organ nakłada obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy wskazał, że PINB w K. umknęła zmiana przepisu zawartego w art. 48 ust. 3 pkt 1 p.b., a więc obowiązek nałożony na inwestora tj. przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza K. nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie, co w konsekwencji powoduje, że należało uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej ww. obowiązku i w to miejsce orzec o obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza K.. W zaskarżonym postanowieniu PINB w K. wskazał termin wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku tj. do dnia 30 listopada 2017 r. W związku jednak z faktem iż termin ten upłynął w toku postępowania odwoławczego jak i też faktem wstrzymania przez organ I instancji wykonania zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej przedłożenia określonych, to w ocenie WWINB termin ten należało zmienić w celu umożliwienia inwestorowi na zrealizowanie obowiązku, który został nałożony zaskarżonym postanowieniem. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. O. podnosząc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego i wskazując, że nakłada ono na niego obowiązek przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy jednak w uzasadnieniu decyzji mowa jest o dobudowie budynku do istniejącej zabudowy. Skarżący wskazał, że przedstawienie takich warunków jest nieadekwatne do sytuacji, która ma miejsce z uwagi na fakt, że zarówno w stanie rzeczywistym jak i w projekcie nie ma mowy o dobudowie jakiejkolwiek tylko o przebudowie i rozbudowie. Co ważne prawo budowlane nie precyzuje takiego terminu jak dobudowa. WWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasowa argumentację. Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 386/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że materialnoprawną podstawą zaskarżonych postanowień była ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j,t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". W art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ustawodawca wskazał, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie "wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki". Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane "organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia". W art. 48 ust. 2 ustawodawca przewidział jednak możliwość zalegalizowania wykonanego obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę w sytuacji ,jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych". Z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wynika natomiast że "w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji t warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2". Zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że skoro przedmiotowy budynek garażowy posiada wymiary ok. 15,64 m x 14,90 m, co daje powierzchnię zabudowy 233,036 m2, to przepis zawarty w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż budowa ww. obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że na wykonanie ww. budynku garażowego inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i też nie dokonał zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi, co potwierdził WWINB w toku prowadzonego postępowania. W związku z faktem braku uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, organ I instancji zobligowany był do wszczęcia postępowania legalizacyjnego ww. budynku garażowego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu, organy właściwe w sprawie wydania kwestionowanego postanowienia zasadnie stanęły na stanowisku, że wykonanie budynku garażowego (o wymiarach ok. 15,64 m x 14,90 m), zlokalizowanego na działce nr [...] wymagało pozwolenia na budowę, którego bezspornie inwestor nie posiadał. Pojęcie obiektu budowlanego zawarte zostało w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane zgodnie z treścią którego jest to "budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych". W art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca wskazał natomiast, że pod pojęciem budynku należy rozumieć "taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". W niniejszej sprawie wykonany obiekt budowlany stanowi budynek, gdyż posiada przegrody budowlane oraz posiada fundamenty (żelbetowe stopy fundamentowe) i dach. Zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że wykonany budynek garażowy spełnia definicje obiektu budowlanego. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt został dobudowany do istniejącego budynku, jednak nie jest z nim związany konstrukcyjnie, co powoduje, że należy go postrzegać jako samodzielny obiekt. Skarżący nie posiada pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, więc zasadne było prowadzenie przez organ postępowania legalizacyjnego z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Skarżący wraz z zażaleniem przedstawił mapę sytuacyjną z 2000 r., wskazując że już wtedy przedmiotowy budynek istniał. Sąd zauważył jednak, że budynek ten ma inne wymiary, niż istniejący obecnie. Na mapie z 2000 r. część budynku od południowej strony ma szerokość około 12 m. Budynek garażowy w przedmiotowej sprawie obecnie ma szerokość ok. 14,90 m. Oznacza to, że budynek ten, nawet jeśli istniał już w 2000 roku, to został co najmniej rozbudowany, na co również wymagane jest pozwolenie na budowę. Sąd wskazał również, że w aktach sprawy znajduje się mapa do celów projektowych podpisana przez geodetę S. P.. Na mapie tej znajduje się adnotacja, że w dniu [...] listopada 2015 r. wpisano operat techniczny do ewidencji materiałów zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na przedmiotowej mapie nie został wrysowany budynek, na którego istnienie powołuje się skarżący. W ocenie Sądu, nawet jeśli w tym miejscu na działce nr [...] istniał w 2000 r. jakiś budynek, to nie można przyjąć za prawdopodobne, że istniał on nadal w 2015 r., skoro nie został uwzględniony w ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd wskazał, że skoro w 2015 r. przedmiotowy budynek garażowy nie istniał, a w roku 2018 r. istnieje, to musiał zostać zbudowany. Jeżeli obiekt, o którym mowa powyżej, został zrealizowany bez prawem wymaganego pozwolenia na budowę, to organy w niniejszej sprawie zasadnie przystąpiły do badania, czy ww. budowa realizowana bez pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Właściwy organ jest bowiem zobowiązany, w myśl art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane przeprowadzić postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Dopiero wówczas, gdy się okaże, że nie ma prawnych warunków do legalizacji obiektu, organ może orzec jego rozbiórkę. Z księgi wieczystej nr [...], dotyczącej działki nr [...] w K., wynika, że właścicielem tej nieruchomości jest skarżący, co powoduje, że prawidłowym było również jego wskazanie jako adresata nałożonego, zaskarżonym postanowieniem, obowiązku. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną wniósł T. O. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzetelnie stanu sprawy, to jest godnie ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, co miało wpływ na wynik sprawy. 2. art. 48 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegające na ich zastosowaniu, to jest poprzez niewłaściwe przyjęcie że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez T. O. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, należycie przedstawił stan faktyczny, który legł u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Wskazane zostało miejsce położenia budynku, jego wymiary oraz okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie posiadał pozwolenia na jego budowę. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie uznał, iż decyzja o warunkach zabudowy oraz kompletna dokumentacja projektowa uprawniają do rozpoczęcia robót budowlanych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przekonanie skarżącego kasacyjnie, o tym że może rozpocząć roboty budowlane na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oraz dokumentacji projektowej nie skutkuje zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Warunkiem legalizacji budynku zrealizowanego bez pozwolenia na budowę jest nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) oraz innych wymaganych dokumentów, w tym projektu budowlanego (art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonego postanowienia). Postępowanie legalizacyjne jest nowym postępowaniem i organ administracji musi opierać się na aktualnej decyzji o warunkach zabudowy oraz aktualnym projekcie budowlanym. Nie wyklucza to oczywiście możliwości wykorzystania przez architekta, przy opracowaniu nowego projektu budowlanego, projektu, który jest w posiadaniu inwestora. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane. W aktach sprawy znajdują się zarówno opis obiektu budowlanego zawarty w protokole kontroli z dnia [...] marca 2017 r. jak i dokumentacja zdjęciowa. Organy administracji oraz Sąd zasadnie uznały, że zrealizowany przez skarżącego kasacyjnie obiekt budowlany należy zakwalifikować jako budynek. Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że zrealizowany obiekt jest wiatą garażową jest twierdzeniem dowolnym i nieuzasadnionym. Jest ono sprzeczne z ww. dowodami. Kwestia kwalifikacji zrealizowanego obiektu budowlanego została poddana należytej analizie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 7 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji). Przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentację, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie wskazanych przez Sąd I instancji jest niecelowe. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.