IV SO/Gl 26/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy Ś. o wymierzenie grzywny "A" w Ś. w związku z nieprzekazaniem Sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a 1. wymierzyć A w Ś. grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych), 2. zasądzić od organu na rzecz Gminy Ś. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. pełnomocnik Gminy Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny "A" w Ś. w związku z nieprzekazaniem do sądu administracyjnego skargi Gminy z dnia 10 czerwca 2014 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik w uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarga została doręczona organizacji związkowej w dniu 12 czerwca 2014 r. i nie została przekazana do tut. Sądu. Do wniosku pełnomocnik dołączył kserokopię potwierdzenia odbioru skargi przez organ oraz nadesłał odpis skargi. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny "A" w Ś., (zwanej dalej w skrócie: A) podniosła, że nie jest władzą publiczną oraz podmiotem wykonującym zadania publiczne. Dlatego nie jest zobowiązana do stosowania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p."). Organ za bezzasadne uznał domaganie się przez pełnomocnika, który jest pracownikiem Gminy Ś., egzekwowania prawa w trybie u.d.i.p. oraz nałożenia grzywny. Pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 14 października 2014 r. poinformował Sąd, że podstawę żądania informacji stanowił art. 4 ust. 2 u.d.i.p. oraz posiadanie przez "A" statusu organizacji związkowej reprezentatywnej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz.U. Nr 100, poz. 1080 ze zm.). Wobec tego strona przeciwna, jako komórka organizacyjna "A", zobowiązana jest do udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu iż skarga Gminy Ś. dotyczyła informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że Gmina Ś. pismem z dnia 10 czerwca 2014 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem A skargę na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej (A otrzymała faktycznie skargę w dniu 12 czerwca 2014 r.). Otrzymanie skargi nie było kwestionowane przez organ, a fakt ten znajduje również bezpośrednie potwierdzenie w dowodzie doręczenia skargi. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia skarga nie została przekazana do Sądu. Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez pełnomocnika wnioskodawcy. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że wbrew stanowisku zaprezentowanym w odpowiedzi na wniosek obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy podmiot ten uznaje, że nie jest organem administracji, czy też że nie znajdują do niego zastosowania przepisy u.d.i.p. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Ponadto, okoliczność, czy A jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 2 u.d.i.p., a więc czy jest organizacją reprezentatywną w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego, nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że A była zobligowana na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi Gminy Ś. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, nieprzekazanie skargi do Sądu pomimo ustawowego obowiązku, brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Wymaga podkreślenia, że skargi na bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. Ponadto skarga z dnia 10 czerwca 2014 r. dotyczyła bezczynności organu w sprawie dostępu do informacji publicznej, co dodatkowo na mocy przepisu szczególnego zobowiązuje Sąd do ich rozpoznania w terminie 30 dni od otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę (art. 21 ust. 2 u.d.i.p.). Wobec tego Sąd orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego (240 zł) rozstrzygnięto po myśli art. 200 P.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a.