I GSK 623/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt I SA/Op 150/21 w sprawie ze skargi A. S. na rozstrzygnięcie Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Op 150/21, oddalił skargę A.S. (dalej: skarżący, wnioskodawca) na rozstrzygnięcie Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki (dalej: OCRG, Operator) zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 7 października 2020 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie dofinansowania w formie grantu w ramach projektu "Przyznawanie grantów na kapitał obrotowy – wsparcie utrzymania działalności w sytuacji nagłego niedoboru lub braku płynności mikro i małych przedsiębiorstw w ramach RPO WO 2014-2020, NABÓR II". Podczas oceny formalnej złożonego wniosku i załączników OCRG stwierdziło, że wniosek nie spełnia kryterium formalnego (TAK/NIE) nr 7 "Pozostałe wymogi niezbędne do uzyskania wsparcia". Kryterium to ma charakter bezwzględny i zostało zdefiniowane w następujący sposób: "Przedsiębiorca przedłożył wraz z wnioskiem wszystkie wymagane załączniki. Brak spełnienia kryterium skutkuje negatywną ocena projektu". Uzasadniając negatywną ocenę, OCRG wskazało, że do wniosku nie dołączono wymaganych Regulaminem załączników, tj. raportu ZUS RSA. W związku z powyższym, pismem z [...] lutego 2021 r. poinformowano skarżącego, że wniosek został oceniony negatywnie i nie będzie podlegał dalszej ocenie. Strona złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Jego zdaniem, załącznik w postaci druku ZUS RSA nie był istotnym dokumentem, bez którego Operator nie mógł podjąć właściwej decyzji merytorycznej. W ocenie Wnioskodawcy, jest to błahy błąd, nie mający wpływu na ocenę złożonego wniosku. Ponadto, zdaniem skarżącego, skoro organ stwierdził brak wniosku, powinien był wezwać go do jego uzupełnienia lub złożenia wyjaśnień w ustalonym w regulaminie terminie. Wprawdzie w dniu [...] stycznia 2021 r. otrzymał od Operatora pismo wzywające do dokonania uzupełnień i złożenia wyjaśnień, jednak nie było w nim wezwania do uzupełnienia załączników w zakresie, w jakim Operator uznał złożony wniosek za niekompletny i podjął negatywną decyzję dotyczącą dofinansowania. Zaskarżonym do sądu pismem z dnia [...] marca 2021 r. OCRG "rozpatrzyło protest negatywnie". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że procedura odwoławcza opisana w § 8 Regulaminu rekrutacji i udzielania wsparcia stanowi odrębne postępowanie w stosunku do procesów opisanych w § 5 oraz 6 regulaminu, dlatego też podczas rozpatrywania odwołania nie uwzględnia się nowych Informacji niezawartych wcześniej we wniosku o dofinansowanie, w tym dodatkowych wyjaśnień i załączników. W Regulaminie w § 5 ust. 12 pkt 1-6 wymieniono obligatoryjne załączniki dotyczące przedsiębiorstwa, które Wnioskodawca musi dosłać, zgodnie z procedurą opisaną w ust. 6 lub 8 do złożonego poprzez platformę ePUAP wniosku o dofinansowanie dla MMP COVID-19. Wśród wymienionych załączników znajduje się m.in. opisany w § 5 ust. 12 pkt 2 imienny raport miesięczny o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach – dokument ZUS RCA lub DRA (w przypadku osób samozatrudnionych) – ostatni złożony przez Wnioskodawcę do ZUS przed dniem złożenia wniosku lub odpowiedni dokument KRUS (jeśli dotyczy). Jeżeli do przesłanego imiennego raportu ZUS RCA lub DRA przedsiębiorca składał raport RSA lub RZA, również dołącza je do dokumentacji. Organ wskazał, że w sprawie zastosowanie ma § 5 ust. 14 Regulaminu, w myśl którego nieprzesłanie któregokolwiek z wymienionych powyżej załączników zgodnie z procedurą opisaną w ust. 6 lub 8 skutkować będzie odrzuceniem wniosku o grant bez możliwości uzupełnienia lub poprawy. W konsekwencji, w ocenie Operatora, ocena wniosku o grant na kapitał obrotowy została przeprowadzona prawidłowo, gdyż wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryterium formalnego "Pozostałe wymogi niezbędne do uzyskania wsparcia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że nabór wniosków w ramach projektu "Przyznawanie grantów na kapitał obrotowy - wsparcie utrzymania działalności w sytuacji nagłego niedoboru lub braku płynności mikro i małych przedsiębiorstw w ramach RPO WO 2014-2020 NABÓR II", realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2014-2020, Oś priorytetowa II-Konkurencyjna gospodarka, PODDZIAŁANIE 2.1.1 Nowe produkty i usługi, Opolskie Centrum Rozwoju Gospodarki – miał charakter pozakonkursowy i odbywał się na podstawie ogłoszonego dla tego projektu Regulaminu Rekrutacji i Udzielania Wsparcia. Z § 24 ust. 1 i 2 decyzji Zarządu Województwa Opolskiego nr RPOP.02.01.01-16-0001/20-00, przyjętej Uchwałą nr 2919/2020 z dnia 15 czerwca 2020 r. o dofinansowaniu przedmiotowego projektu wynika wprost, że Operator udziela wsparcia na finansowanie kapitału obrotowego – finansowanie bieżącej działalności firmy, której sytuacja pogorszyła się w związku z COVID-19, a pomoc będzie udzielana na podstawie rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie udzielania pomocy w formie dotacji lub pomocy zwrotnej w ramach programów operacyjnych na lata 2014 – 2020 w celu wspierania polskiej gospodarki w związku z wystąpieniem pandemii COVID -19 (Dz.U.2020, poz. 733). Tożsame odesłania do tego rozporządzenia zawarte są w treści Regulaminu Rekrutacji i Udzielania Wsparcia. Rozporządzenie zostało wydane w oparciu o art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 818; dalej: ustawa wdrożeniowa). Konsekwencją powyższego jest przyjęcie, że udzielanie pomocy, na mocy ww. rozporządzenia jest, co do zasady formą pomocy objętą przepisami ustawy wdrożeniowej i co do zasady uzasadnia stosowanie przepisów tej ustawy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, w której OCRG potraktowało wniesione przez stronę odwołanie jako protest i rozpatrzyło go negatywnie w związku z niespełnieniem wymogów formalnych, wniesiona skarga, pomimo, że dotyczy czynności w postępowaniu pozakonkursowym, podlega rozpatrzeniu. W ocenie Sądu, przy rozpatrywaniu skargi uwzględnić należało, co do zasady przepisy ustawy wdrożeniowej, bowiem skarga dotyczyła pomocy, która stanowi jeden z rodzajów pomocy udzielanej na podstawie ustawy wdrożeniowej, a stosowanie ustawy wdrożeniowej nie zostało wyłączone w żaden sposób. Ustawa ta, w ocenie Sądu, ma w niniejszej sprawie zastosowanie zarówno w zakresie regulacji dotyczących trybu pozakonkursowego, jak również odpowiednio w zakresie regulacji dotyczących możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego odmowy przyznania pomocy. Fakt, że procedura wyboru projektów oraz instytucje, które mogą ją przeprowadzić została określona w Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 i że OCRG jest jedynie beneficjentem projektu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lub w art. 63 rozporządzenia ogólnego oraz realizuje projekt zgodnie z decyzją o dofinansowanie przyjętą uchwałą Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 15 czerwca 2020 r., który został wybrany do dofinansowanie w trybie nadzwyczajnym zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19, nie wyklucza stosowania w niniejszej sprawie także przepisów ustawy wdrożeniowej. Sąd stwierdził, że negatywna ocena projektu dokonana w trybie pozakonkursowym jest aktem, który spełnia przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i na wynik oceny takiego projektu pozakonkursowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dalej Sąd zauważył, że w świetle art. 37 ustawy wdrożeniowej, procesową gwarancją przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektu w trybie konkursowym jest protest oraz skarga do sądu administracyjnego. Natomiast w odniesieniu do trybu pozakonkursowego, ze względu na charakter informacji o negatywnej ocenie wniosku, przyjmuje się, że gwarancją taką będzie dopuszczalność drogi sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 61-68 ustawy wdrożeniowej oraz przepisy dotyczące wyboru projektów w trybie pozakonkursowym, z uwzględnieniem art. 37 tej ustawy. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd wskazał, że w regulaminie w § 5 ust. 12 pkt 1-6 wymieniono obligatoryjne załączniki dotyczące przedsiębiorstwa, które wnioskodawca zgłaszający udział w projekcie musi dosłać, zgodnie z procedurą opisaną w ust. 6 lub 8 tego paragrafu, do złożonego poprzez platformę ePUAP wniosku o dofinansowanie dla MMP COVID-19. W punkcie 2 wymieniono enumeratywnie załączniki, które wnioskodawca musi dosłać, tj. imienny raport miesięczny o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach – dokument ZUS RCA lub DRA (w przypadku osób samozatrudnionych) – ostatni złożony przez Wnioskodawcę do ZUS przed dniem złożenia wniosku lub odpowiedni dokument KRUS (jeśli dotyczy). Jeżeli do przesłanego imiennego raportu ZUS RCA lub DRA przedsiębiorca składał raport RSA lub RZA, również dołącza je do dokumentacji. Stosownie do punktu 14 Regulaminu, nieprzesłanie któregokolwiek z wymienionych powyżej załączników zgodnie z procedurą opisaną w ust. 6 lub 8 skutkować będzie odrzuceniem wniosku o grant bez możliwości uzupełnienia lub poprawy. Z kolei w § 6, w którym uregulowano zagadnienia związane z weryfikacją wniosku o dofinansowanie dla MMP COVID-19, wskazano, że ocena wniosku o dofinansowanie dla MMP COVID-19 składa się z jednego etapu formalnego i prowadzona jest na podstawie Karty oceny wniosku o dofinansowanie stanowiącej Załącznik nr 3 do Regulaminu (pkt 1). Ocena formalna jest oceną logiczną w systemie zerojedynkowym. Ocena spełnienia kryteriów zerojedynkowych polega na przypisaniu każdemu kryterium wartości logicznych TAK/NIE, a niespełnienie któregokolwiek z kryteriów wskazanych w Karcie oceny Wniosku o dofinansowanie stanowiącej Załącznik nr 3 do Regulaminu skutkuje oceną negatywną wniosku (pkt 2). W sprawie nie budzi wątpliwości, że wnioskodawca nie przesłał raportu ZUS RSA, co stosownie do § 5 ust. 14 regulaminu, skutkowało odrzuceniem wniosku o grant bez możliwości uzupełnienia lub poprawy. WSA zgodził się z Operatorem, że stanowisko wnioskodawcy, powołującego się na zapisy § 6 ust. 6 i 8, jest chybione. W § 6 uregulowano bowiem zagadnienia związane z weryfikacją wniosku o dofinansowanie i przypadkami stwierdzenia oczywistych omyłek pisarskich lub oczywistych omyłek rachunkowych we wniosku. Wówczas osoba oceniająca wniosek poprawia omyłkę z urzędu, informując o tym Wnioskodawcę albo wzywa Wnioskodawcę do jej poprawienia lub uzupełnienia, wyznaczając jednocześnie termin nie dłuższy niż 3 dni robocze, licząc od odebrania przez wnioskodawcę wezwania wysłanego za pośrednictwem platformy ePUAP, w którym należy poprawić omyłkę (ust. 4). W takim przypadku Wnioskodawca ma możliwość jednokrotnego uzupełnienia wniosku o dofinansowanie dla MMP COVID-19 w zakresie wskazanym w wezwaniu (ust.6), a w przypadku wątpliwości co do spełniania przez Wnioskodawcę kryteriów wskazanych w § 4 Operator może poprosić Wnioskodawcę o dodatkowe dokumenty (w tym finansowe), wyjaśnienia, uzupełnienia (ust.8). Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy Wnioskodawca nie złożył wymaganych załączników, co miało miejsce w tej sprawie. W takim przypadku zastosowanie znajdzie § 5 ust. 14. W związku z powyższym nie ma racji skarżący, że Operator powinien wezwać go do uzupełnienia załączników w zakresie, w jakim uznał złożony wniosek jako niekompletny i podjął negatywną decyzję w zakresie dofinansowania. W Regulaminie w sposób jasny, przejrzysty i niebudzący wątpliwości wskazano na skutek w postaci odrzucenia wniosku o grant – w przypadku niezłożenia któregokolwiek z wymienionych załączników. Strona, składając wniosek o dofinansowanie, zobowiązana była do zapoznania się z Regulaminem rekrutacji i udzielania wsparcia. Niedopełnienie tego obowiązku przez Wnioskodawcę i próba podważania w ogóle potrzeby złożenia załącznika do wniosku w postaci raportu ZUS RSA, nie może zatem odnieść skutku. Trafnie przy tym, zdaniem Sądu, Operator wskazał na konieczność złożenia takiego załącznika i na tę okoliczność przedstawił logiczną argumentację, podkreślając, że ZUS RSA był niezbędny do określenia wielkości zatrudnienia w przedsiębiorstwie w ramach przedmiotowego projektu, od której zależała wysokość dofinansowania jaką otrzymywał przedsiębiorca. Zgodnie z kryteriami określonymi przez ministerstwo funduszy wielkość dofinansowania określana była przez współczynnik FTE tj. jednostkę, według której współczynnik zaangażowania lub zdolności pracownika jest przeliczany na 100% zdolności, czyli jest to odpowiednik pełnych etatów. Na potrzeby kalkulacji FTE należy uwzględnić liczbę osób związanych z przedsiębiorcą stosunkiem pracy (jeśli właściciel jest jednocześnie pracownikiem firmy, jest uwzględniany w kalkulacji) w przeliczeniu na pełne etaty zgodnie z ustawowym czasem pracy (z wyłączeniem pracowników przebywających na urlopach macierzyńskich, urlopach na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopach ojcowskich, urlopach rodzicielskich i urlopach wychowawczych, a także zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego). ZUS RSA dawał możliwość weryfikacji czy pracownik przebywający na zwolnieniu lekarskim nie korzysta z urlopu macierzyńskiego, na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego. W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że z uwagi na brak załącznika ZUS RSA wniosek nie spełniał kryterium formalnego (TAK/NIE) nr 7, bowiem przedsiębiorca nie przedłożył wraz z wnioskiem wszystkich wymaganych załączników, co skutkowało negatywną oceną projektu. Sąd nie podzielił w związku z tym zarzutu naruszenia zasady przejrzystego, bezstronnego, rzetelnego i równego przeprowadzania wyboru projektów, określonej w art. 37 ustawy wdrożeniowej, którą pełnomocnik upatruje w niezastosowaniu w tej sprawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten ma bowiem zastosowanie do trybu konkursowego, a wybór projektów o dofinansowanie w tej sprawie następował w trybie pozakonkursowym. Ponadto, zapisy regulaminu rekrutacji i udzielania wsparcia są jasne i czytelne, nie budzą wątpliwości co do ich treści, w sposób jednakowy regulują kwestie udziału w projekcie i obowiązków uczestników. W celu wyeliminowania możliwości popełnienia błędu przez osobę weryfikującą formularz zgłoszeniowy przedsiębiorcy – w § 8 Regulaminu określona została procedura odwoławcza, a powtórna ocena formularzy zgłoszeniowych prowadzona była przez pracowników, którzy nie byli zaangażowani w proces weryfikacji formularza zgłoszeniowego na pierwszym etapie rekrutacji. Nie sposób zatem przypisać im naruszenie zasad przewidzianych w ustawie wdrożeniowej czyli przejrzystego, bezstronnego, rzetelnego i równego przeprowadzenia wyboru projektów, bowiem te zasady były przestrzegane przy opracowaniu Regulaminu. Natomiast brak w zaskarżonym akcie pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego pozostaje bez wpływu na przestrzeganie wskazanych zasad wyboru projektów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, w wyniku czego stwierdzone zostanie, że ocena ww. projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a także przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo braku odniesienia się do ujawnionych w sprawie, wpływających na nieprawidłowość rozstrzygnięcia organu, w tym faktu, że określenie wielkości zatrudnienia w przedsiębiorstwie w ramach przedmiotowego projektu, od której zależała wysokość dofinansowania, jaką otrzymywał przedsiębiorca wynikała z innych przedłożonych przez skarżącego dokumentów, m.in. wyjaśnień udzielonych na wezwanie organu pismami z dnia [...] stycznia 2021 r., [...] stycznia 2021 r. i [...] lutego 2021 r.; 2) art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 i 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie, że przepis określający obowiązek wezwania przez organ wnioskodawcy do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy on trybu konkursowego, podczas gdy – jak wynika z pozostałych rozważań poczynionych w zaskarżonym wyroku – przepisy ustawy wdrożeniowej mają zastosowanie także do trybu pozakonkursowego i – w ocenie skarżącego – w niniejszej sprawie organ na podstawie tego przepisu winien wezwać skarżącego do uzupełnienia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia; za zastosowaniem tego przepisu przemawia także fakt, że wbrew zapisom § 5 pkt 14 regulaminu rekrutacji i udzielania wsparcia, dotyczącym rygoru odrzucenia wniosku, wniosek skarżącego był pozostawiony bez rozpatrzenia (tak jak przewiduje przepis art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, przy czym skarżący nie został wezwany do uzupełnienia braków), a nie odrzucony; 3) art. 145 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 oraz art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez naruszenie zasady przejrzystości, rzetelności, bezstronności i równości przy dokonywaniu oceny projektu, polegającej na błędnym i bezzasadnym uznaniu, że wniosek skarżącego o dofinansowanie nie spełnia kryterium formalnego i podlega odrzuceniu, podczas gdy skarżący powinien mieć możliwość uzupełnienia wniosku w przypadku stwierdzenia braku w zakresie warunków formalnych, tj. braku załącznika do dokumentu RCA w postaci druku RSA, natomiast skarżący mimo wezwań z dnia [...] stycznia 2021 r. i [...] stycznia 2021 r. do uzupełnienia innych informacji i dokumentów, nie został wezwany do uzupełnienia braku w postaci druku RSA; jednocześnie organ w informacji o wyniku rozpatrzenia protestu nie zawarł pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co także budzi istotne wątpliwości co do rzetelności, bezstronności, i zachowania równości w procesie wyboru projektów do dofinansowania; 4) art. 145 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 oraz art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie, że brak pouczenia skarżącego o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od nieuwzględnienia protestu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy fakt ten świadczy o naruszeniu przez organ zasady przejrzystości, rzetelności, bezstronności i równości przy dokonywaniu oceny projektu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną OCRG wniosło o uchylenie wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Pismem z [...] lipca 2021 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu a w szczególności nie zaistniała przesłanka z pkt 1 tego przepisu tj. brak dopuszczalności drogi sądowej. W pierwszej kolejności należy bowiem wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną poglądu w kwestii braku kognicji sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na akty wydawane w takich postępowaniach, jak to będące przedmiotem kontroli instancyjnej. OCRG w toku postępowania przed WSA i ponownie w odpowiedzi na skargę kasacyjną błędnie przyjął, że ze względu na ogólną sytuację spowodowaną wystąpieniem choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 ograniczeniu uległy procedury gwarantujące ochronę praw podmiotów w postępowaniach prowadzonych na podstawie prawa administracyjnego. Tymczasem wprowadzone w prawie krajowym szczególne rozwiązania prawne w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom wystąpienia tej choroby miały za zadanie przyspieszenie przepływu środków finansowych do podmiotów gospodarczych wymagających wsparcia finansowego, w postaci wprowadzenia uproszczonych procedur dofinansowania w ramach programów operacyjnych, a nie wyłączenia tych działań spod kontroli sądowoadministracyjnej. WSA w Opolu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, prawidłowo wywiódł, dlaczego przy rozpatrywaniu skargi uwzględnić należało, co do zasady przepisy ustawy wdrożeniowej wskazując, że ma ona w niniejszej sprawie zastosowanie zarówno w zakresie regulacji dotyczących trybu pozakonkursowego, jak również odpowiednio w zakresie regulacji dotyczących możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego odmowy przyznania pomocy. Sąd I instancji słusznie przyjął, że fakt, iż procedura wyboru projektów oraz instytucje, które mogą ją przeprowadzić zostały określone w Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 i że OCRG jest jedynie beneficjentem projektu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lub w art. 63 rozporządzenia ogólnego oraz realizuje projekt zgodnie z decyzją o dofinansowanie przyjętą uchwałą Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 15 czerwca 2020 r., który został wybrany do dofinansowanie w trybie nadzwyczajnym zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19, nie wyklucza stosowania w niniejszej sprawie także przepisów ustawy wdrożeniowej. Za trafne należy też uznać wyrażone przez WSA w Opolu stanowisko, że negatywna ocena projektu dokonana w trybie pozakonkursowym jest aktem, który spełnia przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i na wynik oceny takiego projektu pozakonkursowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że zagadnienie to było przedmiotem szczegółowej analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego (notabene także z udziałem OCRG w zakresie dofinansowania w formie grantu w ramach projektu "Przyznawanie grantów na kapitał obrotowy – wsparcie utrzymania działalności w sytuacji nagłego niedoboru lub braku płynności mikro i małych przedsiębiorstw w ramach RPO WO 2014-2020") w wyrokach z 22 lipca 2021 r. sygn. akt I GSK 463/21 i z 18 sierpnia 2021r. sygn. akt I GSK 510/21 (dostępne: na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przywołanych wyrokach wskazano, że kształtując kognicję sądu powszechnego i sądu administracyjnego, ustawodawca musi pamiętać o tym, aby przy wyborze właściwej drogi sądowej nie doszło do zawężenia konstytucyjnej istoty funkcjonowania sądownictwa administracyjnego, tj. ochrony praw podmiotowych jednostki w stosunkach z administracją publiczną. Dlatego też zawarte w art. 184 Konstytucji RP domniemanie właściwości sądu administracyjnego w rozstrzyganiu spraw administracyjnych należy rozumieć w ten sposób, że właściwość innych sądów w tego rodzaju sprawach stanowi wyjątek. W ukształtowanym w ostatnich latach orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że w sprawach przekazywanych do właściwości sądów powszechnych, które w pierwszej fazie są załatwiane przez organy administracji, właściwość sądu administracyjnego jest wyłączona tylko w takim zakresie, w jakim sąd powszechny może przejąć sprawę do dalszego jej rozpoznania. Zasadniczo więc sprawy, w których spór o prawo pojawia się na tle poddania jednostki władczym działaniom organów państwa oraz organów wspólnot samorządowych z zakresu administracji publicznej (tzw. sprawy administracyjne ) są zaliczone do właściwości sądownictwa administracyjnego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że sprawą administracyjną jest przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku materialnoprawnego, którymi są organ administracji i indywidualny podmiot, niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Wyznacznikiem przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego oraz ram tego postępowania jest więc stosunek administracyjnoprawny, a istotą postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola pod względem zgodności z prawem tego stosunku, która polega na badaniu prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Podstawowym przepisem wyznaczającym zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest art. 3 § 2 p.p.s.a. Wśród wymienionych w tym przepisie aktów, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, na uwagę – ze względu na rozpoznawaną materię – zasługuje § 2 pkt 4 ("inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa..."). Pojęcie aktu administracyjnego, który należałoby wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu tej sprawy, jest tworem doktryny prawa. Najprościej akt administracyjny indywidualny można określić jako jednostronną czynność organu administracji publicznej, określającą konkretną sytuację prawną indywidualnego adresata, na podstawie przepisów prawa publicznego. Dość powszechnie akt administracyjny jest traktowany jako czynność prawna organu, czy oświadczenie woli albo przejaw woli organu, celem których jest wywołanie skutków prawnych. Akt administracyjny jest również określany jako akt stosowania prawa. Pod tym pojęciem rozumie się najczęściej wiążące dla określonego podmiotu ustalenie jego praw lub obowiązków albo stanu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji było pismo OCRG z [...] marca 2021 r., utrzymujące w mocy swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w piśmie z [...] lutego 2021 r., w którym OCRG informowało wnioskodawcę o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie projektu skarżącego wydane w wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawcy. Procedura wyboru do dofinansowania grantów zakładała dwie fazy procedowania: pierwszą, w której dokonywane były czynności związane z wyborem grantobiorców, i drugą, w której były dokonywane czynności związane z zawarciem i wykonaniem umowy o dofinansowanie. Skoro zawarcie umowy o dofinansowanie musiało być poprzedzone zajęciem przez organ stanowiska co do oceny projektu, które de facto miało charakter wiążący w kwestii wyboru konkretnego kandydata do dofinansowania, to powiadomienie przez grantodawcę - grantobiorcy o zajętym w tym zakresie stanowisku spełniało kryterium aktu administracyjnego. Przemawia za tym również fakt, że wybór grantobiorcy miał charakter publicznoprawny – opierał się na kryteriach i odbywał zgodnie z procedurami zatwierdzanymi przez właściwą instytucję (art. 36 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 ustawy wdrożeniowej), z upoważnienia której działał grantodawca. Wszystko to tworzyło materialny substrat zaskarżenia aktu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jak trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego poddany kontroli sądowoadministracyjnej akt należało zakwalifikować do kategorii aktów, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wskazaniem dla zajęcia takiego stanowiska było uznanie, że przekazywane grantobiorcy przez grantodawcę pismo nie przynależy do kategorii aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–3, ma charakter indywidualny, dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a także jest dokonywane/wydawane w zakresie administracji publicznej – podlegającym co do zasady właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Skład orzekający w niniejszej sprawie, w całości podziela powyższy pogląd. Tym samym za niezasadne należało uznać stanowisko organu o braku kognicji sądu administracyjnego aktu wyboru grantobiorcy do dofinansowania. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji było wspomniane wcześniej pismo OCRG z [...] marca 2021 r. OCRG występowało w tym programie jako beneficjent projektu grantowego (grantodawca), wybrany w trybie nadzwyczajnym (zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19; j.t. z 2021 r., poz. 986, dalej: ustawa COVID-19), a bezpośrednią podstawą działania podmiotu była decyzja o dofinansowaniu projektu pn. "Przyznanie grantów na kapitał obrotowy – wsparcie utrzymania działalności w sytuacji nagłego niedoboru lub braku płynności mikro i małych przedsiębiorstw w ramach RPO WO w latach 2014–2020", przyjęta uchwałą Zarządu Województwa Opolskiego nr 2919/2020 z 15 czerwca 2020 r. Procedowanie nad wyborem projektów do dofinansowania podlegało regułom obowiązującym w trybie pozakonkursowym. Wobec tego wypada wskazać, że w myśl art. 6 ustawy wdrożeniowej system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne (art. 5 ust. 1 pkt 4) oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji, a nadto przepisy ustawy COVID-19, wprowadzone na czas trwania pandemii. Analiza przyjętych w tym zakresie rozwiązań prawnych prowadzi do wniosku, że kontrola sądowoadministracyjna podjętych w tym trybie rozstrzygnięć jest zawężona. Dodatkowo, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy COVID-19 przepisy ustawy wdrożeniowej mają zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym ustawą COVID-19. Z kolei zgodnie z art. 10 tej ustawy wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym (ust. 1). W trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio (ust. 2). Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria wyboru projektów (ust. 3). Przepisy ustawy COVID-19 nie regulują procedury przyznawania grantów, co pozwoliło odwołać się do przepisów ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z przepisami ustawy wdrożeniowej cele programu operacyjnego są osiągane przez realizację projektów objętych dofinansowaniem (art. 31), wybór tych projektów następuje w trybie m.in.: konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1 pkt 1 i 2), natomiast projekt grantowy jest jedną z form realizacji programu operacyjnego (art. 35 i art. 36). W myśl art. 35 w ramach programów operacyjnych mogą być realizowane projekty grantowe (ust. 1). Projektem grantowym jest projekt, którego beneficjent udziela grantów na realizację zadań służących osiągnięciu celu tego projektu przez grantobiorców (ust. 2). Grantobiorcą jest podmiot publiczny albo prywatny, inny niż beneficjent projektu grantowego, wybrany w drodze otwartego naboru ogłoszonego przez beneficjenta projektu grantowego w ramach realizacji projektu grantowego (ust. 3). Grantobiorcą nie może być podmiot wykluczony z możliwości otrzymania dofinansowania (ust. 4). Grantem są środki finansowe programu operacyjnego, które beneficjent projektu grantowego powierzył grantobiorcy, na realizację zadań, o których mowa w ust. 2 (ust. 5). Umowa o powierzenie grantu zawierana między grantobiorcą a beneficjentem projektu grantowego określa w szczególności: 1) zadania grantobiorcy objęte grantem; 2) kwotę grantu i wkładu własnego; 3) warunki przekazania i rozliczenia grantu; 4) zobowiązanie do zwrotu grantu w przypadku wykorzystania go niezgodnie z celami projektu grantowego; 5) zobowiązanie do poddania się kontroli przeprowadzanej przez grantodawcę lub uprawnione podmioty (ust. 6). Istotą projektu grantowego jest więc powierzenie beneficjentowi projektu grantowego – grantodawcy (w trybie konkursowym lub pozakonkursowym) przez właściwą instytucję realizacji projektu, w ramach którego dokonuje on wyboru beneficjentów ostatecznych dofinansowania (grantobiorców). Beneficjent projektu grantowego nie realizuje bezpośrednio celów danego programu operacyjnego, lecz wykonuje de facto funkcje instytucji właściwej do wyboru projektów, w rozumieniu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Kluczową kompetencją przejętą przez beneficjenta projektu grantowego od właściwej instytucji jest wybór grantobiorców. Wybór grantobiorców następuje w drodze otwartego i odpowiednio upublicznionego (ogłoszonego) naboru, według przyjętego regulaminu rekrutacji i udzielania wsparcia. Projekt grantowy może być realizowany na podstawie decyzji o dofinansowaniu projektu, albo umowy o dofinansowanie projektu, tak jak miało to miejsce w tej sprawie, której minimum treściowe określa art. 35 ust. 6 ustawy wdrożeniowej. Powyższe prowadzi do wniosku, przy uwzględnieniu przyjętej w sprawie procedury wyboru projektów do dofinansowania (tryb nadzwyczajny, pozakonkursowy), że Sąd I instancji prawidłowo przyjął jako wzorzec normatywny kontroli sądowoadministracyjnej przepisy ustawy wdrożeniowej dotyczące wyboru projektów w trybie pozakonkursowym z uwzględnieniem art. 37 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności należy odnieść się do tych zarzutów procesowych, które wskazują, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo braku odniesienia się do ujawnionych w sprawie, wpływających na nieprawidłowość rozstrzygnięcia organu, w tym faktu, że określenie wielkości zatrudnienia w przedsiębiorstwie w ramach przedmiotowego projektu, od której zależała wysokość dofinansowania, jaką otrzymywał przedsiębiorca wynikała z innych przedłożonych przez skarżącego dokumentów, m.in. wyjaśnień udzielonych na wezwanie organu pismami z dnia 15 stycznia 2021 r., 29 stycznia 2021 r. i 1 lutego 2021 r. NSA stwierdza, że nie jest to zarzut zasadny. W myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej - w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. - uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Mając na uwadze treść wskazanego przepisu podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku skarżącego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. Zarzut skarżącego, iż Sąd I instancji nie odniósł się do stanowiska przywołanego przez skarżącego w skardze i objętego jego zarzutami, w świetle których określenie wielkości zatrudnienia w przedsiębiorstwie w ramach przedmiotowego projektu, od której zależała wysokość dofinansowania, jaką otrzymywał przedsiębiorca wynikała z innych przedłożonych przez skarżącego dokumentów, m.in. wyjaśnień udzielonych na wezwanie organu pismami z dnia [...] stycznia 2021 r., [...] stycznia 2021 r. i [...] lutego 2021 r. – jest chybiony. Wskazać bowiem należy, iż Sąd orzekający trafnie, za OCRG przyjął i wyjaśnił konieczność złożenia dokumentu w postaci załącznika ZUS RSA podkreślając, że dokument ten był niezbędny do określenia wielkości zatrudnienia w przedsiębiorstwie w ramach przedmiotowego projektu, od której zależała wysokość dofinansowania jaką otrzymywał przedsiębiorca. Zgodnie bowiem z kryteriami określonymi przez ministerstwo funduszy wielkość dofinansowania określana była przez współczynnik FTE tj. jednostkę, według której współczynnik zaangażowania lub zdolności pracownika jest przeliczany na 100% zdolności, czyli jest to odpowiednik pełnych etatów. Na potrzeby kalkulacji FTE należy uwzględnić liczbę osób związanych z przedsiębiorcą stosunkiem pracy (jeśli właściciel jest jednocześnie pracownikiem firmy, jest uwzględniany w kalkulacji) w przeliczeniu na pełne etaty zgodnie z ustawowym czasem pracy (z wyłączeniem pracowników przebywających na urlopach macierzyńskich, urlopach na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopach ojcowskich, urlopach rodzicielskich i urlopach wychowawczych, a także zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego). Dokument ZUS RSA dawał możliwość weryfikacji czy pracownik przebywający na zwolnieniu lekarskim nie korzysta z urlopu macierzyńskiego, na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego. Fakt nieodniesienia się w sposób bezpośredni przez Sąd I instancji do tego zarzutu skargi w sposób, jak wywodzi to skarżący pozostaje bez wpływu na prawidłowość orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu albowiem stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie był on związanym zarzutami i wnioskami skargi, zaś ocena prawidłowości zakwestionowanego – rozstrzygnięcia OCRG wskazywała, iż Sąd I instancji nie stwierdził aby w sprawie doszło do naruszenia zasad przeprowadzania wyboru projektów. Z punktu widzenia przedstawionych argumentów, w tym również zważywszy na przedmiot orzekania Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie, nie ma więc podstaw, aby skutecznie zarzucać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku charakteryzuje się daleko posuniętymi deficytami, ponieważ Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i logiczny wyjaśnił podstawy swego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji takiego uznania, stwierdził, że z uwagi na brak załącznika ZUS RSA wniosek nie spełniał kryterium formalnego (TAK/NIE) nr 7, bowiem przedsiębiorca nie przedłożył wraz z wnioskiem wszystkich wymaganych załączników, co skutkowało negatywną oceną projektu i zasadnie orzekł o oddaleniu skargi. Podniesiony natomiast przez skarżącego argument o konieczności odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi nie może być interpretowany w ten sposób, że sąd pierwszej instancji ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, które w przekonaniu strony skarżącej świadczą o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego, w jego ocenie, nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Nie okazał się też skuteczny postawiony w pkt 2 lit b petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 i 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej uzasadniony przez skarżącego błędnym przyjęciem, iż przepis art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie ma w sprawie zastosowania. Zdaniem skarżącego na podstawie tego przepisu winien on zostać wezwany ( czego organ nie uczynił) do uzupełnienia braków w zakresie warunków formalnych wniosku o dofinansowanie projektu w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Stanowisko skarżącego nie jest zasadne. W sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, iż poprawne wyliczenie wysokości wsparcia wymagało od OCRG weryfikacji wskazanych w regulaminie dokumentów tj. ZUS DRA RCA i RSA ( w przypadku gdy przedsiębiorca przedkładał go do ZUS). W związku z powyższym każdy z wnioskodawców był zobligowany zgodnie z § 5 ust 12 pkt 2 regulaminu naboru wniosków złożyć imienny raport miesięczny o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach - dokument ZUS RCA lub DRA ( w przypadku osób samozatrudnionych ) – ostatni złożony przez skarżącego do ZUS przed złożeniem wniosku lub odpowiedni dokument KKRUS ( jeśli dotyczy ). Jeśli do przesłanego imiennego raportu ZUS RCA lub DRA przedsiębiorca składał raport RSA lub RZA, przedsiębiorca również załącza je do dokumentacji. Zgodnie natomiast z § 5 ust 14 regulaminu naboru wniosków nieprzesłanie któregokolwiek z wymienionych powyżej załączników, zgodnie z procedurą opisaną w ust 6 lub 8, skutkować ma odrzuceniem wniosku o grant bez możliwości uzupełnienia lub poprawy. Skarżący składając wniosek o pomoc w formie grantu na kapitał obrotowy akceptował powyższe zapisy regulaminu i był zobligowany do ich stosowania. Skoro przedsiębiorca ubiegający się o grant, składając miesięczny imienny raport o składkach i wypłaconych świadczeniach składał też do ZUS dokument ZUS RSA winien go obligatoryjnie ( pod rygorem ujemnych skutków przewidzianych Regulaminem) do wniosku załączyć. Skarżący bowiem posiadał wiedzę czy taki dokument do ZUS razem z ZUS RCA został przez niego złożony Na organie nie ciążył zatem obowiązek wezwania do uzupełnienia braków w postaci załączenia obligatoryjnych dokumentów, których konieczność dołączenia przez aplikującego o pomoc wynikała z regulaminu naboru, a uchybienie powyższemu obowiązkowi - uruchamiało zastosowanie procedury przewidzianej w § 5 ust 14 regulaminu naboru. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w sprawie niniejszej prowadzona ze skarżącym korespondencja, co do wysokości podanej przez niego w dokumentach wartości FTE wskazywała, że skarżący wykazując pracownika przebywającego na zasiłku macierzyńskim był zobowiązany do złożenia do ZUS dokumentu ZUS RSA, a tym samym również do obligatoryjnego przedłożenia tego dokumentu wraz z wnioskiem o grant. Podkreślić też należy, iż mimo prowadzonej przez OCRG ze stroną korespondencji i składnych przez skarżącego na temat wartości FTE kilkukrotnych wyjaśnień, a zatem wiedzy skarżącego na ten temat, do żadnego z tych pism w toku postępowania nie został załączony przez stronę wymagany dokument ZUS RSA. Z przyczyn wyżej wskazanych w sprawie nie doszło też do zarzucanego skargą kasacyjną ( pkt 2 lit c petitum ) naruszenia określonej w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady przejrzystości, rzetelności, bezstronności i równości przy dokonywaniu oceny projektu, których to naruszenie skarżący upatruje w braku możliwości uzupełnienia wniosku w przypadku stwierdzenia braku w zakresie warunków formalnych, tj. braku załącznika do dokumentu RCA w postaci druku RSA, a co za tym idzie w niezastosowaniu art. 43 ust 1 ustawy wdrożeniowej jak również poprzez uznanie, że brak pouczenia skarżącego o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od nieuwzględnienia odwołania nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ( zarzut z pkt 2 lit d petitum skargi kasacyjnej ). Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, iż trafnie w sprawie przyjęto, że przepis art. 43 ust 1 ustawy wdrożeniowej ma zastosowanie do trybu konkursowego a skoro wybór grantobiorców w tej sprawie następował w trybie pozakonkursowym, wskazany wyżej przepis jako nie mający zastosowania, nie mógł zostać naruszony. Ponadto wskazać też wypada, iż wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotycząca każdego etapu począwszy od momentu przygotowywania regulaminu naboru wniosków i formularza aplikacyjnego aż po zakończenie samego postępowania wyboru projektów, w sprawie niniejszej nie została naruszona. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich beneficjentów określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. W sprawie niniejszej w żaden sposób skutecznie nie zostało podważone jak też wykazane, że przygotowany przez OCRG ( beneficjent, grantodawca ) Regulamin rekrutacji i udzielania wsparcia dla projektu nie określał szczegółowych kryteriów rekrutacji uczestników. Zapisy regulaminu były jasne i czytelne, nie budzące wątpliwości co do ich treści, w sposób jednakowy regulowały kwestie udziału w projekcie oraz obowiązki uczestników. Każdy z uczestników zobowiązany był do zapoznania się z regulaminem i jego stosowania. WSA trafnie też zauważył, że podnoszony przez skarżącego przed WSA brak pouczenia o środkach zaskarżenia pozostaje bez wpływu na przestrzeganie wskazanych zasad wyboru projektów. Skarżący, istotnie nie został pouczony o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jednak naruszenie to jak trafnie w sprawie przyjęto nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, jak również na skorzystanie przez stronę z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem taka skarga została, pomimo braku pouczenia, wniesiona w ustawowym terminie. Z przedstawionych wyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty wskazanych w skardze przepisów za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego, w wysokości 480 zł, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).