II OSK 3254/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 477/17 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 477/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) oddalił skargę K. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Gliwickiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. którą nakazano skarżącemu rozbiórkę wybudowanego zbiornika wodnego (stawu) w sąsiedztwie drogi krajowej DK 94 w miejscowości P. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. C. zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: I. przepisów prawa procesowego: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących: a) braku możliwości wydania decyzji merytorycznej po bezskutecznym upływie dwóch miesięcy po wydaniu postanowienia opartego o przepis art. 50 ustawy Prawo budowlane; b) opatrzenia decyzji datą odmienną od daty jej podpisania (złożenia podpisu elektronicznego); c) nieprawidłowego ustalenia stron postępowania. II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 3 pkt 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2016, poz. 290 ze zm.) poprzez nieuprawnione uznanie zbiornika wodnego za obiekt budowlany (budowlę); 2) art. 51 Prawa budowlanego poprzez całkowite pominięcie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia po bezskutecznym upływie dwóch miesięcy od wydania postanowienia opartego o przepis art. 50 Prawa budowlanego; 3) art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że wykonanie zbiornika wodnego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej – p.p.s.a.) Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zasadnicze jej zarzuty sformułowane zostały z pominięciem wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 5 maja 2016 r. II SA/Gl 158/16. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo zaznaczono, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zarówno Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak też Sąd Wojewódzki były związane oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Przypomnieć zatem trzeba, ze w powołanym wyroku z 5 maja 2016 r. Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organów nadzoru budowlanego, zgodnie z którym budowa zbiornika wodnego (stawu) stanowiła budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaś stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 9 lit. a) Prawa budowlanego na jego realizację wymagane było pozwolenie na budowę. W rezultacie Sąd Wojewódzki stwierdził, że organy nadzoru budowlanego zasadnie prowadziły postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy jej stan faktyczny nie zmienił się, natomiast odnotowana w decyzji WINB z [...] marca 2017 r. zmiana treści art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego nie miała znaczenia dla merytorycznego rozstrzygania. W orzecznictwie utrwalone jest bowiem stanowisko, że dla oceny legalności wykonanych robót budowlanych decydujące znaczenie ma ustalenie, czy w dacie ich wykonania wymagane było pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się szeroko do zarzutów odwołania przedstawił ocenę materiału dowodowego, na podstawie którego ustalono, że na działce nr [...], stanowiącej własność skarżącego, wybudowano zbiornik wodny (staw), w sąsiedztwie drogi krajowej. W zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło na dokonanie ustaleń wskazujących na wykonanie robót ziemnych polegających na wybudowaniu zbiornika wodnego (stawu), przy czym wykazał niezasadność zarzutu co do tego, że wykonane prace dotyczyły istniejącego wcześniej zbiornika wodnego. Stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, bowiem w podstawie dotyczącej naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) nie zawarto w tym zakresie żadnych zarzutów. W konsekwencji niezasadne okazały się zarzuty dotyczące art. 3 oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Ustalone w sprawie okoliczności faktyczne wymagały oceny, uwzględniającej stanowisko wyrażone w poprzednim wyroku z 5 maja 2016 r. Dlatego w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki prawidłowo stwierdził, że przedmiotowy obiekt budowlany, wykonany bez wymaganego pozwolenia, podlegał rozbiórce na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec niespełnienia warunków do jego legalizacji. Jako chybione należało również uznać zarzuty dotyczące etapu postępowania prowadzonego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego (pkt I,1a) i pkt II,2 petitum skargi kasacyjnej). Wprawdzie rację ma skarżący, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki nie odniósł się do tego zagadnienia, jednak nie mogło mieć to znaczenia dla wyniku sprawy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że już we wcześniejszym wyroku z 5 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że upływ dwumiesięcznego terminu z art. 50 Prawa budowlanego oznaczał tylko niemożność wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, natomiast nie było przeszkód aby organ mógł wydać inne merytoryczne rozstrzygnięcia określone w ustawie Prawo budowlane, kończące postępowanie, gdyż nadal istniał przedmiot rozstrzygnięcia. Dla porządku należy też zaznaczyć, że omawiana kwestia była oceniana również w wyrokach WSA i NSA, wydanych w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji WINB dotyczącej orzeczonego nakazu rozbiórki spornego zbiornika wodnego (stawu). W uzasadnieniu wyroku z 9 lutego 2016 r. II OSK 1405/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że fakt uprzedniego prowadzenia postępowania na podstawie art. 50 - 51 Prawa budowlanego nie miał wpływu na prawidłowość decyzji podejmowanych następnie w trybie art. 48 tej ustawy. Nieskutecznie podniesiono również zarzut związany z dokonanym - według skarżącego -antydatowaniem decyzji. Przytoczone w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienie organu znajduje potwierdzenie w aktach spray. Mianowicie z decyzji nie wynika, aby była ona podpisana w innej dacie niż w niej wskazano tj. 29 marca 2017 r. Natomiast data 30 marca 2017 r. została odnotowana, jako dzień przyjęcia decyzji do wysyłki. W skardze kasacyjnej nie wykazano jaki wpływ na wynik sprawy miało to, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do ustalonego w sprawie kręgu stron, a konkretnie uznania za strony GDDKiA oraz Gminy T. Niezależnie od udziału tych podmiotów w postępowaniu, organy nadzoru budowlanego z urzędu podejmowały działania zakończone decyzją nakazującą rozbiórkę. W skardze kasacyjnej nie wykazano, stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., aby zarzucone uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.