II SA/Wa 1367/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant st. sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga H. K. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister SWiA", "organ") z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa". Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. H. K. wystąpiła do organu o zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W jego uzasadnieniu wskazała w szczególności, że służbę rozpoczęła w dniu [...] sierpnia 1983 r. Podanie o przyjęcie do służby złożyła w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w [...], jednak z uwagi na brak wolnych miejsc została przyjęta na stanowisko [...] Wydziału [...] WUSW w [...]. Po dwóch latach urodziła dziecko i wykorzystała urlop wychowawczy. Po powrocie do służby nadal wykonywała prace administracyjne związane z obsługą paszportową. Ze względu na brak przeszkolenia nigdy nie była wykorzystywana do pracy w Służbie Bezpieczeństwa. W październiku 1989 r. na własna prośbę została przeniesiona do służby w Milicji i mianowana na stanowisko [...] Sekcji [...] Wydziału [...] WUSW w [...]. Następnie pełniła służbę w Wydziałach: [...],[...] oraz [...] KWP w [...]. Była pracownikiem rzetelnym, odpowiedzialnym i dyspozycyjnym. Została zwolniona ze służby z dniem [...] grudnia 2011 r. jako całkowicie niezdolna do służby w związku z powstaniem trwałego inwalidztwa. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Minister SWiA odmówił wyłączenia stosowania względem wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z "Informacją o przebiegu służby" Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nr [...] wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia [...] sierpnia 1983r. do dnia [...] października 1989r. W Informacji zawarto uwagę o treści: "Urlop wychowawczy w okresie od dnia [...] października 1985 r. do dnia [...] września 1986 r. W dyspozycji Szefa WUSW w [...] w okresie od dnia [...] października 1986 r. do dnia [...] listopada 1986 r." Wnioskodawczyni pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 6 lat i 2 miesięcy. Całkowity okres służby ww. wynosi 28 lat, 3 miesiące i 17 dni. Z kopii akt osobowych o sygn. [...] nie wynika, aby ww. nierzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Ponadto z pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] wynika, że wnioskodawczyni rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Wskazują na to informacje zawarte w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe. W materiałach Policji nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec ww. karach dyscyplinarnych oraz prowadzonych postępowaniach karnych lub karno-skarbowych. Jednocześnie poinformowano, że brak jest dokumentów potwierdzających udział ww. w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia. Organ, uzasadniając odmowę wyłączenia zastosowania wobec wnioskodawczyni art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, odwołał się do treści tego przepisu. Wskazał, że ponad 22% całego okresu służby ww. pełniła na rzecz totalitarnego państwa. Okres ten, zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Organ zaznaczył również, że świadczenie emerytalne wypłacane wnioskodawczyni nie było podwyższone ze względu na służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734 ze zm.). Organ podał również, iż z informacji dotyczącej przebiegu służby wynika, że wnioskodawczyni w toku pełnionej służby nie zostały nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe czy też odznaki/medale resortowe. Oznacza to, iż służba pełniona przez wnioskodawczynię nie charakteryzowała się szczególnymi osiągnięciami wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno postawa i osiągnięcia ww. w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, w ocenie Ministra, nie dowodzą, że przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przebieg służby wnioskodawczyni nie wskazuje, by została spełniona przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku", wynikająca z ww. przepisu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi H. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19 uchylił zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". z powodu naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w związku z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: "k.p.a.", oraz art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał w szczególności, iż organ nie dokonał w sposób prawidłowy analizy, czy służba skarżącej przed dniem 31 lipca 1990 r. była krótkotrwała. Poza przywołaniem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia okresów służby skarżącej, w tym na rzecz totalitarnego państwa, organ nie wyjaśnił kwestii przebywania w tym czasie przez skarżącą na urlopie macierzyńskim, a następnie wychowawczym uznając, iż w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Sąd podzielił stanowisko organu, iż krótkotrwałość jest pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję. Niemniej jednak punktem odniesienia dla ustalenia "krótkotrwałości służby pełnionej przed dniem 31 lipca 1990 r." powinien być cały okres służby pełnionej przez osobę, której dotyczy postępowanie prowadzone na podstawie art. 8a ust. 1 ww. ustawy i na tym tle należy oceniać, czy okres służby tej osoby przed dniem 31 lipca 1990 r. w stosunku do całego okresu służby nie spełnia tego kryterium. W odniesieniu do kryterium "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" Sąd wskazał, iż ustawodawca nie wymaga w art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, aby przez rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. rozumieć wyłącznie przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia. Gdyby tak było, ustawodawca wprost wskazałby to w powołanym przepisie. Dodanie przez ustawodawcę, po zwrocie "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.", zwrotu "w szczególności" (...) "z narażeniem zdrowia i życia" stanowi jeden z przykładów takiego wykonywania zadań i obowiązków, który uprawnia do przyjęcia, że te zadania i obowiązki były wykonywane rzetelnie. Brzmienie art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy nie zawęża tym samym rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków wyłącznie do służby pełnionej z narażeniem zdrowia i życia. Kwestia braku dokumentów, odnoszących się do zdarzeń służbowych z narażeniem zdrowia i życia, na co wskazał organ, nie stanowi w tej sprawie podstawy do przyjęcia, że przesłanka ta nie została spełniona. Dalej Sąd wskazał, iż organ stwierdzając brak spełnienia przez stronę "szczególnie uzasadnionego przypadku" podał - jako jedyny argument - "brak wybitnych osiągnięć w służbie", które można by uznać za wyróżniające wnioskodawczynię na tle pozostałych funkcjonariuszy Policji, nie odnosząc się jednak do ustalonych okoliczności faktycznych, w tym wskazywanych przez skarżącą uwarunkowań, które jej zdaniem powinny zostać uwzględnione jako szczególnie uzasadniony przypadek. W szczególności organ nie ustosunkował się do podnoszonych we wniosku przez skarżącą argumentów, że podanie o przyjęcie do służby złożyła w Komendzie Wojewódzkiej MO, a nie w organach, o których mowa w art. 13b ww. ustawy, a z powodu braku wolnych miejsc została przyjęta na stanowisko [...] Wydziału [...] WUSW w [...]. Po około dwóch latach urodziła syna, następnie przebywała na urlopie wychowawczym. Po powrocie do służby nadal pracowała, wykonując wyłącznie prace administracyjne związane z obsługą paszportową. Sąd podkreślił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach wyroków w sprawach o sygn. akt I OSK 1464/19 i sygn. akt I OSK 1690/19 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) wskazał, że w przypadku ustalenia przez organ, iż działalność określonego funkcjonariusza w okresie państwa totalitarnego była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki", obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do tego funkcjonariusza jest w istocie wykluczone, a teoretyczna możliwość wydania takiej decyzji - nawet w przypadkach absolutnie wyjątkowych i szczegółowo omówionych w uzasadnieniu decyzji odmownej - byłaby zanegowaniem konstytucyjnego publicznego prawa podmiotowego funkcjonariusza do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady określone w ustawie zaopatrzeniowej. Końcowo Sąd wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobowiązany dokonać wyczerpującej oceny, co do tego, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ww. ustawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Minister SWiA odmówił wyłączenia stosowania względem wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu organ powołał art. 8a ust. 1 ww. ustawy wskazując, że przepis ten nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w punktach 1 i 2. Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego. Zdaniem organu "krótkotrwałość" pełnienia służby przed 31 lipca 1990 r. musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Zgodnie z wykładnią językową krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Nadto, powołując się na wykładnię autentyczną, organ odwołał się do prac komisji sejmowych nad nowelizacją ustawy zaopatrzeniowej (posiedzenie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych nr 76, w dniu 15 grudnia 2016 r.), gdzie sygnalizowano, iż wprowadzenie do ustawy tak nieostrego pojęcia jakim jest "krótkotrwałość" pełnienia służby może napotkać problemy interpretacyjne. W konsekwencji powyższego zgłoszono propozycję uwzględnienia w art. 8a ustawy jednoznacznego progu procentowego wynoszącego 20% całego okresu służby, po przekroczeniu którego w sposób niebudzący wątpliwości można byłoby stwierdzić brak zaistnienia owej krótkotrwałości. Jednakże przedmiotowa poprawka nie zyskała akceptacji komisji sejmowej, stąd też ostatecznie uchwalono przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zawierający określenie "krótkotrwała służba". Oznacza to, zdaniem organu, iż rzeczywistą wolą projektodawcy było pozostawienie uznaniowego charakteru ww. przepisu, pozwalającego w wyjątkowych sytuacjach wyłączyć ograniczenia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych wprowadzonych w stosunku do osób, które pełniły służbę na rzecz totalitarnego państwa. Dalej organ wskazał, iż "rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r." należy rozumieć jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych. Natomiast zawarty w tym warunku zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Organ zaznaczył, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia, nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Organ powołał przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19, zgodnie z którym: "(...) ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określających treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę szczególnie uzasadnionych przypadków, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia". W tym samym wyroku NSA stwierdził, iż "(...) unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa" jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i których prawa - z tego właśnie względu - zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego". Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ ponownie wskazał, że całkowity okres służby wnioskodawczyni obejmuje 28 lat, 3 miesiące i 17 dni, natomiast okres służby na rzecz totalitarnego państwa wynosi 6 lat i 2 miesiące. Zdaniem organu, okres służby na rzecz totalitarnego państwa zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponad 6-letni czas realizacji obowiązków służbowych nie ma charakteru tymczasowego, doraźnego, czy epizodycznego, ale stanowi 22% całego okresu jego służby. Oznacza to, że w sprawie niniejszej nie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Dalej organ wskazał, iż nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez wnioskodawczynię zadań i obowiązków w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Z zebranej dokumentacji wynika, iż ww. w toku pełnionej służby posiadała pozytywne opinie służbowe, awansowała w stopniu, podwyższano jej dodatki służbowe do uposażenia. Wobec tego spełnia przesłankę z art. 8a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Niemniej jednak, zdaniem organu, dla oceny zaistnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" szczególne znaczenie ma to, iż wnioskodawczyni w sposób świadomy rozpoczęła służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] w Służbie Bezpieczeństwa WUSW w [...]. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera wprawdzie podanie z dnia [...] czerwca 1983 r., w którym widnieje zapis: "zwracam się z prośbą o przyjęcie mnie do pracy w KWMO w [...]", jednakże ww. nie wskazała konkretnej komórki, w której chciałaby tę służbę pełnić. Jednocześnie, w dalszej części swojego podania wskazała, że jest córką [...] J. S., który w SB przepracował 26 lat. Dodała, że praca w KWMO jest zgodna z jej przekonaniami i dążeniami. Ponadto notatka [...] Wydziału Kadr KWMO w [...] na przedmiotowym podaniu brzmi: "Kandydatka do pracy w Wydz. [...] tut. WUSW." We wniosku personalnym o przyjęcie do służby znajduje się również adnotacja Naczelnika Wydziału [...] informująca o rozmowie przeprowadzonej z kandydatką do służby w podległej mu komórce organizacyjnej, która odbyła się w obecności starszego inspektora wydziału kadr. Powyższe dowodzi, iż decyzja o podjęciu służby we wskazanej formacji stanowi przemyślaną decyzję wnioskodawczyni. Organ wskazał również, że w aktach prowadzonego postępowania znajduje się dokument "Świadectwo złożenia egzaminu na [...]" z dnia [...] września 1987 r., czyli w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa. Powyższe wskazuje, że ww. była funkcjonariuszką, co do której przełożeni mieli określone oczekiwania i inwestowali w jej rozwój zawodowy. W trakcie służby na rzecz totalitarnego państwa wymieniona awansowała w stopniu i stanowisku służbowym, otrzymała ponadto dodatek specjalny oraz została mianowana funkcjonariuszem w służbie stałej, co również wiązało się z podniesieniem składników uposażenia. Nie można zatem mówić o braku świadomości wnioskodawczyni co do charakteru struktur, do których przynależała i uzyskiwanych z tego tytułu apanaży. Organ zaznaczył również, że zakończenie okresu pełnienia służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z pobudek etyczno-moralnych wnioskodawczyni, lecz z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce (podanie o przeniesienie ze służby w SB z dnia [...] września 1989 r.). Pozostając zatem na etacie SB, ww. była częścią wskazanej formacji i czerpała z niej określone, wymierne korzyści. Jej postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach SB nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku. Organ podkreślił, iż uprawnienie z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami. Przy czym rzetelność wykonywania zadań i obowiązków, w kontekście roty złożonego ślubowania, należy do standardowych powinności policjanta. Stąd też nie można jeszcze uznać za wyjątkową sytuacji, w której funkcjonariusz otrzymywał w czasie pełnienia służby nagrody albo inne gratyfikacje z tego tytułu. Z informacji dotyczącej przebiegu służby sporządzonej w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] wynika, iż wnioskodawczyni w toku pełnionej służby nie zostały nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe, co prowadzi do stwierdzenia, że nie wykazała się ona szczególnymi osiągnięciami, wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Informacja ta w zakresie oceny wywiązywania się ww. z obowiązków służbowych zawiera zapisy: "z nałożonych zadań wywiązuje się dobrze", "przydatna na zajmowanym stanowisku służbowym - dobrze realizuje zadania i czynności służbowe", "zgodnie z wymaganiami." Powyższe sformułowania wskazują, iż wnioskodawczyni pełniła służbę poprawnie, nie wykazując się przy tym ponadprzeciętnym zaangażowaniem w realizację powierzonych obowiązków, wykraczającym poza normalne warunki pełnienia służby. Rzetelne wykonywanie obowiązków przez ww. oraz brak kar dyscyplinarnych nie stanowią wystarczającego powodu do zastosowania przez organ przysługującego mu uprawnienia. Odnosząc się do wątpliwości dotyczących faktu, czy wnioskodawczyni faktycznie pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, organ przywołał pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2062/19, zgodnie z którym "kwestia samego prawidłowego określenia okresu służby na rzecz totalitarnego państwa wykracza poza granice danego postępowania. Zagadnienie dotyczące problemu, czy pełniona była w ogóle służba na rzecz totalitarnego państwa oraz konkretnego okresu jej trwania zostało przesądzone w postępowaniu w przedmiocie obniżenia świadczeń, gdzie w kwestiach spornych właściwe są sądy powszechne. (...) Wobec wywodzonej z konstytucyjnej zasady państwa prawnego reguły pewności prawa, niedopuszczalne byłoby takie wyłożenie treści regulacji ustawy zaopatrzeniowej, które prowadziłoby do sytuacji, gdy kwestia czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa byłaby oceniana przez dwa różne organy państwa, w odrębnych trybach. (...) Zakres prawomocności materialnej orzeczenia o obniżeniu uposażenia obejmuje także kwestie stosownego ustalenia okresu trwania służby na rzecz państwa totalitarnego. O ile nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego w stosownym trybie ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie obniżenia uposażenia, organ administracji - oceniający przesłanki zaistnienia wyjątku, przewidzianego art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej - jest związany jego treścią, także w kontekście określenia czasu trwania służby na rzecz totalitarnego państwa". Podsumowując organ stwierdził, iż osiągnięcia odnotowane przez wnioskodawczynię po dniu 12 września 1989 r. niewątpliwie zasługują na aprobatę. Jednakże z racji na niespełnienie przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, a także ze względu na charakter wykonywanych przez nią czynności ukierunkowanych na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji, przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ww. ustawy. Pismem z dnia 3 marca 2021 r. H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra SWiA zarzucając naruszenie: - art. 153 i art. 170 p.p.s.a. polegające na niewykonaniu wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19, - art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie błędnej wykładni ww. przepisów zwłaszcza w kontekście dokonania wykładni pojęcia krótkotrwałości służby, - art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie a także zaniechanie ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia, pozyskiwania zaufania obywateli, dążenia do prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów, w tym uniemożliwienia złożenia skarżącej wniosków dowodowych, skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego, mając w szczególności na uwadze, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi niemalże kopie wcześniejszej uchylonej decyzji, a rozpatrując ponownie sprawę organ nie podjął się de facto jakiegokolwiek zbadania sprawy, powołując się na tę samą argumentację jaka leżała u podstaw decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania, w terminie określonym przez Sąd, decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ po raz kolejny wydał decyzję w oparciu o ustalenia, które nie korespondują z rzeczywistym stanem faktycznym. Wskazała, że dane dotyczące jej służby na rzecz totalitarnego państwa (6 lat i 2 miesięcy, co stanowi ponad 22% całkowitego okresu służby) są zawyżone i nie uwzględniają rzeczywistego okresu jej trwania. Podała, że w Wydziale [...] w rzeczywistości nie pracowała od dnia [...] maja 1985 r. (w tym dniu urodziło się dziecko skarżącej), bowiem przebywała najpierw na urlopie macierzyńskim, a następnie na urlopie wychowawczym. Przed powrotem do pracy w Wydziale [...] była tylko 1,5 miesiąca w dyspozycji Szefa WUSW w [...]. Faktycznie czas jej pracy w Wydziale Paszportowym przedstawia się następująco: od dnia [...] maja 1985 r. - urlop macierzyński; od dnia [...] października 1985 r. do dnia [...] września 1986 r. - urlop wychowawczy; od dnia [...] października 1986 r. do dnia [...] listopada 1986 r. w dyspozycji Szefa WUSW w [...]. Z tego względu rzeczywisty okres jej służby na rzecz "totalitarnego państwa" był krótszy o 18 miesięcy i wynosił 4 lata i 7 miesięcy, tj. tylko 18% łącznego okresu służby. Skarżąca zakwestionowała również dokonaną przez organ wykładnię pojęcia "krótkotrwała służba" podkreślając, że pojęcie to należy interpretować jako wyraźną przewagę czasową okresu służby przez dniem 31 lipca 1990 r. nad okresem służby przed tą datą, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca podniosła również, że organ dokonał błędnej wykładni przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, bowiem zwrot "w szczególności z narażeniem życia i zdrowia" jest fakultatywną, dodatkową przesłanką, nie przesądzającą o zastosowaniu dyspozycji tego przepisu. Podkreśliła, że charakter pełnionej przez nią służby po dniu 12 września 1989 r. - mimo braku świadczenia emerytalnego ze względu na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu - wyraźnie wskazuje, iż można opisać ją ww. przymiotami, co zresztą zostało wykazane poprzez powołanie konkretnych, specyficznych przykładów takich obowiązków, jak np. szereg rutynowych czynności zawodowych na początku lat dziewięćdziesiątych, całonocne obserwacje prowadzone w trakcie działań operacyjnych, zabezpieczanie pielgrzymki Papieża Benedykta XVI w Polsce w maju 2006 r., czy też uczestniczenie razem z funkcjonariuszami pionu kryminalnego w czynnościach operacyjnych prowadzonych w wyniku napadu na bank w [...]. W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra SWiA z dnia [...] stycznia 2021 r. o odmowie wyłączenia stosowania wobec H. K. art. 15c, art. 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej. Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 8a ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2). Powyższa decyzja została wydana w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Ministra SWiA z dnia [...] lipca 2019r. o odmowie wyłączenia stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uznając, że organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekający w niniejszej sprawie był obowiązany dokonać oceny zaskarżonej decyzji w kontekście art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2101/11, publ. CBOSA). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku sądu (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa czyniącej pogląd Sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe przesłanki nie zaistniały po uprawomocnieniu się ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19. W niniejszej sprawie znajduje również zastosowanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W ocenie Sądu orzekającego wydając zaskarżoną decyzję organ nie uwzględnił oceny prawnej zawartej w ww. wyroku, nie zrealizował również w pełnym zakresie wytycznych co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 153 w związku z art. 170 p.p.s.a. zasługuje zatem na uwzględnienie. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że "krótkotrwałość służby pełnionej przed dniem 31 lipca 1990 r.", o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, jest w istocie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję. Jednakże punktem odniesienia dla ustalenia czy kryterium to zostało spełnione, powinien być cały okres służby pełnionej przez osobę, której dotyczy postępowanie. Sąd podkreślił również, że poza przywołaniem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia okresów służby pełnionej przez skarżącą, w tym na rzecz totalitarnego państwa, organ w istocie nie wyjaśnił kwestii przebywania w tym czasie przez skarżącą na urlopie macierzyńskim, a następnie wychowawczym uznając, iż w sprawie nie zostało spełnione kryterium z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. nie wynika, aby organ powyższą kwestię wyjaśnił i w tym kontekście ocenił - odnosząc poczynione ustalenia do całego okresu służby skarżącej - czy powyższe kryterium zostało w niniejszej sprawie spełnione. Skarżąca ponownie podniosła w skardze, iż od dnia [...] maja 1985 r. przebywała na urlopie macierzyńskim, następnie od dnia [...] października 1985 r. do dnia [...] września 1986 r. na urlopie wychowawczym, a od dnia [...] października 1986 r. do dnia [...] listopada 1986 r. pozostawała w dyspozycji Szefa WUSW w [...]. Z tego względu, jak podkreślała, rzeczywisty okres jej służby na rzecz "totalitarnego państwa" był krótszy o 18 miesięcy i wynosił 4 lata i 7 miesięcy, tj. 18% łącznego okresu służby. Okoliczności tych, wbrew zaleceniom Sądu, organ nie rozważył i nie ocenił w odniesieniu do kryterium z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej ponawiając stanowisko przedstawione w uchylonej przez Sąd decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], iż okres 6 lat i 2 miesięcy służby skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, który stanowi ponad 22% łącznego okresu służby, nie może być uznany za krótkotrwały. Zaleceniom Sądu w powyższym zakresie nie czyni zadość odwołanie się przez organ do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2062/19 i zaprezentowanego tam poglądu, iż kwestia prawidłowego określenia czasu służby na rzecz totalitarnego państwa wykracza poza przedmiot postępowania zakreślony przepisem art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Rozpatrując ponownie sprawę organ był bowiem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19, z których jednoznacznie wynika obowiązek organu wyjaśnienia kwestii przebywania przez skarżącą na urlopie macierzyńskim i wychowawczym w okresie pełnienia służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz analizy i oceny poczynionych ustaleń w odniesieniu do kryterium z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Zalecenia Sądu w tym zakresie nie zostały przez organ wykonane. W ww. wyroku Sąd wskazał nadto, że podnoszone przez skarżącą okoliczności przebywania na urlopie macierzyńskim i wychowawczym organ powinien rozważyć również w kontekście przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Powinien także wziąć pod uwagę argumentację skarżącej, że po powrocie do służby w Wydziale [...] wykonywała ona wyłącznie prace administracyjne związane z obsługą paszportową (w skardze skarżąca podkreślała, że zajmowała się przyjmowaniem wniosków paszportowych). Do tych kwestii organ również się nie odniósł pomimo związania prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19. W ww. wyroku Sąd zobowiązał również organ do wykazania poprawności rozumienia pojęcia "szczególnie uzasadnionych przypadków" i przedstawienia przekonujących w tym zakresie argumentów przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy oraz kontekstu normatywnego, w którym pojęcie to funkcjonuje. Realizując ww. zalecenia organ odwołał się do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 wskazując, że ustawodawca w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej wskazał jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. NSA w tymże wyroku wskazał nadto, że: - "jednoczesne (ustawodawca użył w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej spójnika "oraz" między punktami 1 i 2 w art. 8a ust. 1) spełnienie kryteriów "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" jest istotnym argumentem służącym obaleniu domniemania służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, i tym samym może uprawniać do przyjęcia, że spełniona została przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków", chyba że w realiach konkretnej sprawy zostanie wykazane, że mimo spełnienia powyższych kryteriów, funkcjonariusz był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, a zatem brak podstaw, aby przy przyjęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków" wyłączać w stosunku do niego unormowania ustawowe odbierające mu prawo niesłusznie nabyte, - brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r." bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma - z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - konotacji pejoratywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu". Analogiczny pogląd co do wykładni przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków NSA wyraził w wyrokach: z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. akt: I OSK 636/20, I OSK 532/20; z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt: I OSK 1411/19, I OSK 1569/19, I OSK 1464/19; z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1711/19 (publ. CBOSA). W świetle powyższej wykładni przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków" pierwszoplanowe jest zatem ustalenie i dokonanie przez organ oceny, w świetle wskazanych powyżej okoliczności faktycznych, czy służba skarżącej przed dniem 31 lipca 1990 r. miała charakter krótkotrwały, czy też takiego charakteru nie miała. Następnie (zważywszy, że organ nie kwestionuje "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącą po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia") oceny organu wymagała kwestia czy służba skarżącej w okresie przed dniem 31 lipca 1990 r. była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej. Takiej analizy i oceny organ w niniejszej sprawie nie dokonał wskazując w sposób ogólnikowy, że skarżąca była częścią formacji (SB) i czerpała z niej określone, wymierne korzyści, a nadto, że świadome uczestnictwo w strukturach SB nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku. Argumentacja ta, zdaniem Sądu, nie jest adekwatna dla uznania, że nie istnieją podstawy do zastosowania uprawnienia z art. 8a ust. 1 omawianej ustawy. W świetle ww. wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na aprobatę stanowisko organu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy, a nadto, gdy "krótkotrwałość" służby jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami. Jakkolwiek bowiem przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy odnieść od całego okresu pełnienia służby przez skarżącą (co podkreślał również Sąd w ww. wyroku z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19), a więc także do okresu po dniu 12 września 1989 r., to jednak jej zaistnienie nie jest uwarunkowane "ponadprzeciętnym zaangażowaniem w realizację powierzonych obowiązków, wykraczającym poza normalne warunki pełnienia służby". Reasumując, wobec naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2046/19. W związku z powyższym rozważy argumentację skarżącej odnośnie przebywania na urlopie macierzyńskim i wychowawczym w okresie służby przed dniem 31 lipca 1990 r., a następnie dokona jej oceny w kontekście kryterium "krótkotrwałości służby", o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Kryterium to odniesie do łącznego okresu służby skarżącej obejmującego okres ponad 28 lat. Organ rozważy również w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, czy sprawa skarżącej stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek" w świetle przedstawionej powyżej wykładni tego pojęcia. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zobowiązanie organu, na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., do wydania - w określonym przez Sąd terminie - decyzji na mocy art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy, bowiem wskazany przepis ustawy procesowej nie ma zastosowania do decyzji uznaniowych, a taki charakter ma decyzja wydawana na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.