II SA/Lu 267/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w zakresie wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a 1) przyznać K. P. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej ; 2) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE W dniu 21 września 2011 r. K. P. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 września 2011 r. przyznającego mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu i odmawiającego przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego utraciło moc (art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący K. P. jest w niniejszej sprawie zwolniony z obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Wynika to wprost z dyspozycji art. 239 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., zgodnie z którym, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Powyższe oznacza, iż skarżący w niniejszym postępowaniu toczącym się w sprawie zasiłku celowego nie ma obowiązku uiszczania zarówno wpisu, jak i innych opłat sądowych, a także zwrotu wydatków. Skoro zatem K. P.zwolniony jest od ponoszenia kosztów sądowych z mocy prawa, zbędne jest wydawanie w tym zakresie orzeczenia przez sąd, w konsekwencji czego, postępowanie w części dotyczącej wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć jako bezprzedmiotowe w oparciu o dyspozycję art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, to jest poprzez ustanowienie adwokata, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia skarżącego oraz dokumentów dołączonych przez niego do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe z żoną, zamieszkuje w domu o powierzchni 80 m², dochód jego i jego żony stanową świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 1608,97 zł brutto, zaś comiesięczne koszty utrzymania skarżącego i jego żony, nie licząc kosztów zakupu lekarstw, wynoszą 1008 złotych. Z powyższego wynika, iż sytuacja materialna skarżącego jest na tyle trudna, że nie może on ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższa okoliczność uzasadnia zatem, wobec spełnienia przesłanki określonej w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Z tych względów, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.