II GSK 3897/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 239/11 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 239/11 oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: S. K. w dniu 15 maja 2007 r. w Biurze Powiatowym ARiMR we W. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Nie zadeklarował jednak do płatności żadnej działki rolnej, pozostawiając niewypełnioną trzecią i czwartą stronę wniosku dotyczącą oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych i sposobie wykorzystania działek rolnych. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. przekazał przedmiotowy wniosek do rozpatrzenia według właściwości Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w K. W dniu 4 grudnia 2007 r. wnioskodawca na wezwanie organu I instancji do złożenia wyjaśnień, przedłożył formularz korekty wniosku, w którym zadeklarował do płatności działki rolne. Jednocześnie oświadczył na piśmie, że w dniu 15 maja 2007 r. złożył wypełnioną tylko pierwszą i ostatnią stronę, albowiem z uwagi na ujawnione w trakcie kontroli rozbieżności, co do wielkości gruntów zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy C. o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego licząc, że zakończy się ono do końca maja i będzie mógł zadeklarować prawidłowe wielkości działek. Z uwagi na przedłużające się postępowanie rozgraniczeniowe w pierwszych dniach czerwca stawił się w siedzibie organu I instancji, by złożyć korektę wniosku. Poinformowano go wówczas, że jego wniosek zostanie przekazany do K. i tam na wezwanie organu będzie mógł złożyć korektę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. odmówił S. K. przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Po rozpatrzeniu odwołania strony od w/w rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] października 2008 r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność ustalenia, czy w Biurze Powiatowym ARiMR we W. S. K. w przewidzianym do tego terminie – to jest do dnia 11 czerwca 2007 r. złożył korektę wniosku. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. ustaliwszy, że skarżący nie złożył formularza zmiany do wniosku w ustawowym terminie, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., na podstawie art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. nr 35, poz. 217 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił S. K. przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007, z uwagi na niespełnienie warunku posiadania przez rolnika działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1ha. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż powierzchnia działek zgłoszona we wniosku z dnia 15 maja 2007 r. o przyznanie płatności wynosiła 0,00 ha. W ocenie organu wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. korekta wniosku nie mogła zostać uwzględniona, gdyż złożono ją po upływie ustawowego terminu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej w dalszej części K.p.a.), art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz. 634), art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2008 r. nr 44, poz. 262), art. 12, art. 15 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (Dz.Urz. (WE) z dnia 21 kwietnia 2004 r.) ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE z dnia 30 kwietnia 2004 r. nr L 141 str. 18-58), art. 122, art. 124 i 146 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE nr L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r. str. 16-99) - utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] stycznia 2009 r. W ocenie organu odwoławczego ustalony stan faktyczny sprawy dowodzi, że strona miała świadomość, iż we wniosku nie wskazała żadnej działki rolnej, narażając się tym samym na odmowę przyznania płatności. Wnioskodawca zadeklarował działki rolne do płatności dopiero w korekcie wniosku, złożonej po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy organ I instancji zasadnie odmówił przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 roku, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 428/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę S. K. i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 roku, sygn. akt II GSK 1020/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie sądu II instancji uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem zabrakło w nim odniesienia się do zarzutów i argumentów strony skarżącej, co skutkowało uznaniem, iż skarga w tym zakresie nie została rozpoznana. Nadto NSA stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niezastosowanie: w szczególności art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), zgodnie z którym, wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja, a w myśl art. 18 ust. 3 cyt. ustawy, termin ten nie podlega przywróceniu. Sąd I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1020/09 i wskazał, że regulacje prawne dotyczące zasad i trybu przyznawania rolnikom płatności lub innych form pomocy zawarte w prawie krajowym zawierają przepisy ustalające terminy dokonywania przez beneficjentów tej pomocy określonych czynności. Sąd I instancji stwierdził, że z treści art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej wynika, że wniosek o przyznanie płatności należy złożyć w nieprzywracalnym terminie od 15 marca do 15 maja. Skoro skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2007 w dniu 15 maja 2007 r., nie wypełniając go w części obejmującej oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych objętych wnioskiem i sposobie ich wykorzystania, zaś dopiero w dniu 4 grudnia 2007 r., na wezwanie organu, przedłożył formularz korekty wniosku, uzupełniając jego braki, to zasadnie organ odmówił mu przyznania płatności, przyjmując, że korekta wniosku złożona została po terminie przewidzianym przepisami prawa. WSA wyjaśnił, że wniosek skarżącego złożony w dniu 15 maja 2007 roku (a więc w terminie przewidzianym prawem) nie mógł być rozpoznany przez organ zgodnie z oczekiwaniami skarżącego z powodu braków formalnych (niewskazanie powierzchni posiadanych działek). Usunięcie tychże braków dla swej skuteczności wymagało zachowania przynajmniej jednego ze wskazanych terminów: korekta wniosku dokonana przed dniem 31 maja 2007 r. nie powodowałaby żadnych ujemnych skutków dla skarżącego, zaś złożenie poprawek po tym dniu, a do dnia 11 czerwca 2007 roku (bowiem 25-ty dzień przedłużonego terminu przypadł w sobotę 9 czerwca 2007 r.) było również możliwe, jednak skutkowałoby zmniejszeniem o 1% kwoty płatności za każdy dzień opóźnienia. Nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący braki wniosku o płatności usunął z uchybieniem obu wskazanych terminów, ponieważ dopiero w dniu 4 grudnia 2007 r. Tak więc korekta ta nie mogła odnieść spodziewanego przez wnioskodawcę skutku, bowiem uchybienie terminowi o charakterze materialnoprawnym, uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie wniosku i musiało skutkować odmową przyznania płatności na rok 2007. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez uznanie, że w sytuacji, gdy skarżący złożył w terminie wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich nie jest możliwe jego uzupełnienie (nie zmiana i nie korekta) po upływie terminu do złożenia wniosku i korekty, a przed wydaniem decyzji w zakresie płatności bezpośrednich. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie z urzędu z powodu śmierci skarżącego. W dniu 10 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postepowanie, gdyż ustała przyczyna jego zawieszenia, z uwagi na wskazanie następcy prawnego skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który ponownie kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., którą odmówiono skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich za 2007 r. - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. r. (sygn. akt II GSK 1020/09) uchylił pierwotnie wydane w sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 428/09, którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania - stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że akcentując znaczenie konsekwencji wynikających z art. 190 p.p.s.a., a w tym kontekście obowiązek uwzględnienia wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1020/09, Sąd I instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja prawa nie narusza. Według Sądu I instancji przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne - wobec ich prawidłowości przesądzonej przez NSA w przywołanym wyroku w odniesieniu do kwestii kompletności wniosku strony skarżącej o przyznanie płatności bezpośrednich z dnia 15 maja 2007 r. oraz daty dokonania jego korekty - uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie i zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny o braku podstaw przyznania stronie płatności z tego powodu, że uzupełniony w dniu 4 grudnia 2007 r. wniosek o ich przyznanie, w świetle przepisów obowiązującego prawa nie został złożony w wymaganym terminie. Natomiast, ze skargi kasacyjnej oraz argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu wynika, że wadliwości zaskarżonego wyroku strona skarżąca upatruje w naruszeniu przez Sąd I instancji art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przede wszystkim z tego powodu, że nie uwzględnia tej istotnej okoliczności, która odnosi się do znaczenia w rozpatrywanej sprawie konsekwencji wynikających z art. 190 p.p.s.a. Jak powyżej już to zasygnalizowano, Sąd I instancji ponownie orzekając w sprawie ze skargi strony na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie pomocy finansowej w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nie dość, że był związany wykładnią prawa dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym powyżej wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., to również - w kontekście wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. - oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wymienionego wyroku sądu kasacyjnego. Związanie sądu administracyjnego I instancji dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza związanie takim, a nie innym rozumieniem określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw. Przez wiążącą wykładnię, o której mowa w tym przepisie, rozumieć należy ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się ponadto - co również nie jest bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie - że ocena prawna, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., to osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy prawnej do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyrok NSA z dnia z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11). W tym też kontekście podnieść należy, gdy uwzględnić konsekwencje wynikające z przepisu art. 190 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu administracyjnego I instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez ten sąd stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. Zaktualizuje się to w sytuacji sformułowania w uzasadnieniu sądu kasacyjnego oceny prawnej o charakterze wiążącym dotyczącej właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie oraz wskazań co do dalszego postępowania, stanowiących z reguły konsekwencję oceny prawnej oraz dotyczących sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy w celu uniknięcia błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia już stwierdzonych wadliwości. Konsekwencją powyższego jest to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny I instancji "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd administracyjny I instancji nie może więc stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. bez uwzględnienia konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w art. 183 § 1 oraz w art. 190 p.p.s.a. Uwzględniając przedstawione uwagi - o zasadniczym znaczeniu z punktu widzenia oceny zasadności skargi kasacyjnej i stawianej na jej gruncie kwestii spornej - nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w sposób, w jaki przedstawia to strona skarżąca. Zwłaszcza w sytuacji, gdy - co należy podkreślić - skarga kasacyjna nie podnosi zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 190 p.p.s.a. Zasadnicze w sprawie zagadnienie rysujące się na tle zarzutu stawianego w aktualnie rozpatrywanej skardze kasacyjnej oraz prezentowanej w jej uzasadnieniu argumentacji, odnosi się do oceny prawidłowości wykładni oraz zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 18 ust. 1 przywołanej ustawy na gruncie stanu faktycznego, którego prawidłowość w wiążący sposób oceniona została przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1020/09, którym uchylono pierwotnie wydane w sprawie orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Z oceny tej - dokonywanej przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 11 ust. 2 oraz art. 21 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 oraz regulacji zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 - wynika, że jeżeli wnioskodawca "[...] złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2007 w dniu 15 maja, nie wypełniając stron, które zawierają oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych objętych wnioskiem i sposobie ich wykorzystania, a w dniu 4 grudnia 2007 r. na wezwanie organu przedłożył formularz korekty wniosku, uzupełniając jego braki, to zasadnie organ odmówił mu przyznania płatności, przyjmując, że korekta wniosku złożona została po terminie przewidzianym przepisami prawa". Powyższe, stanowiło konsekwencję równie wiążącej oceny prawnej, że "[...] Dla oceny skutków dokonania względnie niedokonania czynności w terminie określonym w danym przepisie niejednokrotnie niezbędnym jest uwzględnienie szeregu innych norm prawnych określających przesłanki przyznania konkretnego świadczenia, zawartych nie tylko w prawie krajowym, ale przede wszystkim także w prawie wspólnotowym. Jest to w pewnym sensie szczególne postępowanie administracyjne, które kończy się najczęściej wydaniem decyzji administracyjnej (art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. czy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r.), do którego z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej (o których mowa w art. 1 pkt 1 zarówno ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., jak i ustawy z dnia 7 marca 2007 r.) stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy tych ustaw stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ww. ustaw). Odrębności w tym względzie zostały sformułowane odpowiednio w art. 3 ust. 2 i 3 a także art. 39 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. i art. 21 ust. 2-5 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. Zatem przepisy proceduralne zawarte w tych ustawach mają charakter nieautonomiczny. W sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wypowiedziano się na temat charakteru prawnego terminu określonego w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Stosownie do niego wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. W myśl art. 18 ust. 3 cyt. ustawy termin ten nie podlega przywróceniu." Przywołane oceny w całości uwzględnione zostały przez Sąd I instancji ponownie orzekający w rozpatrywanej sprawie, co jasno i wyraźnie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W związku z powyższym, nie ma podstaw aby twierdzić, że stanowisko Sądu I instancji odnośnie do wykładni oraz zastosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy art. 18 ust. 1 przywołanej ustawy, jest nieprawidłowe zwłaszcza, że uwzględnia ono wszystkie konsekwencje wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1020/09, a z przepisu art. 190 p.p.s.a., którego naruszenia nie zarzuca strona skarżąca wynika również, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezależnie od powyższego wyjaśnienia wymaga również, że stawiana na gruncie skargi kasacyjnej, jako sporna w sprawie kwestia nie odnosi się do zagadnienia faktycznej daty wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich na 2007 rok - ani organ administracji, ani też Sąd I instancji nie podważają bowiem tej okoliczności, że wniosek ten złożony został w dniu 15 maja 2007 r. - lecz dotyczy zagadnienia skuteczności prawnej tego wniosku, a to w związku z tym, że jego braki uzupełnione zostały przez stronę w dniu 4 grudnia 2007 r. Innymi słowy, istota spornej w sprawie kwestii wiązała się z potrzebą odpowiedzi na pytanie odnośnie do tego, czy dokonana przez stronę czynność konwencjonalna - złożenia wniosku o płatność - wywołała skutki prawne, które wiąże z nią ustawa, a więc czy była ona skuteczna prawnie z chwilą jej dokonania, w tym w związku z tym, że wadliwość tej czynności wynikająca z braku kompletności wniosku została skutecznie konwalidowana, a mianowicie w sposób wynikający z przepisów obowiązującego prawa. Kwestia ta prawidłowo została rozstrzygnięta przez Sąd I instancji. Ze stanu faktycznego sprawy, którego prawidłowość w wiążący sposób oceniona została w przywoływanym już powyżej wyroku NSA z dnia 24 listopada 2010 r. wynika bowiem, że strona skarżąca nie wystąpiła ze skutecznie prawnym - w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa krajowego oraz unijnego - wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.