IV SA/Po 613/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi M. S., H. S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 17 maja 2021 r. (nr [...]) Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania M..S., H. S. i M S.1., utrzymał w mocy decyzję Starosty P. nr [...] z 26 lutego 2021 r. (znak: [...]) zatwierdzającą Miastu i Gminie P. projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego w P. przy ul. [...]na działce nr ewid. [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 26 października 2020 r. do Starosty P. (zwanego też dalej "Starostą" lub "organem I instancji") wpłynął wniosek Miasta i Gminy P. ("Inwestor") o pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działkach nr ewid.: [...] (ark. 20, obr. [...], jedn. ewid. [...]). Zawiadomieniem z 09 listopada 2020 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w ww. sprawie. Postanowieniem z 12 listopada 2020 r. Starosta zobowiązał Inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Pismem z 22 stycznia 2021 r. pełnomocnik Inwestora przedłożył poprawione 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz skorygowany wniosek o pozwolenie na budowę, który odtąd obejmował wyłącznie działkę nr ewid. [...] W toku postępowania M.S., H.S. i M.S.1., jako współwłaściciele nieruchomości sąsiednich (działek nr . [...]), kilkukrotnie wyrażali swoje stanowisko w sprawie, podkreślając, że inwestycja narusza ich znaki graniczne przedstawione na wyrysie z mapy zasadniczej z 1996 roku. Przywołaną wyżej decyzją z 26 lutego 2021 r. Starosta zatwierdził przedłożony (poprawiony) projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji M.S., H.S. i M.S.1. (zwani też dalej łącznie "Skarżącymi") wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucili naruszenie art. 4 ustawy Prawo budowlane (dalej w skrócie "p.b.") przez niewykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ten sposób, że dla działki nr . [...] nie wyznaczono znaków granicznych, a istniejące przekroczono, w związku z powyższym inwestycja obejmuje część działki Skarżących. Ponadto podkreślili, że Starosta nie odniósł się do składanych przez Skarżących zastrzeżeń dotyczących przekroczenia znaków granicznych przedstawionych na wyrysie z mapy zasadniczej z 1996 r., znajdującym się w ich księdze wieczystej, a także zarzucili nieuwzględnienie w projekcie podłączenia nieruchomości Skarżących do kanalizacji przez działkę nr . [...] (poprzednio nr . [...]). W toku postępowania odwoławczego Wojewoda, postanowieniem z 25 marca 2021 r., nałożył na Inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; dalej w skrócie "rozp.war.tech.bud."), w zakresie: ilości miejsc postojowych oraz ich zwymiarowania; wskazania na rzutach budynku przekrojów, jak i granicy z działkami sąsiednimi. Pismem z 12 kwietnia 2021 r. pełnomocnik Inwestora ustosunkował się do ww. nieprawidłowości i przedstawił poprawione egzemplarze projektu budowlanego. Swoje stanowisko w sprawie przedstawili także Skarżący, pismem z 16 kwietnia 2021 r. W rezultacie Wojewoda – przywołaną na wstępie decyzją z 17 maja 2021 r. – utrzymał w mocy decyzję Starosty z 26 lutego 2021 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podnoszone przez Skarżących argumenty nie mają usprawiedliwionych podstaw, jednakże w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy nie jest związany podnoszonymi zarzutami, lecz zobowiązany jest zbadać sprawę całościowo. W związku z tym Wojewoda podkreślił, że do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestor załączył 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego w dniu 30 maja 2020 r., a w ramach uzupełnienia dokumentacji – informację z 22 stycznia 2021 r. z prośbą o rozpatrywanie sprawy w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w brzmieniu sprzed nowelizacji Prawa budowlanego. Powyższe zostało dopuszczone przez art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). W konsekwencji organ był zobowiązany dokonać sprawdzeń projektu w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Następnie Wojewoda szczegółowo scharakteryzował projektowaną inwestycję oraz ocenił, że jest ona zgodna z ustaleniami ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. nr . [...] z 29 listopada 2019 r. o warunkach zabudowy. Ponadto przeanalizował projektowaną inwestycję pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi – w tym zwłaszcza z § 12, § 19, § 21, § 22, § 36, § 40, § 104 oraz §§ 271-273 rozp.war.tech.bud. – i doszedł do wniosku, że wymagana zgodność zachodzi. Odnosząc się do zarzutu niewykazania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Wojewoda wyjaśnił, że do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym wskazano, że działka nr ewid. . [...] stanowi własność Inwestora. Powyższe potwierdza również treść odnośnej księgi wieczystej, jak również wypis z rejestru gruntów, znajdujące się w aktach organu I instancji. Zatem w niniejszej sprawie nie ma podstaw do podważenia złożonego oświadczenia. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia i przekroczenia znaków granicznych, Wojewoda wyjaśnił, że Skarżący są właścicielami działki sąsiedniej nr . [...]. Niemniej jednak kwestie przez nich podnoszone nie mieszczą się w granicach kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej, które szczegółowo zostały ujęte w art. 81 ust. 1 p.b., a tyczą się spraw cywilnoprawnych, które winny zostać rozwiązane przez właściwe sądy powszechne. Organy obu instancji nie mają kompetencji do ingerowania w stosunki cywilnoprawne i zastępowania w tym zakresie sądów powszechnych. Wojewoda podkreślił, że organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę musi się jedynie upewnić, czy projekt budowlany sporządzono z wykorzystaniem aktualnej mapy zasadniczej (opatrzonej klauzulą) i nie może badać jej prawidłowości, gdyż do tego uprawnione zostały organy służby geodezyjnej i kartograficznej, działające w odrębnym trybie. Dopóki zatem, np. w wyniku postępowania rozgraniczeniowego, nie doszło do wznowienia granic i naniesienia zmian w zasobie geodezyjnym i kartograficznym, dopóty mapy te stanowią jedyną podstawę do wydawania rozstrzygnięć w kwestii pozwolenia na budowę. Ani organy administracji architektoniczno-budowlanej ani organy nadzoru budowlanego nie są upoważnione do badania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami bądź dokonywania oceny, czy w danym przypadku jest konieczne przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Wątpliwości stron w tym zakresie nie mogą stanowić przeszkody w wydaniu pozwolenia na budowę, ani przesłanki do wstrzymania takiego postępowania, chyba że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, którego wynik mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawie pozwolenia na budowę nie rozstrzygają bowiem władczo kwestii przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami objętymi planowaną inwestycją oraz nieruchomościami sąsiednimi, lecz w tym względzie opierają się na aktualnych dokumentach geodezyjnych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które – z mocy art. 76 k.p.a. – korzystają z domniemania prawdziwości jako dokumenty urzędowe. Mając powyższe na względzie, organ II instancji podzielił całkowicie stanowisko Starosty, iż kwestia oznaczenia granic nieruchomości nie może być przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast jeżeli przebieg granic nieruchomości, a także położenie punktów granicznych, budzą wątpliwości Skarżących, to należy skorzystać z procedur przewidzianych w art. 29 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm.; w skrócie "p.g.k.") dotyczących rozgraniczenie nieruchomości lub w art. 39 p.g.k. w zakresie wznowienia znaków granicznych, na co również uwagę zwracał pismem z 27 lutego 2020 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (znak: [...]; k. 431-435 akt adm. I inst.). Natomiast odpowiadając na zarzut nieuwzględnienia w projekcie budowlanym podłączenia nieruchomości Skarżących do kanalizacji, Wojewoda wyjaśnił, że w ramach inwestycji nie planuje się rozbiórki kanalizacji sanitarnej, jak i deszczowej, ani ich przebudowy. W podsumowaniu organ II instancji stwierdził, że nie dostrzegł żadnych przesłanek świadczących o tym, że kwestionowana decyzja Burmistrza została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego lub materialnego. Na opisaną decyzję Wojewody z 17 maja 2021 r. M.S., H.S. i M.S.1. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzuciwszy, że: 1) organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę Miastu i Gminie P. na działce nr . [...], która nie posiada wyznaczonych znaków granicznych; 2) bez wyznaczonych znaków granicznych likwiduje jedyny wjazdu na ich posesję, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi jej autorzy wyjaśnili, że są właścicielami posesji w P. przy ul. . [...], która sąsiaduje z działką Miasta i Gminy P. nr . [...]. Na tej posesji mieszkają i prowadzą działalność gospodarczą, tak jak ich poprzednicy. Posesja jest ogrodzona, a jej granice zewnętrzne zostały wyznaczone w 1930 roku przez geodetę Urzędy Katastralnego. Granice zewnętrzne działki Skarżących są przedstawione na wyrysie z mapy ewidencyjnej z 1996 r. W 1930 r. zostały wyznaczone jedyne znaki graniczne, jakie istnieją. Istniejące obecnie mur i słupek wjazdowy na posesję Skarżących zostały wybudowane w 1935 r. i nigdy nie były kwestionowane przez nikogo. Natomiast działka nr . [...] powstała w 2019 r. w wyniku scalenia działek Miasta i Gminy P.. Geodeta określił granice nowej działki nr . [...] bez wykonania pomiarów w terenie i wyznaczenia znaków granicznych. Co więcej, dla działek, z których powstała działka nr . [...], też nigdy nie wykonano pomiarów w terenie i nie wyznaczono znaków granicznych. Zdaniem Skarżących zostały przekroczone znaki graniczne widoczne na ww. wyrysie z mapy ewidencyjnej, a granicę działki nr . [...] wyznaczono gdzieś pośrodku ich wjazdu. Dlatego niezrozumiała jest ocena organu II instancji, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Organ zdaje się w ogóle nie dostrzegać, że inwestycja planowana jest na części działki Skarżących, a konkretnie na jedynym wjeździe na posesję, na której oni mieszkają i prowadzą działalność gospodarczą. Ponadto niezrozumiałe jest stwierdzenie ww. organu, że skoro położenie punktów granicznych budzi wątpliwości Skarżących, to konieczne jest rozgraniczenie nieruchomości oraz wznowienie znaków granicznych – organ nie dostrzega, że działka Skarżących jest ogrodzona i posiada znaki graniczne od 1930 r., natomiast działka nr . [...] nie posiada znaków granicznych. Na koniec autorzy skargi zarzucili, że organ II instancji w decyzji nie odniósł się do ich skargi oraz całkowicie pominął przedstawione dowody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 23 lipca 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm.), o czym strony zostały powiadomione pismami z 23 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewoda z 17 maja 2021 r. (. [...]) – utrzymującej w mocy decyzję nr . [...] Starosty P. z 26 lutego 2021 r. (. [...]) zatwierdzającą Miastu i Gminie P. projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego w P. przy ul. . [...] na działce nr ewid. . [...] – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły zasadnie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; w skrócie "p.b.") w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. – kiedy to weszła w życie obszerna i gruntowna nowelizacja Prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471; zwaną dalej "ustawą zmieniającą"), zmieniająca w istotnym zakresie treść poszczególnych unormowań i/lub ich numerację – mimo że zaskarżona decyzja została wydana już po tym dniu. Zgodnie bowiem z art. 26 ustawy zmieniającej, w terminie 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 [tj. ustawy Prawo budowlane] w brzmieniu dotychczasowym. W konsekwencji do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym (zob. art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej). W myśl art. 35 ust. 1 p.b. (w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., tak jak i pozostałe przytaczane w dalszej części uzasadnienia przepisy p.b.): "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". W kontrolowanej sprawie organy obu instancji, wyegzekwowawszy od Inwestora wprowadzenie do projektu budowlanego określonych poprawek i złożenie potrzebnych wyjaśnień, rzetelnie zbadały – a Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ponadto szczegółowo omówił – spełnienie wymagań określonych w cytowanym art. 35 ust. 1 p.b. Z ustaleń i ocen przedstawionych w sposób obszerny, a zarazem wnikliwy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – których prawidłowość i zasadność nie budzi zastrzeżeń Sądu – wynika w szczególności, że: – zakres przedmiotowej inwestycji ujęty w ostatecznie sprecyzowanym wniosku o pozwolenie na budowę oraz rozwiązania przyjęte w finalnej wersji projektu budowlanego są zgodne z ustaleniami odnośnej decyzji o warunkach zabudowy – ostatecznej decyzji nr . [...] Burmistrza Miasta i Gminy P. z 29 listopada 2019 r. o warunkach zabudowy (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 6 maja 2020 r. nr . [...]); – przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839); – projektowany budynek (jego usytuowanie, parametry i inne rozwiązania projektowe) jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, ujętymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065); – przedłożony finalnie projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia, informacje oraz zaświadczenia. W konsekwencji należy podzielić stanowisko organów obu instancji – notabene niekwestionowane także przez Skarżących – że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostatnio zaś przywołany przepis, w znajdujących w tej sprawie zastosowanie pkt 1 i 2 stanowi, że: "Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) [...]; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Organy obu instancji zasadnie uznały, że również spełnienie ww. wymagań nie budzi w tej sprawie wątpliwości. Wszak bezspornie Inwestor złożył wniosek w okresie ważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z 29 listopada 2019 r. o warunkach zabudowy. Ponadto złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością – tj. działką nr ewid. . [...] w P. (ark. mapy 20, obr. m. P.) – na cele budowlane. Zgodnie z zamieszczoną w art. 3 pkt 11 p.b. definicją legalną "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" należy przez to określenie rozumieć "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Z załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że przeznaczona pod inwestycję działka nr ewid. . [...] stanowi własność Inwestora – Miasta i Gminy P.. Powyższe potwierdza treść księgi wieczystej . [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w P., . [...]. Należy w tym miejscu podkreślić, że właściwym (i w zasadzie jedynym) dokumentem potwierdzającym dysponowanie przez dany podmiot prawem własności do nieruchomości posiadającej księgę wieczystą jest odpis tej księgi. To bowiem właśnie księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości – o czym expressis verbis stanowi art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204; w skrócie "u.k.w.h.") – i w konsekwencji to one stanowią urzędowy rejestr praw rzeczowych na nieruchomości (zob. E. Bałan-Gonciarz [w:] E. Bałan-Gonciarz, H. Ciepła, Ustawa o księgach wieczystych i hipotece, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 1). Powyższy wniosek znajduje dodatkowe oparcie w treści art. 3 u.k.w.h., który ustanawia dwa komplementarne domniemania prawne: że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (ust. 1) oraz że prawo wykreślone nie istnieje (ust. 2). Domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym obejmuje dane ujawnione w działach II-IV księgi wieczystej, a więc w szczególności określenie podmiotu, któremu przysługuje prawo wpisane w księdze wieczystej. Spory na tym tle stanowią zaś niewątpliwie sprawę cywilną, do której rozpoznawania i rozstrzygania, w braku regulacji szczególnych, powołane są sądy powszechne [zob. art. 2 § 1 i 3 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, z późn. zm.)]. W konsekwencji organ administracji w toku prowadzonego przez siebie postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń sprzecznych ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, które doprowadziłyby w rezultacie do obalenia domniemania ustanowionego w art. 3 ust. 1 u.k.w.h. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – które niniejszy skład orzekający w pełni podziela – zgodnie z którym zasada wyrażona w art. 3 u.k.w.h. wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym dotyczącą prawidłowości treści wpisów prawa (własności, użytkowania wieczystego itd.) w księgach wieczystych (por. wyrok NSA z 09.12.2014 r., II OSK 1226/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA", i tam przywołane dalsze orzeczenia NSA). Zatem w niniejszej sprawie rzeczywiście – jak stwierdził organ II instancji – nie ma podstaw do podważania złożonego przez Inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr ewid. . [...]) na cele budowlane. Wypada w tym miejscu zauważyć, że choć Skarżący w odwołaniu i dalszych pismach procesowych zarzucali niewykazanie przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, to w istocie nie podważali faktu, że działka nr ewid. . [...] stanowi własność Miasta i Gminy P., a jedynie kwestionowali prawidłowość wyznaczenia przebiegu granic tej działki – w części stycznej do ich nieruchomości – w związku ze scaleniem ww. działki dokonanym w roku 2019. Potwierdza to treść uzasadnienia skargi, w której Skarżący wytknęli, że geodeta określił granice nowej działki nr . [...] bez wykonania pomiarów w terenie i wyznaczenia znaków granicznych. Ponadto zaznaczyli, że dla działek, z których powstała działka nr . [...], też nigdy nie wykonano pomiarów w terenie i nie wyznaczono znaków granicznych. Zdaniem Skarżących zostały przekroczone znaki graniczne widoczne na wyrysie z mapy ewidencyjnej pochodzącym z 1996 r., a granicę działki nr . [...] wyznaczono gdzieś pośrodku wjazdu na nieruchomość Skarżących. Nie przesądzając zasadności, bądź niezasadności powyższych twierdzeń autorów skargi, należy zgodzić się ze stanowiskiem i argumentacją organu II instancji, że kwestie, które podnoszą Skarżący, nie mieszczą się w granicach kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej – a co za tym idzie: także w zakresie kognicji Sądu administracyjnego kontrolującego działalność tych organów – i nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Ustalenie przebiegu spornej granicy pomiędzy nieruchomościami regulują przepisy art. 29 i nast. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm.; w skrócie "p.g.k."), których stosowanie leży w kompetencjach organów Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, geodetów oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądów powszechnych. Natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej (ani organy nadzoru budowalnego) nie są upoważnione – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, które niniejszy skład orzekający w pełni podziela – do badania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, bądź dokonywania oceny, czy w danym przypadku jest konieczne przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Wątpliwości stron w tym zakresie nie mogą stanowić przeszkody w wydaniu pozwolenia na budowę, ani przesłanki do wstrzymania takiego postępowania, chyba że toczy się postępowanie rozgraniczeniowe, którego wynik mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zob. wyroki NSA: z 25.01.2013 r., II OSK 1750/11; z 27.09.2016 r., II OSK 300/16; z 28.03.2017 r., II OSK 1969/15; por. też wyrok NSA z 09.04.2013 r., II OSK 2285/11; wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA) – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organy administracji architektoniczno-budowlanej orzekające w sprawie pozwolenia na budowę nie rozstrzygają bowiem władczo kwestii przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami objętymi planowaną inwestycją oraz nieruchomościami sąsiednimi, lecz w tym względzie opierają się na aktualnych dokumentach geodezyjnych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które – z mocy art. 76 k.p.a. – korzystają z domniemania prawdziwości jako dokumenty urzędowe (zob. wyrok WSA z 24.04.2018 r., II SA/Kr 268/18, CBOSA). W kontrolowanej sprawie organy architektoniczno-budowlane sprawdziły, że przedłożony przez Inwestora projekt budowlany sporządzono z wykorzystaniem aktualnej mapy zasadniczej (opatrzonej klauzulą) – opracowanej przez uprawnionego geodetę w dniu 17 czerwca 2020 r. i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16 lipca 2020 r. (s. 38 projektu budowalnego) – a więc znacznie późniejszej (nowszej), niż przedkładana przez Skarżących kopia mapy z 1996 r. Zarazem ww. organy – jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – nie mogą badać prawidłowości przedłożonej, aktualnej mapy zasadniczej, gdyż do tego uprawnione zostały organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, działające w odrębnym trybie. Dopóki zatem (np. w wyniku postępowania rozgraniczeniowego) nie doszło do wznowienia granic i naniesienia zmian w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, dopóty taka mapa stanowi jedyną podstawę do wydawania rozstrzygnięć w kwestii pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów, zdaniem Sądu, zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego przez Skarżących skutku, tj. doprowadzić do wnioskowanego uchylenia zaskarżonych decyzji organów obu instancji. Odnosząc się końcowo do wyrażonej w uzasadnieniu skargi obawy, że przedmiotowa inwestycja wpłynie negatywnie na interes Skarżących, ingerując – jak można rozumieć – w istniejący układ przestrzenny: wjazdu na teren posesji skarżących oraz jej ogrodzenia, wypada zauważyć, że na spornym fragmencie działki projekt budowlany nie przewiduje wykonywania żadnych robót budowlanych (w projekcie zagospodarowania terenu ów fragment został oznaczony jako "trawnik"). Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.