II FZ 691/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 514/18 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z 6 lipca 2018 r. P. M. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 28 maja 2018 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Wobec braku odnotowania wpływu środków pieniężnych tytułem wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 30 lipca 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia brakującego wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Pismem z 26 sierpnia 2018 r. zatytułowanym "zażalenie" skarżący zakwestionował ww. zarządzenie, podnosząc, iż sprawa dotyczy rozłożenia na raty zaległości podatkowych z uwagi na trudną sytuację finansową strony. Pismem z 4 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie w terminie 7 dni liczonych od dnia odbioru przesyłki, czy pismo z 26 sierpnia 2018 r. winno być traktowane jako zażalenie czy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Przesyłka pocztowa zawierająca ww. korespondencję sądową została doręczona skarżącemu 24 września 2018 r. Wobec braku reakcji skarżącego na powyższe w terminie, zarządzeniem z 16 października 2018 r. uznano pismo procesowe skarżącego z 26 sierpnia 2018 r. za zażalenie i nadano sprawie dalszy tok procedowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi lub zażalenia, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie pisma procesowego. Kwestię wysokości wpisów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych regulują przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm., dalej: rozporządzenie), którego § 2 ust. 5 – będący podstawą wydania zarządzenia objętego zaskarżeniem – stanowi, iż wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, wynosi 200 zł. Z uwagi na fakt, iż skarżący wystąpił ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, wobec nieuiszczenia wpisu od tejże skargi – co pozostaje okolicznością bezsporną w sprawie – zasadnie został wezwany do uregulowania należnej opłaty. Wyjaśnić przy tym należy, iż sama okoliczność wnioskowania przez skarżącego w toku postępowania podatkowego o rozłożenie na raty zaległości podatkowych z uwagi na trudną sytuację finansową nie przesądza automatycznie o braku konieczności ponoszenia opłat sądowych. Powyższa okoliczność, przy zachowaniu odpowiednich warunków formalnych oraz przedstawieniu stosownej argumentacji, mogłaby być podstawą do zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych w całości lub w części, gdyby tenże o takowe prawo pomocy, czego jednakże nie uczynił w sprawie. W konsekwencji NSA stwierdza, iż zaskarżone zarządzenie w pełni odpowiada przepisom obowiązującego prawa zarówno co do zasady, jak również co do wysokości. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.