II GSK 1287/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 872/14 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. L. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II GSK 1287/15 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę J. L. (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014r. (dalej: Dyrektor ARiMR ), wydanej w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że: Skarżąca złożyła w dniu [...] maja 2013 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w drugim roku realizacji programu rolnośrodowiskowego. Zadeklarowała do płatności pięć działek rolnych w ramach realizacji pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne w wariancie 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe na czterech działkach rolnych (A, B, C, D) o łącznej powierzchni 68,48 ha, na której uprawiała jabłoń domową. W dniach [...] oraz [...] lipca 2013 r. na gruntach objętych wnioskiem przeprowadzono kontrolę na miejscu, o której w dniu [...] lipca 2013 r. został powiadomiony pełnomocnik wnioskodawczyni D. Z., który uczestniczył w jej pracach, odmawiając jednakże podpisania protokołu. Z kontroli sporządzono raport, a następnie jego korektę, który został doręczony pełnomocnikowi Skarżącej. W protokole tym stwierdzono że Skarżąca prowadziła produkcję roślinną niezgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, nie zachowując należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby, materiał szkółkarski nie spełniał określonych wymagań, a na działkach nie była utrzymywana minimalna obsada drzew i krzewów. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik ARiMR) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił przyznania Skarżącej płatności rolnośrodowiskowych na rok 2013. Kierownik ARiMR wskazał, przy tym, iż na gruntach zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowych, nie była utrzymana minimalna obsada roślin na hektar, jak również nie była prowadzona produkcja roślinna zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, a z okolicznością tą przepisy wiążą konieczność zastosowania pomniejszenia należnej płatności o 100%. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.). Dyrektor ARiMR wskazał, iż na działkach A, B i D nie była dotrzymana minimalna obsada drzew na hektar, bowiem liczba zliczonych drzewek żywych, o wysokości odpowiadającej wymogom wynikającym z załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego (Dz.U.2007 nr 29 poz. 189 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 1 lutego 2007r.) była znacząco niższa od wymaganej, obliczonej jako iloczyn powierzchni danej działki w hektarach i minimalnej obsady drzew na hektar, wynoszącej - zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia z dnia 1 lutego 2007r., 125 szt./ha. Również, na żadnej z zadeklarowanych działek A, B, C i D produkcja rolna nie była prowadzona zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną i z zachowaniem należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby, o czym świadczyła obecność na gruncie znacznej liczby sadzonek martwych (uschniętych), jak również obecność drzewek zagrożonych fitosanitarnie. Na wszystkich działkach występowały nasadzenia niespełniające wymogów w zakresie wysokości (określonych na minimum 80 cm), wynikających z rozporządzenia z dnia 1 lutego 2007 r., albowiem są niższe, niż 80 cm. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lutego 2015r. oddalił skargę. Wskazał, iż zgodnie z przepisami § 50 rozporządzenia ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 ( Dz.U. 2013 poz. 361 z zm., dalej: rozporządzenie z dnia 13 marca 2013r.), rolnik który podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009r.), w zakresie wariantu dziewiątego pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, a zatem wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania), może kontynuować realizację tego zobowiązania, zgodnie z wymogami określonymi dla tych wariantów w przepisach tego rozporządzenia. Wskazał, że płatność rolnośrodowiskowa na 2013r. nie została przyznana Skarżącej ze względu na nie spełnienie warunku określonego w § 4 ust. 3 zał. nr 3 część II ust. 1 pkt. 2 ppkt b i pkt. 3 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r., ze względu na nie utrzymywanie minimalnej obsady drzew (...), która w przypadku drzew jabłoni stanowi 125 sztuk na 1 ha powierzchni oraz nie prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną przy zachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby. Nadto wskazał, że stosownie do § 9 ust 2 pkt 3 a) rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r.w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady (pkt 3), w których są uprawiane drzewa lub krzewy z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego, określone dla drzewek owocowych w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania oraz jakości materiału siewnego, Natomiast wymagania te, dla drzewek owocowych określone w załączniku nr 9 do rozporządzenia z dnia 1 lutego 2007 r. nie zostały spełnione, bowiem ich wysokość m.in. wynosi mniej niż 80 cm. Podkreślił, iż nieutrzymywanie minimalnej obsady drzew lub krzewów m. in. w wariancie 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (dla których zakończono okres przestawiania) skutkuje 100% zmniejszeniem płatności w stosunku do działek rolnych, na których stwierdzono uchybienie, zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r. Również zmniejszenie płatności rolnośrodowiskowej w wysokości 100% następuje w przypadku uchybienia polegającego na prowadzeniu produkcji rolnej niezgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną oraz niezachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby. Zaznaczył również, iż zarówno przepisy europejskie, jak i krajowe nie przewidują możliwości przeprowadzenia przez rolnika czynności naprawczych i nie konstytuują mechanizmu prawnego, który pozwoliłby na uchylenie skutków stwierdzonych nieprawidłowości, jeżeli zainteresowany producent rolny dokona ich naprawy w określonym terminie. Dokonana przez organ odwoławczy analiza raportów z czynności kontrolnych wykazała, że nie doszło do naruszenia zasad sporządzania dokumentacji pokontrolnej. Same kontrole oraz sporządzone raporty zostały sporządzone zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią i nie zawierają błędów formalnych świadczących o niewłaściwie przeprowadzonej kontroli na powyższych działkach rolnych. Pełnomocnik Skarżącej był zawiadomiony o terminie kontroli na miejscu i brał udział w tej czynności, lecz odmówił podpisania ww. raportu. Nie skorzystał również z możliwości wniesienia zastrzeżeń do raportu z kontroli. Kopię raportu oraz jej poprawioną wersję, sporządzoną z uwagi na stwierdzone błędy w wyliczeniach, wysłano pełnomocnikowi Skarżącej, , jednak Skarżąca nie odesłała podpisanych egzemplarzy nie złożyła również zastrzeżeń do tych protokołów. Sąd nie podzielił zarzutu, odnoszącego się do dokonania wadliwego ustalenia liczby drzew niespełniających wymogów, poprzez zastosowanie niewłaściwej techniki pomiarowej bowiem niezależnie od zastosowanej techniki pomiaru, sadzonki drzewek jabłonek w drugim roku realizacji programu rolnośrodowiskowego powinny być wyższe niż materiał zastany na plantacji. W ocenie Sądu, słusznie organ uznał, że inspektorzy terenowi w sposób właściwy dokonali pomiaru i kwalifikacji drzewek uwzględnionych do wyliczeń obsady, wśród których znalazły się wyłącznie sadzonki żywe, o wysokości nie mniejszej niż 80 cm i średnicy pnia nie mniejszej niż 8 mm, mierzonej na wysokości 10 cm powyżej miejsca uszlachetnienia. Podkreślił, iż przepisy szczególne odnoszące się do płatności rolnośrodowiskowych nie przewidują możliwości uzasadnienia nieprawidłowości tego rodzaju i niezastosowania sankcji. Mają one zastosowanie zawsze, niezależnie od tego, z jakiej przyczyny wysokość drzewek uległa zmniejszeniu do poziomu poniżej 80 cm. Zasadność wyłączenia części drzewek jabłoni z liczby sadzonek uwzględnionych do obsady, którą inspektorzy terenowi obowiązani byli obliczyć podczas kontroli, potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna, z której wynika zasadność nieuwzględnienia części materiału nasadzeniowego w ustalonej obsadzie. Zaznaczył, iż w celu zapewnienia kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie wariantu sadowniczego, dopuszczalne jest przeprowadzenie przez producenta rolnego uzupełnienia obsady materiałem szkółkarskim zgodnie z określonymi wymaganiami zapisanymi rozporządzeniu z dnia 1 lutego 2007r. Jednakże uzupełnienie brakujących nasadzeń drzew nie pozwala na stwierdzenie, że utrzymywana obsada w gospodarstwie rolnym Skarżącej istniała przez cały rok trwającego zobowiązania i wynosiła 125 sztuk/hektar powierzchni uprawy, do czego zobowiązana była Skarżąca, podejmując zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Podkreślił przy tym, iż nawet na dzień kontroli nie stwierdzono nasadzeń zgodnie z tymi wymogami. Uznał również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący kwestii wykształcenia inspektorów terenowych, ponieważ kontrolę przeprowadzają pracownicy Agencji, posiadający upoważnienie udzielone przez Prezesa ARiMR do wykonywana czynności kontrolnych, wydane po egzaminach zaliczonych z pozytywnym skutkiem. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.),w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że wadliwy sposób przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz wadliwa weryfikacja raportu z czynności kontrolnych pozbawiają ten dowód wartości dowodowej oraz sprawiają, że nie może on decydować o odmowie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, za czym przemawiają następujące powody: - podczas kontroli dokonano wadliwego ustalenia liczby drzew nie spełniających wymogów dotyczących kwalifikowanego materiału szkółkarskiego określonego w załączniku nr 9 rozporządzenia z dnia 1 lutego 2007 r., polegające na wadliwym pomiarze wysokości drzewek owocowych, których wysokość nie była określana od szyjki korzeniowej tylko od powierzchni ziemi, - odmowy mocy dowodowej wykazowi Jednostki Certyfikującej, która uznała, iż Skarżący dochował wymogów związanych ze spełnieniem norm dotyczących gospodarstwa ekologicznej, w sytuacji gdy zgodnie z art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 o rolnictwie ekologicznym ( t.j. Dz.U. 2015 poz. 497 ze zm., dalej u.r.e.), wykaz producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a.w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 i § 9 ust. 2 pkt 3 lit. b w związku z treścią załącznika nr 3 i 7 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r., polegającym na ich błędnej wykładni, oraz wadliwym zastosowaniu, przejawiającej się w uznaniu przez Sąd I instancji, że z treści wskazanych przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego wymóg utrzymania minimalnej obsady w danym roku oznacza, że prawidłowe uzupełnianie uszkodzonych sadzonek w danym roku zgodnie z terminami agrotechnicznym oznacza brak utrzymania minimalnej obsady, gdy w rzeczywistości przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazują, że obowiązkiem producenta rolnego jest utrzymanie obsady co oznacza, że w roku w którym wykryte zostały ubytki w ilości sadzonek dla spełnienia wymogu utrzymania obsady wystarczające jest postępowanie zgodnie z zasadami agrotechnicznymi, w zakresie uzupełnienia obsady. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Nie uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Skarżąca zarzuciła bowiem, że podczas kontroli wadliwie ustalono liczbę drzew nie spełniających wymogów dotyczącego kwalifikowanego materiału szkółkarskiego określonego w załączniku nr 9 rozporządzenia z dnia 1 lutego 2007r., gdyż wysokość ich nie była określana od szyjki korzeniowej tylko od powierzchni ziemi. Zauważyć należy, że w dniach [...] oraz [...] lipca 2013r. na gruntach objętych wnioskiem Skarżącej przeprowadzona została kontrola na miejscu. Pełnomocnik Skarżącej D. Z. został powiadomiony o planowanej kontroli i uczestniczył w jej pracach. W toku kontroli pełnomocnik nie zgłaszał zastrzeżeń, jak również odmówił podpisania protokołu. Po jego sporządzeniu protokół z kontroli na miejscu został przesłany i doręczony pełnomocnikowi Skarżącej. Również sporządzona korekta została przesłana doręczona temu pełnomocnikowi. Skarżąca nie wniosła żadnych uwag ani zastrzeżeń zarówno w odniesieniu do ustaleń zawartych w treści raportu z kontroli, jak i metodologii zastosowanej przez kontrolujących. Podkreślić należy, że protokół sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale pełnomocnika kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia własnego stanowiska, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Należy zaznaczyć również, że odmowa podpisania protokołu kontroli przez kontrolowanego, nie pozbawienia go doniosłości dokumentu urzędowego, jeżeli umożliwiono Skarżącej działającej przez pełnomocnika, pełny udział w czynnościach kontrolnych W świetle powyższych okoliczności i ustaleń zawartych w protokole kontroli, zarzut powyższy należy uznać za nie uzasadniony. Skarżąca nie podważyła bowiem w sposób skuteczny ustaleń kontroli, a zgromadzony materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej je potwierdza. Zaznaczyć należy, że w trakcie postępowania ustalono, że sadzonki, niezależnie od techniki pomiaru winne być wyższe niż istniejące na plantacji. Zauważyć również należy, że skuteczne przedstawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia, a także wykazania iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Skarżąca formułując natomiast ten zarzut, poza wskazaniem, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie przedstawiła argumentacji w tej mierze. Nie uzasadniony okazał się również zarzut dotyczący odmowy mocy dowodowej wykazowi Jednostki Certyfikującej. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 17 ust. 1 pkt 1 u.r.e. jednostki certyfikujące, odpowiedzialne za kontrolę i nadzór nad produkcją ekologiczną, m.in. wydają lub odmawiają wydania certyfikat zgodności, a także przekazują Prezesowi ARiMR, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 31 października każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu za ten rok. Wykaz tych producentów dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, stanowi stosownie do ust. 3 tegoż przepisu dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r., płatności rolnośrodowiskowe przyznawane są na wniosek zainteresowanego producenta rolnego, po spełnieniu przez niego określonych prawem warunków przyznawania tych płatności. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozgraniczył i poddał odrębnym regulacjom kwestie udzielania pomocy finansowej w zakresie wspierania obszarów wiejskich od problematyki oceny spełniania przez producentów rolnych warunków produkcji ekologicznej, oraz certyfikowania produktów rolnych. W odrębnych aktach regulujących powyższe kwestie zawarł także przepisy dotyczące kontroli podmiotów prowadzących produkcję ekologiczną lub wprowadzających do obrotu produkty ekologiczne, lub środki do produkcji ekologicznej. Zatem kontrole przeprowadzane przez ARiMR mają inny cel, aniżeli kontrole przewidziane przez jednostki certyfikujące i przeprowadzane są przez różne, niezależne od siebie podmioty, upoważnione przez inne podmioty. Wskazać nadto należy, jak wynika z pisma z dnia [...] kwietnia 2014r., jednostki certyfikującej, grunty Skarżącej zostały uznane za zagrożone, przy czym podstawą dla takiej oceny były stwierdzone ubytki drzewek, zagrożenia fitosanitarne oraz występowanie drzew połamanych, o wysokości poniżej 80 cm. Z pisma powyższego wynika również, iż jednostka certyfikująca nie miała możliwości weryfikacji powierzchni działek, a związku z tym również odniesienia braków w obsadzie do powierzchni upraw. Ponadto w toku kontroli stwierdzono, iż plantacja Skarżącej jest zachwaszczona. Należy podkreślić więc, iż uzyskane informacje nie są sprzeczne z ustaleniami dokonanymi przez organu ARiMR, nadto potwierdzają, w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, ustalenia zawarte w protokole sporządzonym przez inspektorów Agencji. Jednostka certyfikująca nie dokonywała pomiaru powierzchni, ani przeliczenia drzewek, w związku z czym nie jest możliwe na bazie jej protokołu negatywne zweryfikowanie wyników pomiarów i przeliczeń, dokonanych przez pracowników Agencji, w tym wyliczeń faktycznej obsady drzew na hektar. Ustalenia te są zgodne z zapisami protokołu z kontroli, wskazującymi na prowadzenie przez Skarżącą produkcji roślinnej niezgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, bez zachowania należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby, oraz nie spełnienie wymagań przez materiał szkółkarski. Nie uzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest § 4 ust. 1 pkt. 2 i 3 i § 9 ust. 2 pkt. 3 lit b w zw. z treścią załącznika nr 3 i 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Podkreślić bowiem należy, że formułując te zarzuty, Skarżąca nie spełniła wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa musi być bowiem postawiony wyraźnie, poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa i określenia sposobu jego naruszenia, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Bez wskazania konkretnego przepisu który został naruszony nie jest możliwe stwierdzenie jaki zarzut w istocie Skarżąca przedstawia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast uprawniony do precyzowania za Skarżącą zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny . Skarżąca formułując zarzut wskazała na naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 i § 9 ust. 2 pkt 3 lit b) w zw. z treścią zał. Nr 3 i 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Jak wynika więc z treści sformułowanego zarzutu, Skarżąca nie powiązała zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego z przepisami które naruszył Sąd I instancji. Wskazując na przepisy prawa materialnego nie sprecyzowała którego z przepisów rozporządzenia naruszenie dotyczy, czy przepisów rozporządzenia z dnia 13 marca 2013r., czy też rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r. Precyzując naruszone przepisy prawa materialnego wskazała na § 4 ust. 1 pkt 2 i 3. Natomiast w przepisach rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r., jak i rozporządzenia z dnia 13 marca 2013r. przepis § 4 pkt. 3 odnosi się do pakietu Ekstensywne trwałe użytki rolne, a jedynie § 4 ust. 1 pkt. 2 dotyczy pakietu rolnictwo ekologiczne. Wskazując na § 9 ust. 2 pkt 3 lit b w zw. z załącznikami nr 3 i 7, nie wskazała której pozycji rozporządzenia z załącznika zarzut dotyczy, natomiast przepisu § 9 ust. 2 pkt. 3 lit b) brak jest w rozporządzeniu z dnia 13 marca 2013r., a w rozporządzeniu z dnia 26 lutego 2009r., dotyczy on krzewów, a nie drzew owocowych. Zestawienie natomiast wskazanych w zarzucie naruszonych przepisów prawa materialnego z uzasadnieniem skargi kasacyjnej nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ocenę zasadności powyższego zarzutu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił, o kosztach orzekając na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.