II SA/Gl 378/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.),, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 30 października 2020 r., który wpłynął do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., K. C. (dalej: "skarżący") zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną T. S., legitymującą się orzeczeniem z dnia [...] Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w R. o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, przy czym niepełnosprawność istnieje od 17.11.2003 r., natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 24.09.2004 r. Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 2 pkt 2, art. 3, art. 17, art. 20 ust. 2 i 3, art. 24 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm., w skrócie: "ustawa" lub "u.ś.r."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej w skrócie: "k.p.a."), odmówił przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ zgodnie z Kodeksem Rodzinnym i Opiekuńczym (k.r.i.o.) nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec T.S. W jej uzasadnieniu przywołał treści art. 17 ustawy i uznał, że jednym z kryteriów uprawniających do przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia jest przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1b ustawy, tj. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała przed ukończeniem 18 (względnie 25) roku życia. Tymczasem treść orzeczenia z dnia [...] wskazuje, iż niepełnosprawność T. S. powstała w wieku 68 lat. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Podniósł, że stan zdrowia T. S., zarówno fizyczny, jak i psychiczny stale się pogarsza. Obecnie nie może zostać sama w domu, bo ma pogłębiającą się demencję starczą. Nie jest w stanie przygotować sobie posiłków, trzeba jej podawać leki i insulinę ze względu na pogłębiającą się cukrzycę. Zaznaczył, że jest wdową i nie ma dzieci, a jedyny wnuk G. N. jest partnerem życiowym skarżącego i wszyscy razem żyją jak rodzina już 10 lat. Do odwołania dołączył oświadczenia T. S. i G. N., że wyrażają zgodę na to, aby skarżący sprawował opiekę nad chorą, ponieważ G. N. nie może przerwać pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją dnia nr [...], nie uwzględniło odwołania i utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreśliło, że prezentowane dotąd stanowisko odnośnie art. 17 ust. 1b ustawy musi ulec zmianie wobec powszechnie obowiązującego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych w odniesieniu do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiającego uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd też w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania wnioskowanego świadczenia należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. W kontekście powyższego przywołana przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji druga przesłanka negatywna z art. 17 ust. 1b ustawy, dotycząca daty powstania niepełnosprawności T. S., nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, ale jest nią wyłącznie przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z art. 128 k.r.i.o. obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Krewnymi w linii prostej są zstępni, tj. syn, córka, wnuk, prawnuk oraz wstępni, tj. rodzice, dziadkowie, pradziadkowie. Obciążenie obowiązkiem alimentacyjnym następuje również według określonej kolejności, tj. obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem (art. 128 par. 1 k.r.i.o.). Obowiązek alimentacyjny wynika nie tylko z pokrewieństwa, ale i z powinowactwa, jednakże obowiązek alimentacyjny między powinowatymi, tzn. między jednym z małżonków a krewnymi drugiego małżonka ma podmiotowo bardzo ograniczony zakres, więzy bowiem wynikające z powinowactwa nie są w odczuciu społecznym na tyle silne, aby uzasadniały w szerokim zakresie tak poważne obciążenie, jak obowiązek alimentacyjny. Zastrzeżenie to nie dotyczy jedynie stosunków między jednym z małżonków a dzieckiem drugiego małżonka (pasierbem). Dlatego art. 144 k.r.i.o. przewiduje obowiązek alimentacyjny między pasierbem a ojczymem lub macochą. Do tego obowiązku ustawa nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o obowiązku alimentacyjnym między krewnymi, a nadto uzależnia go od przesłanek dodatkowych, różnie ujętych zależnie od tego, czy chodzi o obowiązek alimentacyjny ojczyma lub macochy, czy też o obowiązek pasierba. Taką przesłanką dodatkową mogą być np. zasady współżycia społecznego. Oznacza to, że istocie skarżący jako osoba niespokrewniona z osobą wymagającą opieki, nie spełnia przesłanek ustawowych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny, chociaż faktycznie ją wykonuje. Pismem z dnia 26 lutego 2021 r. skarżący nie zgodził się z krzywdzącą dla niego treścią zaskarżonej decyzji. Domagał się przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz szeroko opisał zakres opieki sprawowanej osobiście nad chorą T. S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd rozpoznał niniejszą skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organy administracji, zgodnie z zasadą praworządności, działać mogą wyłącznie na podstawie powszechnie obowiązującego prawa i nie posiadają uprawnień do rozpatrywania spraw w oparciu o zasady słuszności i współżycia społecznego. Jeżeli zatem wydana w sprawie decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, a nadto pozostaje w zgodzie z regułami procedury administracyjnej, mimo, iż nie odpowiada oczekiwaniu strony, jest legalna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. 2020 r., poz. 111 z późn. zm., w skrócie jak dotychczas: "ustawa" lub "u.ś.r."). Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust.1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Literalne brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a pkt 2 u.ś.r. wskazuje, że osoby inne niż spokrewnione w stopniu pierwszym z osobą wymagającą opieki mogą uzyskać świadczenie pielęgnacyjne wówczas, kiedy nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istota problemu prawnego, którego rozstrzygnięcie jest konieczne w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, w skrócie: "k.r.i.o." lub "Kodeks rodzinny i opiekuńczy"), istnieje obowiązek alimentacyjny pomiędzy skarżącym i babcią jego partnera życiowego, jak tego wymaga art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w celu przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że skoro w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. ustawodawca nawiązuje wprost do obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w przepisach k.r.i.o., to nie można pominąć treści art. 132 k.r.i.o. Zgodnie z nim, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. W tym zakresie koniecznym jest odwołanie się do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 5/13, w której wskazano, że osobie, której nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2013 r., nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. W jej uzasadnieniu skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził m.in., że zarówno w pierwotnej wersji art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2003 r., nr 228, poz. 2255), jak i w toku kolejnych zmian tej ustawy, świadczenie to przysługiwało członkom rodziny, na których spoczywał w stosunku do osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. Pierwotnie świadczenie to przysługiwało tylko w wypadku opieki sprawowanej przez rodziców lub opiekunów nad dzieckiem. Na skutek wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07 (OTK ZU-A 2008, nr 6 poz. 107) i z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07 (OTK ZU-A 2008, nr 6, poz. 109), którymi uznano za sprzeczne z Konstytucją RP pominięcie wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego innych członków rodziny, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny, sprawujących opiekę nad niepełnoletnim, niesprawnym członkiem rodziny, a także nad innym członkiem rodziny wymagającym opieki, ustawodawca rozszerzył krąg osób uprawnionych do tego świadczenia. W każdej jednak z kolejnych regulacji prawnych przyjmowano wymóg, by osoba świadcząca opiekę była obciążona w stosunku do podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym. Ustawodawca uznawał więc, że jednym z warunków, od których zależy powstanie prawa do tego świadczenia było to, że opiekę wykonuje osoba obciążona wobec podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym i mimo wielokrotnych zmian ustawy o świadczeniach rodzinnych od warunku tego nie odstąpił. W art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r. wprost stwierdzono, że świadczenie przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny. Dalej Sąd argumentował, że przepis art. 17 ust 1 i art. 17 ust 1a u.ś.r. poprzez odesłanie do przepisów ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jednoznacznie wskazuje krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji. W ocenie Sądu treść przepisów u.ś.r. jest jasna, a ustalenie z nich normy prawnej nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych i jest możliwe przy zastosowaniu wyłącznie wykładni gramatycznej. Nie może być zatem uzupełniona przez inne rozumienie zakresu podmiotowego obowiązku alimentacyjnego, niż to które wynika z przepisów k.r.i.o. W opinii Sądu wpływ na kształtowanie rozwiązań prawnych dotyczących określenia uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego miało bez wątpienia orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zarówno w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt P 23/05 (OTK ZU-A 2006, nr 10, poz. 151), jak i w wyrokach z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt P 41/07, Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę i podopiecznym. Wręcz przeciwnie, wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono, że cechą relewantną podmiotów potencjalnie uprawnionych do tego świadczenia jest rezygnacja z zatrudnienia dla wywiązania się z szeroko rozumianego obowiązku alimentacyjnego. Celem tych regulacji jest bowiem to, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w związku z wykonaniem ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny. Sąd wywiódł, że nie można zatem, powołując się na ogóle zasady konstytucyjne, wyprowadzać wniosków, że prokonstytucyjna wykładnia art. 17 u.ś.r. pozwala przyjąć, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobie niezobowiązanej do alimentacji, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną. Przywoływana treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 5/13, została podjęta na tle ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., to należy dostrzec, że zmianie nie uległ zapis uzależniający prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy niepełnosprawnym a opiekunem, zamieszczony przed nowelizacją w art. 17 ust. 1 pkt 2 u.ś.r., a obecnie w art. 17 ust. 1 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Z tego powodu wyrażony w uchwale pogląd prawny wraz z argumentacją na jego poparcie, zachowuje aktualność również w obecnym stanie prawnym. W tym miejscu zaakcentować przyjdzie, że ugruntowane już stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż fakt pozostawania w zatrudnieniu osób spokrewnionych w pierwszym stopniu nie stanowi obiektywnej przesłanki uprawniającej do przyznania innym osobom świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 198/12 oraz z dnia 20 września 1013 r. sygn. akt I OSK 2727/12). Zdaniem Sądu, przyjęcie podnoszonych przez skarżącego argumentów doprowadziłoby do sytuacji, w której o świadczenie pielęgnacyjne mógłby się ubiegać każdy kto faktycznie sprawuje opiekę i zamieszkuje jak członek rodziny, z osobą niepełnosprawną. Naczelny Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 329/12 wyraził pogląd, że: art. 71 ust.1 Konstytucji RP statuuje zasadę ochrony rodziny znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, zaś art. 18 Konstytucji RP wyraża zasadę ochrony małżeństwa, macierzyństwa i rodzicielstwa. Należy mieć jednak na uwadze również treść art. 69 Konstytucji RP, który stanowi, że osobom niepełnosprawnym władze publiczne, udzielają zgodnie z ustawą pomocy w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej. Zatem norma rangi konstytucyjnej odsyła do regulacji ustawowej. Skład orzekający w pełni podziela zaprezentowane powyżej stanowisko. Również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. I OSK 1700/12 jednoznacznie potwierdza, że pozostawanie w zatrudnieniu trzeba traktować jako "nie mający wpływu na istnienie obowiązku alimentacyjnego i możliwość sprawowania opieki." Pozostawanie w zatrudnieniu jest wynikiem dokonanego w sposób świadomy wyboru przez określoną osobę i nie zwalnia tej osoby z obowiązku alimentacyjnego względem uprawnionego. Obowiązek ten nie przybierze wprawdzie świadczenia pomocy w formie starań osobistych lecz może polegać na np. opłaceniu osoby trzeciej, która tę opiekę zapewni. Skoro, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ulegało wątpliwości, że wnuk niepełnosprawnej babci jako powód, że nie sprawuje osobistej opieki wskazał zatrudnienie (k. 19 akt administracyjnych), to z uwzględnieniem przedstawionej powyżej wykładni celowościowej przyjąć należało, że nie został spełniony warunek, o jakim mowa w art. 17 ust. 1a pkt 2 u.ś.r., tj. nie spełniono warunku że: "nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności". Mając na uwadze powyżej przytoczoną argumentację, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, należało uznać, że warunkiem koniecznym ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów k.r.i.o. Z tym obciążeniem prawodawca racjonalnie oraz zgodnie z zasadą równości i sprawiedliwości społecznej połączył uprawnienie do otrzymania tego świadczenia. Nie jest sprzeczne z zasadą ochrony i opieki nad rodziną ograniczenie kręgu osób zobowiązanych do alimentacji do niektórych tylko członków rodziny. Konsekwentnie więc trzeba było skorelować z tym obowiązkiem uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Innymi słowy, brak obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne na podstawie powołanych przepisów, stanowi negatywną przesłankę do przyznania takiego świadczenia. W świetle wykładni językowej art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie mogło być skarżącemu przyznane, ponieważ nie jest inną osobą w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., na której ciąży obowiązek alimentacyjny. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 17 ust. 1a pkt 2 u.ś.r. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto nie dostrzeżono w toku postępowania sądowoadministracyjnego innych uchybień wskazujących na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.