I SA/Kr 1512/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Decyzją z dnia 15 czerwca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 23 stycznia 2012 r., nr [...] ustalającą skarżącemu M.S. podatek od nieruchomości za 2012 r., w kwocie 314 zł. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 17 lipca 2012 r. W dniu 17 sierpnia 2012 r. (data nadania na poczcie) skarżący wniósł na ww. decyzję, za pośrednictwem SKO, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2012 r. zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, została doręczona skarżącemu w dniu 17 lipca 2012 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 sierpnia 2012 r. Tymczasem skarżący nadał w urzędzie pocztowym skargę na decyzję organu drugiej instancji w dniu 17 sierpnia 2012 r., a zatem termin do wniesienia skargi nie został przez skarżącego zachowany. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Dlatego też, na podstawie powołanego wyżej przepisu, należało orzec jak w sentencji.