I OZ 1872/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.W. R.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 652/16 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. w Warszawie Oddział Terenowy w Gdańsku na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 652/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że A. w Warszawie Oddział Terenowy w Gdańsku wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na w/w decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r., w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając wniosek podkreśliła, że wniosek ten podyktowany jest nieodwracalnością skutków prawnych, jakie nastąpią w przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, z uwagi na wysoką wartość utraconego przez Skarb Państwa dochodu, wynikającego z różnicy między wartością prawa użytkowania wieczystego a wartością prawa własności (10 189 317 zł), która stanowi zdaniem skarżącej pomoc publiczną finansowaną ze środków publicznych. W przypadku potraktowania wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jako wniosku o udzielenie pomocy publicznej zastosowanie będzie miał art. 37 ustawy o pomocy publicznej. W myśl tego przepisu wnioskodawca winien przedłożyć wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy publicznej (przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności) niezbędne dokumenty, m.in. wszystkie zaświadczenia o pomocy de minimis. W przypadku, gdy łączna wartość pomocy udzielonej przekroczy kwotę 200 tys. euro, do zakończenia postępowania niezbędna jest notyfikacja Komisji Europejskiej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 672/14). Brak możliwości prawnych udzielenia pomocy publicznej może skutkować koniecznością dokonania przez wnioskodawcę zmiany wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd ten, przytaczając art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) podał, że w tym przepisie istnieją dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo stwierdził, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślił, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podała, że wykonanie decyzji naraziłoby stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na wysoką wartość utraconego przez Skarb Państwa dochodu wynikającego z różnicy między wartością prawa użytkowania wieczystego a wartością prawa własności (10 189 317 zł), która to stanowi zdaniem skarżącej pomoc publiczną finansowaną ze środków publicznych. W ocenie tego Sądu, przedstawiona przez stronę skarżącą argumentacja jest wystarczająca do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie B.W. R.W. podnieśli, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie wskazała Sądowi I instancji, a nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Rzeczoznawca majątkowy powołany w tej sprawie ustalił wartość nieruchomości dla celów przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i wartości te nie były kwestionowane przez skarżącą. Skarżący podnieśli, że oczekują rozstrzygnięcia tej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod względem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego zawiera argumenty, które przemawiały za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została właśnie do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod względem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Przedstawione w zażaleniu stanowisko odnosi się w istocie do merytorycznego załatwienia sprawy, a zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być poprzedzone merytoryczną oceną sprawy, albowiem takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu sprowadzającą się do przedsądu. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić podstawy uwzględnienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że przedmiotem rozpoznania na obecnym etapie postępowania była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym wszelkie pozostałe kwestie poruszane w zażaleniu nie mogły zostać rozpoznane. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku żalących się, trafnie Sąd I instancji uznał, mając na względzie argumentację mającą uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że jest ona wystarczająca do uznania, iż w sprawie występują okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca podała, że wykonanie decyzji naraziłoby stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na wysoką wartość utraconego przez Skarb Państwa dochodu wynikającego z różnicy między wartością prawa użytkowania wieczystego a wartością prawa własności (10 189 317 zł), która stanowi zdaniem skarżącej pomoc publiczną finansowaną ze środków publicznych. Twierdzenia te, w okolicznościach sprawy, są wystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie zostało wykazane zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.