II FZ 750/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1622/16 w przedmiocie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 marca 2016 r. nr [...], [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Skarżąca W.M., pismem z 10 września 2017 r. wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017r., sygn. akt III SA/Wa 1622/16. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że do uchybienia terminu doszło na skutek uchybienia pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Skarżąca w dniu 28 czerwca 2017r. poprosiła pełnomocnika o złożenie w jej imieniu wniosku o uzasadnienie wyroku. W dniu 3 lipca 2017r. pełnomocnik poinformował Skarżącą drogą wiadomości e-mail, że wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia został złożony. W związku z faktem, że przez długi czas uzasadnienie wyroku nie było Skarżącej przesyłane, Skarżąca udała się do czytelni akt w dniu 5 września 2017r. i dowiedziała się, że wniosek o uzasadnienie wyroku wbrew ww. wiadomości od pełnomocnika nie został złożony. Do wniosku Skarżąca załączyła oświadczenie pełnomocnika z 10 września 2017 r Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącej przywrócenia terminu. Zdaniem sądu, wskazany przez Skarżącą i jej pełnomocnika powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi z całą pewnością nie uzasadnia przyjęcia, że miał miejsce brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminowi, lecz wręcz przeciwnie - świadczy o co najmniej lekkim niedbalstwie pełnomocnika Skarżącej. Kancelaria zajmująca się świadczeniem usług prawniczych powinna tak zorganizować pracę przy odbiorze i wysyłaniu korespondencji oraz nadzór nad tymi czynnościami, aby korespondencja była odbierana i wysyłana właściwie, w sytuacji w której nie mają miejsca nadzwyczajne okoliczności. Profesjonalny pełnomocnik nie może bowiem oczekiwać, że brak staranności i nadzoru na korespondencją będzie rekompensowany przez Sąd, przez przywrócenie terminu do dokonania zaniedbanych czynności. Powierzenie przez pełnomocnika strony odbioru i wysyłania przesyłek pracownikom zatrudnionym w kancelarii powoduje, iż niewywiązanie się przez tych pracowników z tych obowiązków w sposób prawidłowy, bez wyraźnych przeszkód obiektywnych, obciąża również osobę zlecającą czynności tym pracownikom, czyli pełnomocnika. Powyższe rozstrzygnięcie Skarżąca zaskarżyła zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Jak stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu (por. art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 P.p.s.a.). Należy podkreślić, że zastosowanie instytucji przywrócenia uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zaprezentowana argumentacja uprawdopodobni brak winy strony (jej pełnomocnika). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca okoliczności takich nie uprawdopodobniła. Jak trafnie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji, okoliczności przedstawione przez Skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie były spowodowane żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. Słusznie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, niedochowanie przez adwokata ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mandanta, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika, a pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności. Ponieważ Skarżąca nie wykazała, iż w sprawie zaistniały przesłanki dające podstawę do przywrócenia terminu, zaskarżone postanowienie ocenić należało jako zgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.